 |
| (Foto: Filip Naudts) |
Daar waar Geert Hoste eindigt, begint Michael
Van Peel. Sinds 2009 zwaait de Antwerpenaar elk kalenderjaar gezwind uit
middels zijn eindejaarsconference "Van Peel overleeft". Maar dat is
nooit vrijblijvend lachen geblazen: Van Peel opent ogen, en het vuur. "Op
HLN.be gaat het er tegenwoordig beschaafder aan toe dan in het parlement." (31 december '14)
Twee uur lang doet Michael Van Peel (36) er alles
aan om een uitverkocht cultureel centrum in Knokke een geweten te schoppen. Met
aanstekelijk enthousiasme, bulderende stem en een sappig Antwààrps accent
fileert de discipel van comedylegende Nigel Williams de actualiteit van 2014 -
een jaar dat rooskleurig begon met gouden verkiezingsbeloftes en een
Braziliaans voetbalfeest maar halverwege ontaardde in een doorslagje van de
Eerste Wereldoorlog. Wanneer we Van Peel na de show in zijn loge treffen moet
hij dan ook niet lang nadenken als we hem de vraag stellen waar de titel van
zijn conference om smeekt.
Welaan dan, Michael: wat maakte dit jaar
uitzonderlijk moeilijk om te overleven?
VAN PEEL: "Buiten de terroristische dreiging van IS, Boko Haram en Vladimir
Poetin, bedoel je? Zonder twijfel: de polarisatie in de samenleving. We doen
tegenwoordig niet meer pragmatisch aan politiek, maar ideologisch. Iedereen
kiest een kamp en graaft zich in, zonder nog naar iemand anders' argumenten te
luisteren. Wetenschappelijk onderbouwde beleidssuggesties worden gewoon van
tafel geveegd voor zogenaamde "politieke beslissingen". Bijvoorbeeld
de war on drugs: internationaal onderzoek wijst uit dat het minder geld kost en
veel efficiënter is om gewoon voluit in te zetten op preventie. Maar het enige
dat N-VA-voorzitter Bart De Wever daarop antwoordt, is dat hij zich 'moreel
niet kan vereenzelvigen met een gedoogbeleid voor cannabis.' Ha bon, dus omdat
hij er zich moreel niet mee kan vereenzelvigen, moeten we de gezondheid van de
mensen maar op het spel zetten? Zo werkt het niet hé, Bart."
Zo werkt het blijkbaar wel: die
princiepsbeslissingen leveren hem de gunst van de kiezer op.
VAN PEEL: "Het probleem is natuurlijk dat die wetenschappelijke kennis nooit
zwart-wit is - enkel de dwaas is altijd zeker, de wijzen twijfelen steeds.
Bovendien moeten politici zorgen dat ze bij de volgende verkiezingen nog eens
verkozen raken, wat het niet altijd gemakkelijker maakt om de objectief juiste
beslissing te nemen. Dus ik begrijp dat het systeem complex is, maar soms ligt
het er zo vingerdik op dat we fout bezig zijn dat ik luidop naar mijn televisie
zit te roepen. En niemand van onze politieke journalisten gaat daar dus
tegenin, hé! Nu goed: om tegen Bart De Wever in te gaan moet je al fucking goed
zijn, want die gast is briljant. Alleen al de manier waarop hij de
regering-Michel I in de markt zet: dat is de ultieme besparingsregering die
meer gezaag zal moeten verwerken dan ooit, en wiens schuld is dat volgens De
Wever? Die van de Walen! (lacht) Charles Michel moet over de taalgrens dan maar
gaan uitleggen wat de Vlamingen beslist hebben. Geniaal! En binnen vijf jaar
kan Bart De Wever dan voluit zijn Vlaamse eisen terug op tafel leggen in de
echte moeder aller verkiezingen: die van 2018. Slim, toch?"
Om in het overlevingsthema te blijven: overleeft
Michel I 2015?
VAN PEEL: "Goeie vraag. Ik denk dat ze in het zadel blijven. Zij zijn zo
vastberaden, en het volk heeft te veel te verliezen. Want als je revolutie wil,
moet je bereid zijn om alles op te geven, en wij hebben het nu eenmaal veel te
goed. We roepen wel al jaren dat het crisis is, maar heb je hier op de parking
van het cultureel centrum eens rond gekeken? Overal Mercedessen, BMW's en
Porsches. Sta mij dan toe om even hartelijk te lachen om die 'crisis'."
"Een groot deel ligt ook aan bangmakerij van
de vakbonden, die beweren dat de regering de mensen 30.000 euro gaat kosten op
het einde van hun loopbaan. Dat is bullshit: dat gaat enkel op als je nooit
meer van job verandert of een loonsverhoging krijgt. Zo zie je maar: bij die
polarisatie heeft iedereen boter op het hoofd."
Een mens krijgt soms de indruk dat de politici nog
niet doorhebben dat de kiescampagne al voorbij is.
VAN PEEL: "Inderdaad, en ik merk in mijn omgeving dat steeds meer mensen
het gezaag van onze politici kotsbeu worden. Het wordt tijd dat ze zich als
volwassen mensen gaan gedragen, want als iedereen zich even hysterisch gedraagt
in de Kamer als Laurette Onkelinx, dan gaan we er ook niet komen. Zelfs op het
commentaarforum van HLN.be - vroeger dé meningenbeerput bij uitstek - vinden ze
dat de parlementsleden het iets rustiger aan mogen doen. Zelfs op HLN.be gaat
het er dus beschaafder aan toe dan in het parlement!"
"En toch is er volgens mij beterschap op
komst. Vooral Bart De Wever is zijn communicatie aan het aanpassen. Bij zijn
laatste optreden in Reyers Laat was hij voor het eerst minder hard. Zelfs
Liesbeth Homans lacht tegenwoordig de hele tijd. Haar gezicht is daar nochtans
niet voor gemaakt - bij elke glimlach zie je stukken scheuren. (grijnst) Dat
moet nogal wat labello hebben gekost."
Misschien raken de mensen het wel stilaan beu,
maar het enige effect dat jouw verontwaardiging voorlopig oogst is gelach, geen
reactie. Stoort de apathie van de burger je soms?
VAN PEEL: "Goh ja, het is natuurlijk allemaal maar om te lachen, hé.
Tegelijk is het intriest, maar toch is lachen de beste manier om er mee om te
gaan. Ik beschouw lachen om al die dingen als een soort positief cynisme, een
vorm van feestend ten onder gaan. Het is die tweestrijd die het leven leefbaar
houdt. Je moét bepaalde dingen weglachen, want anders ga je zagen - en daar
gaan de mensen ook niet van in gang schieten."
Als de revolutie ooit uitbreekt na een
voorstelling, loop je dan mee op kop in de mars naar het stadhuis?
VAN PEEL: "Met een brandende fakkel en een riek? Neen, ik denk dat ik dan
meteen naar huis ga om er een show over te schrijven. (lacht) Het klopt wel dat
ik een beetje aan volksmennerij doe op dat podium. Dat is soms ook wel
griezelig, want eigenlijk kan je daar vlotjes 800 man beïnvloeden - den Adolf
is ook ooit zo begonnen. Maar voor het tot een echte revolutie komt, zal er nog
veel moeten gebeuren, vrees ik."
Scheten in de lift
Misschien komt het wel eerst tot relletjes tussen
toeschouwers. Voel je die polarisering waar je het over had ook in de zaal?
VAN PEEL: "Ik voel inderdaad dat sommige delen van het publiek beter kunnen
lachen met bepaalde grappen dan met andere. Al een geluk, want ik zou het heel
erg vinden moest ik alleen maar optreden voor groepen van één specifieke
strekking. Dan ben je voor eigen kerk aan het preken, en daar bereik je geen
hol mee. Bij moppen over Bart De Wever wordt dat het duidelijkst: hij is een
enorm polariserend figuur, dus levert een witz over hem gegarandeerd ofwel
gejuich, ofwel boegeroep op. Er is weinig daartussenin."
En dan heb je nog nooit overwogen om die grap uit
veiligheidsoverwegingen maar achterwege te laten?
VAN PEEL: "Neen, die knoop hakte ik lang geleden al door: ofwel ga je voor
een breed publiek, ofwel ga je voor je eigen ding, en hoop je dat er genoeg
mensen in die niche blijken te zitten om daar je job van te kunnen maken. Dat
is in de muziek hetzelfde: ofwel maak je pop, ofwel hoop je dat je met je
fusion jazz de rekeningen kan betalen. Er zit bijvoorbeeld ook veel zwarte
humor in mijn conferences. Dat zijn geen dijenkletsers, want grappen maken over
een neergestort vliegtuig met 298 burgerdoden, dat is snoeihard. Maar dat zijn
wel dingen die dit jaar voor mij heel hard getekend hebben, en die ik niet kan
ontwijken."
"Op dat vlak was het echt slikken toen ik de
show aan het schrijven was: halverwege was het jaar plots naar de kloten. Tot
in mei dacht ik voor de affiche aan iets met een regenboogkleurige
Fellaïni-pruik, maar dan viel Vladimir Poetin plots de Krim binnen, werd boven
Oekraïne een vliegtuig neergehaald, ontplofte de Gazastrook opnieuw, maakte IS
zijn opmars… Het was alsof we collectief besloten hadden om WOI te herdenken
door WOIII te beginnen."
Dat kan geen evidente materie zijn om grappen over
te maken.
VAN PEEL: "Maar als ze lukken zijn moppen waarbij je van angst een
bulderlach kan maken wel de mooiste. Dat zijn de bevrijdende grappen - de
koffietafellach, als het ware, waarbij je op een begrafenis toch ook eens goed
kan lachen. Dingen in perspectief plaatsen helpt daarbij. Zoals de Amerikaanse astronoom
Carl Sagan schreef in The Pale Blue Dot:
uiteindelijk speelt alles wat ooit gebeurde in de geschiedenis - al wie
ooit heeft liefgehad, alle dictators, alle irrelevante voetbalmatchen ter
wereld - zich af op een onooglijk klein blauw stipje in een onmetelijk
universum. Zo kan je natuurlijk alles kapotrelativeren, maar dan wordt het wel
fijner om ook naar de menselijke trekjes te kijken, en kan je bijvoorbeeld
glimlachen om het feit dat Osama Bin Laden ook maar gewoon een mens was die
scheten liet in de lift."
Kung fu Bartje
Voor de verkiezingen beloofde je in een interview
aan je zus, huidig N-VA-Kamerlid Valerie Van Peel, dat je op haar zou stemmen
als ze op een lijst zou gaan staan. Heb je je belofte gehouden?
VAN PEEL: (snuift) "Tja, dat was voor ze op een lijst ging staan, hé, de
foef! (lacht) Maar bon, mijn zus heeft mij ook altijd gesteund, en is komen
kijken naar al mijn onnozele kutoptredens. Dus als ze om jouw steun vraagt, zeg
je ook toe. Alleen had ik nooit verwacht dat ze effectief op die lijst zou gaan
staan. Nu ja, broederliefde bleek sterker dan principes. Ik heb daar toen echt
hard mee geworsteld, maar anders zou ik mijn moeder - die zich vol achter
Valeries campagne zette - nooit meer onder ogen kunnen komen. En bovendien heb
ik geprobeerd het te compenseren door Groen te stemmen op Europees vlak en voor
de Piratenpartij in Vlaanderen. Ben ik nu braaf?" (lacht)
Ben je de N-VA door een ander licht gaan zien door
haar betrokkenheid? Want veel dingen naar waar je uithaalt in je show, behoren
tot de core business van die partij.
VAN PEEL: "Goh, Valerie zat al bij N-VA toen Bart De Wever nog die
gezellige, intelligente dikkerd van de Slimste Mens ter Wereld was die
vanachter in het parlement zat en vaststelde waar het fout liep. Nu is hij
afgevallen, is zijn hormonenbalans verschoven en zit hij de ganse dag op een
stuk andijvie te kauwen. Geef mij dan maar de dikke kung fu panda-Bart. Die was
meer relaxt."
"Ook de partij is verschoven van een
flamingante partij naar een neoliberale economische partij. Het idee van een
onafhankelijk Vlaanderen zit zelfs niet eens meer in het regeerakkoord! En kijk
naar hun houding over Palestina: vroeger kwamen ze op voor de Palestijnse
minderheid, nu staan ze aan de kant van Israël. Waarom? Omdat daar ook een
neoliberaal beleid gevoerd wordt."
Heeft ze je in de Kerstmis-geest van liefde en
vergeving al eens gevraagd om volgende keer wat liever te zijn voor haar
partij?
VAN PEEL: "Natuurlijk. Die betaalt mij daar ook voor, en dan haal ik er wat
moppen over De Wever uit. (lacht) Neen, onze familie is nogal kleurrijk op
politiek vlak. Mijn lief is groen, mijn zus zit bij N-VA, mijn vader zat bij
CD&V… Maar wij laten mekaar vooral doen. In plaats van elkaar daarin te
beperken, roepen we gewoon wat luider tegen elkaar."
"Wat wel problematisch is: als mijn zus ooit
iets flikt, dan ga ik ze in mijn conference moeten steken. Dat gaat kak zijn.
Ze is bij deze gewaarschuwd, maar ik acht ze wel intelligenter dan de gemiddelde
politicus die nu op tv komt." (lacht)
Welke stroming vertegenwoordig jij dan aan de
kerstdis? De linkse?
VAN PEEL: (schrikt) "Ik hoop alleszins dat ik niet geframed word in een
bepaalde ideologie. Niet omdat ik mijn voorkeur geheim wil houden, maar gewoon
omdat ik er geen heb. Als je mij van iets kan beschuldigen, is het een soort
onpraktische, fluwelen anarchie. Maar in feite ben ik politiek dakloos. Ik weet
trouwens ook niet wat links nog betekent in dit land."
Ik denk dat de SP.A zich dat momenteel zelf ook
afvraagt.
VAN PEEL: (lacht) "Een zeer terechte opmerking! Ach, misschien doet de
huidige oppositiekuur links wel goed, en kunnen ze zich herbronnen. Dat het
nodig is mag duidelijk zijn: ik zat onlangs met collega-comedian Bart Cannaerts
aan de toog over politiek te praten. Den Barry is eerder van een rood-groene kleur, denk ik, maar
plots zuchtte hij dat de SP.A zich nu in het politieke debat exact hetzelfde
gedraagt zoals N-VA de voorbije vijf jaar. Het is net dezelfde zever: 'wij zijn
overal tegen'. Waarom? Want hier en daar zit er misschien wel een goed voorstel
tussen? 'Omdat wij oppositie voeren'. (blaast) Fuck you, man! Bart was helemaal
gedesillusioneerd. (lacht) Uiteindelijk is het gewoon wat de Amerikaanse komiek
George Carlin altijd zei: same shit, different assholes. Het enige verschil
tussen Carlin en mij is dat hij dacht dat politiek gepaard ging met slechte
intenties. Ik vrees dat ik hen zelfs dat krediet niet kan geven: volgens mij is
het gewoon van niet beter weten."
"Het feit dat ik geen echte politieke kleur
heb blijkt trouwens het best uit het feit dat ik in de voorbije maanden zowel
voor de Vlaamsgetinte Marnixring,
de socialisten, als voor Jong VLD heb opgetreden. Zonder de show aan te passen
uiteraard - dat zou pas hypocriet zijn. Ik trad, met al mijn kritiek op de
grootbanken, zelfs op voor KBC. Toen die mij boekten, vroeg ik voor de
zekerheid of ze mijn show toch al eens gezien hadden." (lacht)
En ook zij gingen plat wanneer je je druk maakte
over - ik citeer - "hoe de grootbanken ons sinds de crisis allemaal in het
gezicht swaffelen"? Dat is wel erg cynisch.
VAN PEEL: "Dat is natuurlijk het gruwelijke eraan. Ik sta me daar druk te
maken over dat de mensen zich in het gezicht laten swaffelen door de
grootbanken, en achteraf komt zo'n financial director slash brand division
manager mij toefluisteren: je hebt het niet van mij, maar jij beschrijft exact
wat er tijdens de crisis gebeurd is. Dat die mannen ook maar wat aanmodderden
met dat bankieren, en dat ze de bevolking vooral veel wijs gemaakt hebben. Bon,
het goeie nieuws dat je daaruit kan afleiden is dat de wereld blijkbaar zo
stabiel is dat hij niet volledig naar de zak gaat als er zo'n fooraap bovenaan
de hiërarchie zit. Het slechte nieuws is dat het nu nog absurder is dat we het
pikken dat die topmannen 6.000 keer meer verdienen dan de laagste lonen in hun
bedrijf. Het enige dat ze namelijk beter kunnen, is het uitleggen. En ik kan
het weten, want dat is toevallig ook een van mijn specialiteiten." (lacht)
Vespa versus rendier
Dit is intussen je zesde jaaroverzicht. Is er
eigenlijk al veel veranderd sinds "Van Peel overleeft 2009"?
VAN PEEL: "Neen, en dat is kak. De actualiteit verandert minder snel dan
het jaartal. Dat is gevaarlijk, want ik wil niet in herhaling vallen. En dus
moet ik elk jaar nieuwe grappen bedenken over gasboetes, homofobie of
terrorisme, want dat blijven belangrijke thema's voor mij. Of neem nu het
hoofddoekenverbod: in 2010 kwam dat voorstel, in 2011 passeerde het door het
parlement, en in 2012 werd dat een wet. Dan moet je dus drie keer met een
nieuwe insteek komen."
Vanavond recycleerde je zelfs een grap uit je
vorige show. "Ik zei het onlangs nog tegen een Duitser: Sie sind das
dritte Reich-ste."
VAN PEEL: (lacht) "Shit, je hebt mij betrapt. Dat was er inderdaad eentje
van vorig jaar. Die heb ik er nu in gefrommeld voor de lol. Soms wordt het
moeilijk om de show fris te houden, en dan begin je jezelf uit te dagen door
eens iets weg te laten, wat anders te doen, of een beetje in de oude moppenbak
te graaien. Anders speel je exact dezelfde show als de dag ervoor, en dan raak
je de concentratie kwijt. Jezelf blijven uitdagen is een belangrijk deel van
wat stand-up zo aantrekkelijk maakt: de kans om grandioos op je bek te
gaan."
Je hebt intussen al meer dan duizend shows achter
de rug…
VAN PEEL: (pikt in) "En de duizendste was in jeugdhuis Zenith in
Dendermonde. (brede grijns) Sic transit gloria mundi, zo vergaat 's werelds
roem!"
Hoeveel keer ben je daarin al grandioos op je bek
gegaan?
VAN PEEL: "Goh, eigenlijk ga je op je bek bij elke nieuwe try-out. Toen ik
deze show voor het eerst uitprobeerde, was het eigenlijk dezelfde show… Maar
dan zonder de moppen. Gruwelijk. Dus eindig ik die eerste show meestal door te
zeggen: 'beste mensen, bedankt om te blijven zitten. Zal ik nu nog een
halfuurtje comedy doen ook?' Kwestie van het goed te maken." (lacht)
Wat is het moeilijkste: zo'n gruwelshow overleven,
of heelhuids op de Noordkaap raken met de Vespa, zoals je deze zomer deed?
VAN PEEL: "De hell gigs op pensenkermissen zullen altijd het moeilijkste
blijven - daarom sla ik die tegenwoordig ook af. Op reis gaan met mijn Vespa
daarentegen, dat is genieten. Al heb ik dit jaar wel een bijna-doodervaring
gehad. Rendieren zijn doodsoorzaak nummer één in Scandinavië - dat geeft al aan
hoe vredevol die landen zijn. Dat komt omdat die beesten maar twee
gemoedstoestanden hebben: of wel verkeren die in volle Joy Anna
Thielemans-modus - volslagen hersendood - ofwel slaan ze in blinde paniek. Op
een bepaald moment reed ik op een lange rechte baan, met dubbele rijvakken en
vangrails langs weerszijden. Aan de overkant van de weg stond zo'n joekel van
een rendier. Alles was superveilig: hij had nog net geen fluogeel hesje aan.
Tot die mij plots ziet, helemaal doorslaat, de baan over rent, en ik alles moet
dichtslaan om er niet los tegen te knallen. Als je er over nadenkt, verschillen
die beesten niet zo gek veel van ons: we worden hysterisch voor een
onnozelheid, en staan hersendood toe te kijken terwijl WOIII zich voor onze ogen
ontwikkelt."
Het was niet je eerste Vespa-reis: je tufte
bijvoorbeeld ook al eens naar Dakar, dwars door de Sahara.
VAN PEEL: "Dat klopt, ik probeer om de twee jaar zo'n reis te maken. Maar
de mooiste was mijn eerste tocht, toen ik op Erasmus was in Italië, en een
vriend mij aan de toog uitdaagde om met mijn pas gekochte Vespa terug naar
Antwerpen te rijden. Uiteindelijk is dat een reis van 6.800 kilometer door
West-Europa geworden - een echte coming-of-age-reis. Het soort dat Bart De
Wever jammer genoeg nooit heeft mogen maken."
De Wever biechtte onlangs in Reyers Laat op dat
hij tot voor zijn reis naar Shanghai in oktober nog nooit buiten Europa was
geweest.
VAN PEEL: "Dat verklaarde voor mij héél veel. Ik vind niet dat iedereen op
wereldreis moet gaan, maar ik verwacht wel dat mijn leiders zich minstens in
iemand anders' denkbeeld kunnen verplaatsen. Wie een grote reis, een
Erasmus-uitwisseling of een ontwikkelingsproject doet, ervaart zelf hoe het is
om los te zijn van de wereld die je kent - migrant zijn, eigenlijk. Als je dat
nooit zelf ervaren hebt, kan je je daar niet in verplaatsen. Dat is erg
gevaarlijk in de politiek. Ik modereerde ooit een politiek debat met de
kopstukken van de Antwerpse partijen voor een studentenvereniging. Ik vroeg aan
die politici om het partijprogramma van hun buur uit te leggen. Die trokken
nogal ogen, jong! Eentje zei zelfs dat ze eigenlijk niet eens wist wat er in
die andere zijn partijprogramma stond. Zo hard zitten die politici dus
opgesloten in hun eigen wereldbeeld, hé."
Voske
Je toert nog tot begin februari. Voelt het niet
vreemd om een eindejaarsconference op de planken te brengen als de kerstbomen
alweer op zolder staan?
VAN PEEL: "Ik lag daar ook lang van wakker, tot ik merkte dat de mensen
zich er geen hol van aantrokken. En terecht, want ik steek evenveel werk in
mijn show waar ik 2,5 maanden mee tour als mijn collega-comedians die 2,5 jaar
met hun shows de hort op gaan. Maar na februari wordt het wel vrij absurd om
nog herinneringen op te halen aan 2014, ja. Dat is het nadeel van conferences:
je beperkt jezelf. Terwijl de concepten waar je het over hebt die
eindejaarsperiode natuurlijk overstijgen. Maar het heeft ook een voordeel:
dankzij dat label ben ik kunnen beginnen met spelen in culturele centra waar ze
mij niet kenden. Voor Michael Van Peel hadden ze geen plaats, maar een
eindejaarsconference kon er nog wel bij." (lacht)
Met andere worden: je bent in het gat in de
Vlaamse stand-upmarkt gedoken.
VAN PEEL: "Tja, elke comedian heeft een hokje nodig waar hij mee begint.
William Boeva is bijvoorbeeld 'die dwerg', dus die eerste show zal een
dwergenshow zijn. Alex Agnex was 'die met zijn geluidjes', en Philippe Geubels
was 'die met zijn raar stemmeke van de Colruyt'. Om te kunnen beginnen in CC's,
moeten ze je eigenlijk in één zin kunnen samenvatten - daarna kan je dat label
wel ontgroeien en iets anders gaan doen. Bij mij werd eindejaarsconference dat
label, toen Fokke Van der Meulen van The Joker mij aanraadde om mijn actuele
humor te bundelen in een jaaroverzicht."
In die 2,5 maanden duikt er onvermijdelijk nog
relevant nieuws op. Probeer je dat te verwerken in je show?
VAN PEEL: "Met sommige dingen moet je opletten. Twee uur voor ik aan een
van mijn eerste try-outs zou beginnen - in Gent, nota bene - hoorde ik dat Luc
De Vos net overleden was. Ik heb die avond de show gewoon opgedragen aan hem,
en heb er dan een paar dagen laten over gaan voor ik een manier vond om Voske
nog een mooie plaats te geven in de voorstelling. Je wil dat graag meenemen
omdat het je raakt, maar je moet opletten dat je dat soort dingen niet op een
gratuite manier aanpakt."
"Andere zaken liggen meer voor de hand: er
zit een stukje in over Joy Donné, de chauffeur van Bart De Wever die met een
Porsche met twee verschillende nummerplaten reed. Als de dag voor de show dan
een of andere lul het nieuws haalt omdat hij 'ik ken Jan Jambon' staat te
roepen tegen een flik, en je weet dat Donné de kabinetschef is van Jambon, dan
hoef je één en ander natuurlijk maar gewoon op te tellen, en je hebt er een
gratis joke bij."
Dat moet handig zijn, dat de actualiteit je shows
voor jou schrijft.
VAN PEEL: (lacht) "Soms kan je het inderdaad zo absurd niet verzinnen. Dit
jaar blies een instructeur voor zelfmoordterroristen zichzelf nog op terwijl
'les' aan het geven was. Dat is gewoon letterlijk een grap van de Schotse
komiek Billy Connolly uit
2007. De realiteit heeft zijn mop gejat!"
"Echt waar: de beste satire wordt
tegenwoordig niet meer geschreven door comedians, maar door politici. Eddie De
Block, de broer van Maggie en burgemeester van Merchtem, trok dit jaar nog
heldhaftig ten strijde tegen 'de broodautomaten die in Merchtem als
paddenstoelen uit de grond schoten'. Blijkbaar was het zo erg dat 'mensen in
het holst van de nacht stopten voor een brood.' (schatert) Stoppen voor een
pitta of een nachtwinkel met sigaretten, dat begrijp ik nog. Maar toch niet
voor een klein wit gesneden? Soms geloven de mensen je gewoonweg niet als je
zegt dat het echt is. Met de beste wil van de wereld: daar geraak zelfs ik niet
meer over."
