 |
| (Foto: Tom Verbruggen) |
Op 21 juli mag vicepremier en minister van
Binnenlandse Zaken Jan Jambon (N-VA) naast de koning postvatten voor de
nationale feestdag. Een pijnlijk symbool voor Vlaams-nationalisten, maar Jambon
laat het niet aan zijn geel-zwarte hart komen: hij telt voor zijn communautaire
ambities geduldig af tot 2019. "Als ik tegen Charles Michel iets
communautairs zeg, lacht hij een beetje. En dan praten we snel over iets
anders." (17 juli '15)
Dat betekent dat hij op 21 juli naast koning Filip
zal moeten postvatten om de nationale troepen te schouwen en misschien zelfs de
Brabançonne mee te lippen. Gevoelige materie voor Vlaams-nationale zielen, en
een hele evolutie voor een man die het bij zijn eedaflegging als minister niet
kon laten om het V-teken uit de N-VA-kiescampagne te maken voor de neus van de
vorst.
Toch lijkt Jambon inmiddels gesetteld in zijn rol.
Maakt de functie de man, vragen we de vicepremier bij het aperitief op het
zonovergoten terras van het exquise Chateau du Mylord? "Ik denk van niet.
Natuurlijk zorgt elke nieuwe job voor meer bagage die je rijker maakt als mens.
Je leert eruit. Maar ik denk niet dat ik als politicus veranderd ben. Ik speel
gewoon een andere rol."
Hoe goed plant u die rol te spelen op de nationale
feestdag?
JAN JAMBON: (stellig) "Ik ga op 21 juli doen wat een minister van
Binnenlandse Zaken op 21 juli moet doen."
Geen verdoken V-tekens of andere signalen?
Gekruiste vingers achter de rug, misschien?
"Als ik mijn tenen kruis, kan je dat niet
zien, hé. (lacht) Kijk, op het moment dat je als Vlaams-nationalist in een
federale regering stapt, weet je dat je de eed zal moeten afleggen bij de
koning, en dat 15 november (het Feest van de Dynastie, red.) en 21 juli op je
afkomen. Dat zijn de consequenties van de job, en ik zal die nakomen. Anders
moet je zo'n functie niet aanvaarden. Maar dat verandert mijn overtuiging
niet."
En zal de N-VA-achterban, die traditioneel
gevoelig is aan symbolen, dat ook zomaar slikken?
"Ja. Op ons congres hebben wij de
regeringsdeelname voorgelegd aan onze leden. Daar hebben we expliciet gezegd:
let op, want op 21 juli gaan er Vlaams-nationalisten in de tribune naast de
koning zitten. Dat hebben we niet weggemoffeld. Wel, op twee onthoudingen na is die
regeringsdeelname unaniem goedgekeurd."
Hoe kijkt u intussen terug op uw eerste negen
maanden in de regering-Michel?
"Tot mijn eigen verbazing ben ik helemaal
gepassioneerd geraakt door het regeringswerk. Ik twijfelde eerst of het mij wel
af zou gaan. Als je voor het eerst zo'n belangrijke functie opneemt, kijk je
naar grote voorgangers, en vraag je je af: kan ik dat wel? Niet dat ik er met
knikkende knieën in stapte, maar ik besefte wel dat er een enorme
verantwoordelijkheid op mijn schouders zou komen. De regering heeft een
ambitieus programma, en ook N-VA zette een belangrijke stap door voor het eerst
aan een federale regering deel te nemen. Maar ik heb toen aan enkele mensen
gevraagd of zij dachten dat ik het zou kunnen, en hun reacties hebben mij
gesterkt."
"Negen maanden later moet ik vaststellen dat
Michel I een mooi project is. We hebben ons van bij het begin van de
legislatuur voorgenomen moeilijke maatregelen te nemen. We hebben de pensioenen
al hervormd, er is de indexsprong, er zijn al lastenverlagingen gestemd, en er
zijn er nog op komst. De trein van de regering raakt stilaan onder stoom. Het
schenkt mij voldoening om daar deel van uit te maken. Al moet ik zeggen: de
start was voor mij niet
altijd even gemakkelijk."
Tijdens de eerste dagen van Michel I lag u fel
onder vuur. Vooral de PS nam u kwalijk dat u in een interview in de krant La
Libre Belgique gezegd had dat collaborateurs tijdens de Tweede Wereldoorlog
'hun redenen hadden'. Een valse start?
"Ik vond het vooral vals hoe ze tegen mij deden. (lacht) Ik wil het
debat niet opnieuw openen, maar als die uitspraak over de collaboratie zó
choquerend was, had La Libre die toch meteen op haar voorpagina gezet?"
Het had anders kunnen lopen: toen Bart De Wever
enkele weken geleden op een Holocaustherdenking onomwonden zei dat de
collaboratie fout was, werd hij her en der een staatsman genoemd.
"Ik zie het verschil niet met wat ik gezegd heb."
De Wever nuanceerde de collaboratie niet meer. Hij
noemde het gewoon een fout.
"Oh, maar ik zei toen ook al dat de
collaboratie verkeerd was. Ik bedoelde gewoon dat er collaborateurs waren met
verschillende redenen: politieke, economische, nationalistische… Net als
terrorisme, dat heeft ook veel verschillende motivaties. En je moet die
allemaal op een eigen manier aanpakken. Maar dat is geen vergoelijking,
hé."
Dat terrorisme beheerst als minister van
Veiligheid nu een groot deel van uw leven. In maart rolden de Special Forces
onder uw toezicht nog een terroristische cel op in Verviers. Hebt u het gevoel
dat België nu veiliger is dan toen?
"Ik denk van wel, maar er is nog een hele weg
af te leggen. We hebben een antiterrorismepakket samengesteld, maar sommige
maatregelen vergen tijd. Ik was bijvoorbeeld gegeneerd om te zien met welk
verouderd materiaal de Special Forces in Verviers die bewuste inval moesten
doen. We hebben bij de begrotingscontrole dan ook budget vrijgemaakt, maar eer
die mannen een nieuw geweer in hun handen hebben, gaan er een paar maanden over. Die
overheidsprocedures duren lang. Maar de beslissing is wel genomen."
Dat veiligheid iets is dat moeilijk te garanderen
valt, is de voorbije maanden meermaals gebleken. Met de aanslagen in het
Tunesische Sousse als pijnlijke illustratie.
(ernstig) "Tegen de burgers zeggen: slaap op
uw beide oren, ik garandeer dat er in België nooit iets zal gebeuren, dat kan
ik niet. De maatregelen die daarvoor nodig zijn, zijn zo draconisch dat niemand
dat zou willen. Maar we doen ons best, en Verviers was een illustratie van het
goede werk van onze veiligheidsdiensten. Die mannen moet je pakken op hun nest,
voor ze op pad gaan met hun kalasjnikovs. Want eens ze uitrukken, kan je er nog
weinig tegen beginnen."
Ligt u nu meer dan vroeger wakker van
terroristische dreiging?
"Ik ben altijd een slechte slaper geweest,
dus veel meer kon ik niet wakker liggen. (lacht) Het is geen obsessie, maar het
houdt me wel bezig van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat. Mijn diensten
houden me ook regelmatig op de hoogte. Neem nu Verviers: de avond voordien ben
ik uitgebreid gebrieft over de geplande actie. De dag erna zat ik in het
parlement, waar zich ongelooflijk interessante debatten afspeelden. Maar ik was
alleen gefocust op mijn gsm. Toen ik het bericht kreeg dat de actie begonnen
was, ging mijn tikker toch serieus de hoogte in. Dat zijn spannende momenten,
dat kan ik u garanderen."
Geen fetisjen
Niet enkel Jambon debuteerde in de
regering-Michel. De ministers hebben allemaal tesamen amper 29 jaar
regeerervaring - een schril contrast met de 75 jaar waar de regering van Elio
Di Rupo op kon bogen. "En toch ben ik aangenaam verrast van sommige
ministers," zegt Jambon. "Daniel Bacquelaine (MR) doet het
bijvoorbeeld veel beter dan sommigen verwachtten op Pensioenen, en ook Bart
Tommelein (Open VLD) doet het goed op Sociale Fraudebestrijding."
Maar het grootste bloemstuk is voor Jambons chef
de file. "Charles Michel doet het schitterend als regeringsleider. Er is
geen enkel moment waarop hij zijn woord niet hield of zijn verantwoordelijkheid
niet nam. Zelfs toen Theo Francken en ik in het begin van de legislatuur onder
vuur lagen is hij altijd heel correct met ons omgegaan. Anderen zouden
misschien daar al hun geduld verloren zijn."
Die jonge ministers lijken wel op de
onverzettelijkheid van het systeem te stoten. Vóór 25 mei werd hoogdravend
gesproken over radicale hervormingen, waarbij voor een aantal departementen
vertrokken zou worden van een wit blad. Die plannen lijken opgeborgen.
"Tja, het witte blad is theorie, hé. Wees
gerust, deze regering gaat het verschil maken, maar niet met een wit blad. Dat
gaat niet, want je leeft niet in een laboratorium, maar in een politieke
realiteit."
In Zweden zijn ze er nochtans wel in geslaagd om
bijvoorbeeld fiscaliteit vanaf nul opnieuw uit te tekenen. Zij hebben nu een
van de meest efficiënte systemen ter wereld.
"Goed, da's waar. Maar je kan de situatie
zoals ze vandaag is niet negeren. Je moet beslissen waar je heen wil, en dan
een pad uittekenen."
En dus blijven we maar koterijen aan het Belgische
huis bouwen?
"Neen. Je kan ook in een krot wonen en, mits
veel afbreken en bijbouwen, na een aantal jaar in een nieuw huis wonen."
Dan moet je wel zorgen dat je onderweg geen
stoflong oploopt: het moet leefbaar blijven.
"Absoluut. Dat wil deze regering ook doen: de
fundamentele maatregelen nemen die zorgen dat alles leefbaar blijft. Door de
wettelijke pensioenleeftijd tegen 2030 naar 67 jaar te trekken, lossen we
bijvoorbeeld nu al de helft van
de toenemende vergrijzingskost op. We werken zo'n 0,6 procent van het begrotingstekort
weg op één jaar - ik zie geen enkel ander land in de eurozone dat doen. En dan zijn er nog de
indexsprong, de loonlastenverlaging, het begrotingsevenwicht… Dat zit allemaal
on track. En we zijn nog maar negen maanden bezig!"
Maar zelfs na negen maanden kibbelt de regering
nog over de omvang van de tax shift: moet die 5 of 8 miljard bedragen? Dat
lijkt een vrij fundamentele beslissing.
"Jíj zegt dat daar discussie over is. In de
pers worden inderdaad allerlei ballonnetjes opgelaten. Maar de beslissing wordt
wel aan de regeringstafel genomen."
Is daar dan wel consensus?
"Die groeit. Er is maar een akkoord over het
geheel als er over elk detail een akkoord is. En dan gaan we dat ook met veel
bravoure aankondigen."
Tussen 5 en 7 miljard gaapt wel een groot
verschil.
"Kijk, in het regeerakkoord hebben we
ingeschreven dat de loonlasten moeten dalen van 33 naar 25 procent. De tax
shift is één element van die oplossing. Net als de indexsprong. Maar als je
daarmee de klus niet klaart, moet er nog een vierde maatregel bij, en desnoods
een vijfde. Om maar te zeggen: de omvang van de tax shift is van ondergeschikt
belang. Zolang die loonlasten aan het eind van de rit maar zakken. Daarom wil
ik ook niet te veel deadlines plakken op de onderhandelingen over die tax
shift."
Het plan was om die vóór de 21e af te
ronden.
"Die datum is geen fetisj voor mij. Als dat
lukt: à la bonne heure.
Maar als de operatie pas op 1 september afgerond is, hebben we ook onze job
gedaan. De snelheid is ondergeschikt aan de kwaliteit."
Gerommel in de regering
Eigenlijk liep de discussie over de tax shift al
meteen na de regeringsvorming uit de hand. Michel I was amper ingezworen of de
LuxLeaks-affaire bracht aan het licht dat talloze Belgische bedrijven
belastingen ontdoken via Luxemburg. Enkele dagen later cashte Marc Coucke 1,45
miljard euro bij de verkoop van zijn Omega Pharma, zonder dat hij daar
belastingen op moest betalen. En als klap op de vuurpijl protesteerden 120.000
mensen in Brussel tegen het regeringsbeleid. Het inspireerde regeringspartij
CD&V om het over een andere boeg te gooien: er moest en zou een
vermogenswinstbelasting komen die de rijken meer zou laten bijdragen.
"Op die manier is de term 'tax shift' een
beetje gekaapt," zegt Jambon. "Plots ging het niet meer om een
verlaging van de loonkost, maar om een verschuiving van de belastingen naar de
rijken. Ik heb de indruk dat die perceptie nu weer beter zit."
Door de vermogenswinstbelasting op tafel te
leggen, ondermijnde CD&V-vicepremier Kris Peeters wel meteen de regering.
Is dat geen vreemd gedrag voor een coalitiepartner waarmee je net vijf maanden
onderhandeld hebt?
"'Vreemd' is inderdaad het juiste woord. Je
vraagt je af: welk doel streeft men daarmee na? Ik heb toen ook aan Kris
gevraagd om mij één voorbeeld uit het buitenland te geven waar zo'n
vermogenswinstbelasting met succes werd doorgevoerd. Wel, zijn antwoord klonk
niet erg luid." (lacht)
De discussies die daarop volgden leverden Michel I
de bijnaam 'kibbelkabinet' op.
"Je kan inderdaad niet ontkennen dat de
coalitiepartners in de media aan, euh, woord en wederwoord deden. Maar voor de
duidelijkheid: dat kibbelkabinet heeft wel op elk dossier al zijn beslissingen
genomen, hé. We hebben bijvoorbeeld al drie akkoorden met de sociale partners
afgesloten. Weet je hoe lang het al geleden was dat een regering daarin
slaagde? Eerlijk: ik had acht maanden geleden gerust voor dit parcours willen
tekenen."
Toch blijft het rommelen in de regering. Terwijl
Michel I koortsachtig zoekt naar meer geld, gooide Peeters twee weken geleden
olie op het vuur door te zeggen dat er niet meer bespaard kon worden op de
werkloosheidsuitkeringen. Wat dacht u toen?
"Here we go again. Maar goed, de dag nadien
leek Kris al meteen gas terug te nemen. Met zulke dingen breng je oplossingen
natuurlijk niet dichterbij. Ik heb liever dat collega's hun ideeën aan tafel in
de kern uitspreken dan in de media."
Denkt u soms niet: met die CD&V valt geen land
te bezeilen?
"Ach, CD&V zal dat soms van ons ook
denken. Maar dat zijn bedenkingen die weinig bijbrengen. We hebben een unieke
coalitie op de been kunnen brengen, waarmee we een kans hebben om een groot
gedeelte van ons partijprogramma te realiseren. En ik ben echt 500 procent
geëngageerd om dat schip zijn koers te laten varen."
En eigenlijk is Peeters niet enige die moeilijk
doet: ook Bart De Wever zei dat er niet meer gesneden kon worden in
huurinkomsten, bedrijfswagens en veiligheid. Terwijl hij zelf al opgeroepen had
om taboes te laten vallen.
"Bart zei vooral dat er taboes zullen moeten
sneuvelen. Dat is iets anders dan zeggen dat er geen taboes mogen zijn."
Welk eigen taboe wil N-VA dan laten sneuvelen om
de onderhandelingen te bevorderen?
"Maar we hebben er al laten sneuvelen! We
hebben het communautaire debat vijf jaar in de frigo gestoken. Dat gaat wel om
het DNA van onze partij, hé. Daar wordt soms nogal gemakkelijk over gestapt. Ik
denk dat iedere partij zoiets zal moeten opofferen. Zo werkt een coalitie nu
eenmaal - anders moet je maar meer dan 50 procent van de stemmen halen."
Intussen duwde de regering ook de
pensioenhervorming door het parlement. In 2030 zullen we tot onze 67e
moeten werken. Het is wel bitter dat dat tijdens de campagne niet besproken
werd: De Wever zei toen zelfs letterlijk dat het zinloos was om de wettelijke
pensioenleeftijd te verhogen.
"…tijdens deze legislatuur. De gemiddelde
leeftijd waarop mensen vandaag op pensioen gaan is 59,2 jaar. Voor je de wettelijke leeftijd
verhoogt, moet je dat eerst opkrikken. Daarom verhoogt de leeftijd pas in 2030 naar 67."
Met permissie, maar dat zijn truken van de foor.
Als je zegt dat het zinloos is om de pensioenleeftijd te verhogen, denkt de
kiezer ook niet aan 2030.
"Maar wat is nu het probleem? Als we naar 67
evolueren, zal de reële pensioenleeftijd rond 63 komen te liggen. Dan zitten we
nog een half jaar onder het Europese gemiddelde. Bovendien blijft de loopbaan
van 45 jaar bestaan, dus wie op zijn 18e begon te werken, gaat op 63
nog altijd rustig op pensioen."
Toch is die leeftijdsverhoging niet zo gemakkelijk
om te slikken voor de lage middenklasse, die vaak zware jobs heeft. Het beeld
ontstaat dat deze regering voor inspanningen meer naar onder kijkt dan naar
boven: alles lijkt erop gericht bedrijven fiscale cadeautjes te geven, terwijl
de lagere klassen de besparingen moeten torsen.
"Alsof wij zo asociaal zijn. Een van onze
eerste maatregelen was de laagste uitkeringen met twee procent optrekken richting de Europese minima.
Toch straf hé, voor een ongelooflijk rechtse, asociale regering? Je zou je
beginnen afvragen wat de PS de voorbije 25 jaar gedaan heeft."
"Bovendien: wij geloven nu eenmaal dat
ondernemerschap de oplossing is, niet het probleem. Om welvaart te creëren heb
je nu ondernemers nodig. Ik wil daarmee niet zeggen dat we naar Texaanse
toestanden moeten evolueren waar ondernemers alles kunnen. In ruil voor de
hervormingen die wij doen, verwachten wij dat ondernemers ook effectief banen
creëren. Zij moeten hun verantwoordelijkheid opnemen. En wie komt die
jobcreatie ten goede? De werklozen. Dat is toch de beste oplossing?"
Je zou ook kunnen pleiten voor een grotere
bijdrage van sommigen. In plaats daarvan krijgt de diamantsector - waar u zelf
via het Diamantforum een goeie band mee hebt - een verkapte fiscale gunst in de
vorm van de karaattaks, die hen zal belasten op hun omzet in plaats van op hun
winst.
"Hoezo? De karaattaks zorgt ervoor dat de
diamantsector jaarlijks 80 miljoen in plaats van 20 miljoen aan belastingen zal
betalen. Dat is wel maal vier,
hé! Ik noem dat een win-winsituatie, maar anderen willen daar weer iets louche
in zien. Sorry, maar dan haak ik af. Het is niet omdat we een karaattaks
invoeren dat de Bijzondere Belastinginspectie moet stoppen met werken."
Fiscaal expert Michel Maus vindt wel dat de
regering 'zijn broek afsteekt' voor de diamantsector. Volgens Maus hield die de
winstmarges jarenlang kunstmatig laag. Nu de omzet belast wordt in plaats van
de winst, zullen ze hun winst spectaculair laten stijgen.
(zucht) "Dat de diamantsector de baarlijke
duivel is van ons economische systeem, heb ik al genoeg gehoord. Kijk, moest
dit systeem in gene enkele andere sector bestaan, zou uw achterdocht
gerechtvaardigd zijn. Maar bijvoorbeeld de binnenscheepvaart werkt ook op deze
manier."
"We hebben er nu eenmaal alle belang bij om
de diamantsector in Antwerpen te houden. Die zorgt voor 33.000 jobs, waarvan 7.000 rechtstreekse. Met
die karaattaks kunnen we het wegvallen van de sector stoppen, en tegelijk de
staatskas spijzen. Wat is het probleem dan eigenlijk?"
Vrolijke vrienden
"Amai, da's hier wel de betere frituur!"
Wanneer het hoofdgerecht - een omgekeerde opgevulde hoevekip met zomergroenten
- de tafel bereikt, gaat Jambon aan het likkebaarden. Dat is al eens anders
geweest. "In de Paasvakantie heb ik een weekje verlof genomen, samen met mijn
vrouw. Wel: de eerste avond was ik al ziek. Ik kreeg mijn eten niet eens op -
mijn vrouw had dat nog nooit meegemaakt."
De tol van het drukke schema van een vicepremier,
zo lijkt het wel. Al kreeg Jambon in juni in dat opzicht een meevaller: hij droeg
zijn bevoegdheid Grootstedenbeleid over aan N-VA-staatssecretaris Elke Sleurs.
Zij verloor op haar beurt Fraudebestrijding aan minister van Financiën Johan
Van Overtveldt. Een ongeziene herschikking in de Belgische politiek, die gezien
werd als motie van wantrouwen richting Sleurs.
"Maar dat was het niet," zegt Jambon
stellig. "We hebben gewoon vastgesteld dat we bij de bevoegdheidsverdeling
niet de juiste beslissing hadden genomen. Dus hebben we dat gecorrigeerd. Ik
vind het net veel beschamender als je ziet dat er iets niet klopt en die
maatregel toch niet neemt."
Het staat wel in schril contrast met wat er bij MR
gebeurt. Daar zijn nog amper ministers die niet onder vuur lagen. Daniel
Bacquelaine probeerde zijn pensioenhervorming snel-snel door te voeren, de
NMBS-hervorming van Jacqueline Galant liet maanden op zich wachten,
Begrotingsminister Hervé Jamar gaf al eens toe dat hij 'nog niet alles begreep
van begrotingen,'… Maar ze blijven allemaal aan.
"Bwoa. Ik denk dat elke minister vroeg of
laat kritiek te verwerken krijgt. Dat zijn allemaal geen punten die ministers
onderuit halen. Maakt het uit of het NMBS-plan er is in juli of september?
Neen, zolang we aan het eind van de legislatuur de NMBS maar deftig hervormd
hebben. Was het genant dat Jamar tegen de afspraken met de oppositie in de
hoogdringende behandeling van de begroting vroeg? Zeker. Maar gaat ons dat een
slechter begrotingsbeleid opleveren? Ik dacht het niet."
Energieminister Marie Christine Marghem ging een
stapje verder: zij hield documenten achter voor het parlement.
"Ik weet dat de oppositie om haar ontslag
gevraagd heeft, maar ik ken amper ministers die om gelijkaardige redenen
ontslag moesten nemen uit vorige regeringen."
Is er stilaan geen probleem-MR?
"Goh, er zijn akkefietjes geweest, en
bepaalde zaken kunnen eleganter. Maar er is absoluut geen probleem met de
MR-ministers. De kern is het regeringsbeleid, en daar is de verstandhouding
tussen MR en N-VA erg goed."
Als de sfeer zo goed is in de regering, is het dan
ook wenselijk dat de coalitie een vervolg krijgt?
"Laat ons zeggen dat de sfeer vooral correct
is. Het is niet dat wij op de vergaderingen van het kernkabinet 'Vrolijke
Vrienden' zitten te zingen. Maar het is sowieso te vroeg om voorspellingen te
doen over de volgende coalitie. We willen met Michel I vooral het
centrumrechtse beleid realiseren waar de Vlamingen al jarenlang voor stemmen.
In die zin is dat een goeie coalitie. Maar of die partijen binnen vier jaar nog
op dezelfde lijn zitten…"
Laten we het anders formuleren: kan een vervolg
überhaupt? Regeren met een kwart van de kiezers aan Franstalige zijde lijkt een
democratische noodoplossing die niet voor herhaling vatbaar is.
"Ik moet u niet vertellen dat wij in 2019
terug met een communautair luik in ons programma naar de kiezer zullen gaan,
met de vaste wil om dat te realiseren. De dag na de verkiezingen zullen wij dan
ook een tweederdemeerderheid zoeken. Als we dat met enkel de MR willen doen,
gaan zij nog serieus moeten groeien." (lacht)
Dan bent u waarschijnlijk terug op de PS
aangewezen voor een staatshervorming.
"De politiek hangt aaneen van ironie en
cynisme, dat kan je niet geloven. (grijnst) Dat is een beetje zoals in de
sport: op het veld proberen beide partijen hard tegen hard de pannen van het
dak te spelen. Maar nadien kan je in de kantine met je tegenstrever een pintje
drinken."
Bij welke dossiers merkt u dat er een nieuwe
staatshervorming nodig is?
"Op een bepaald moment was er een discussie
rond de huurindex, waarbij niet meer duidelijk was wie er nu bevoegd was, de
Vlaamse of de federale regering. Uiteindelijk oordeelde de Raad van State dat
we allebei bevoegd waren. Dat wil zeggen dat als wij de huurindex verhogen,
Vlaanderen kan zeggen: fuck you, wij verlagen hem terug. Mijn regel is altijd
geweest: als je niet aan je moeder uitgelegd krijgt wie nu precies wat doet in
een staat, dan is het niet goed geregeld. Wel, ik denk dat je België nog
moeilijk uitgelegd krijgt aan niet-experts."
Hoe reageert Charles Michel als je hem zoiets
voorlegt?
"Hij lacht een beetje. En dan praten we snel
over iets anders. De staatshervorming is gewoon geen element van het
regeringsbeleid. We kunnen nu wel op dingen stoten die niet zo proper geregeld
zijn, maar het heeft momenteel niet veel zin om daar al uitgebreid op in te
gaan."
Nog één vraag voor we ons aan het dessertenbuffet
wagen: Louis Michel zei onlangs dat het de missie van de MR is om Jan Jambon en
de N-VA ervan te overtuigen dat België echt wel waardevol en nuttig kan zijn.
Lukt dat?
grijnst) "Ik wil Charles Michel voor de volle
100 procent ondersteunen in alle missies die we afgesproken hebben in het
regeerakkoord. Maar daar blijft het wel toe beperkt." (lacht)
