 |
| (Foto: Koen Bauters) |
Toen
CD&V in 2010 de professor Kerkelijk Recht annex tv-persoonlijkheid Rik
Torfs op de Senaatslijst tevoorschijn toverde, werd die prompt een "wit
konijn" genoemd. Tien maanden nadat Torfs afscheid nam van de nationale
politiek, krijgt Peter De Roover (N-VA) exact datzelfde etiket opgeplakt. Tijd
voor wat vaderlijke raad onder politieke debutanten.
"Speel de hofnar, Peter! No Fear!"
Het is de eerste keer dat Peter De Roover (51) en
Rik Torfs (57) elkaar ontmoeten, maar in de statige hallen van het Leuvense
rectoraat regent het al snel kwinkslagen. Qua verbaal vermogen moeten de
ex-senator en de kersverse N-VA-politicus (3e plaats op de Antwerpse
Kamerlijst) alvast niet voor elkaar onderdoen. Maar of de voormalige
erevoorzitter van de Vlaamse Volksbeweging Torfs' verkiezingsresultaat van 2010
kan evenaren, valt nog te bezien. Misschien kan hij daarvoor wel raad gebruiken
van de KU Leuven-rector, die exact één jaar geleden zijn afscheid uit de Senaat
aankondigde. Al blijkt Torfs
niet gedesillusioneerd.
RIK TORFS: "Ik heb niet echt gekozen om uit de politiek te stappen, maar
eerder om mijn kans te wagen in het rectoraat. De rectorverkiezingen van 2013 waren mijn laatste kans om
die lang gekoesterde droom tot vervulling te brengen. Daarvoor moest ik
nu eenmaal ontslag nemen - een geweldig risico, want de overwinning was
uiteindelijk nipt - maar ik dacht: als ik het niet waag, ga ik daar tot het
einde van mijn dagen spijt van hebben. Het was sterker dan mezelf: ik vond dat
ik andere dingen beter kon doen dan nog eens herkozen raken en dan in het
parlement uitbollen."
Is het gras effectief groener aan de overkant?
TORFS: "Ik sta nu aan het hoofd van een universiteit met 55.000
studenten, geweldige onderzoekers, een uitstekende medische faculteit… Dat is
geweldig. Elke dag is hier compleet anders, en ik heb het gevoel dat ik
maatschappelijk echt iets kan betekenen. Dat is toch andere koek dan in het
parlement. Zeker als parlementslid in de meerderheid zijn de mogelijkheden om
je creatief helemaal te ontbolsteren nogal… gering."
Had u dan zo weinig beweegruimte?
TORFS: "Je moet realistisch zijn: in de politiek ligt de macht bij de
partijtop, bij ministers, en in kabinetten. Gewone parlementsleden kunnen wel
hard werken in hun niche, maar daar moet je dan tevreden mee zijn. Zeker als je
niet tot de inner circle van de partij behoort. Maar dat zal voor meneer De Roover
geen probleem zijn, neem ik aan." (grijnst)
Een verleden als Volksunielid en een carrière in
de Vlaamse Volksbeweging
levert natuurlijk wel een mooi netwerk op.
PETER DE
ROOVER: "Ik ben inderdaad al een jaar of dertig
actief in domeinen die aansluiten bij de politiek. Ik heb goeie contacten in
het wereldje, dus hoop ik de grootste verrassingen alvast ingecalculeerd te
hebben. Maar vergis u niet: men zal mij ook moeten uitleggen hoe ik een
schriftelijke vraag moet indienen in de Kamer."
"Verder begrijp ik Rik best: er is maar één
rector van de KUL, tegenover 150 Kamerleden. Dan kan ik me voorstellen dat je dat relevanter
vindt dan plenaire vergaderingen bijwonen."
Wat heeft u dan bezield om toch de sprong naar dat
parlement te wagen?
DE ROOVER: "Een maatschappelijke stroming vertegenwoordigen in het huis
waar de wetten gemaakt worden: dat lijkt mij een nobele gedachte. Bovendien
denk ik dat ik een impuls kan geven aan het debat, want ik kom van buiten de
ivoren toren. Rik zal dat niet tegenspreken: veel politici zijn voltijds en al
heel lang politicus - (grijnst) sommigen hebben nooit op een eerlijke manier de
kost verdiend. Als ik in de coulissen van de Zevende Dag rond hang, denk ik
soms: straks sta ik voor een klas leerlingen die geen idee hebben dat jullie
bestaan. Ik denk dat ik
voldoende immuun voor die vervreemding."
"Trouwens: als alle gedegouteerden
vertrekken, blijven enkel de degoutanten over. Dan kan vers bloed toch geen
kwaad?"
Bent u zo'n gedegouteerde, meneer Torfs?
TORFS: "Ik heb alleszins geen spijt dat ik in de politiek gestapt ben,
want ik heb er veel bijgeleerd. Maar ik kwam terecht in een partij waarmee ik
voordien geen enkel samenwerkingsverband had. Als je dan meteen 144.000 stemmen
haalt bij de Senaatsverkiezingen, begrijp ik wel dat het partijsysteem denkt:
'oei, van die buitenstaander moeten we opletten.' Dat is een menselijke
reactie. Het toont aan dat contact met sleutelfiguren in de partij cruciaal is.
Maar nogmaals: dat zal voor Peter veel minder een probleem zijn. Dus in die zin
geef ik hem wel een reële kans op slagen."
Missionarissen
Waren het de eerste verkiezingen waarvoor ze aan
uw mouw kwamen trekken?
DE ROOVER: "Ik ben in het verleden door meerdere partijen benaderd, maar
mijn antwoord was altijd hetzelfde: geef mij twee weken, en daarna zeg ik neen.
Er was ook niets dat mij naar de politiek dreef: ik was volledig vrij om mij
met nuttige dingen bezig te houden. Ik was niet geneigd daarop in te leveren, dus toen Bart De
Wever mij vroeg om op de lijst te gaan staan, heb ik gezegd dat hij eerst met een goed aanbod
moest komen. Ik wil morgen
nuttiger zijn dan gisteren."
Een derde plaats op de Kamerlijst in Antwerpen
valt natuurlijk niet te versmaden.
DE ROOVER: "Oké, maar hij heeft ook mijn ogen geopend: was ik nu mijn vrijheid
aan het koesteren, of was ik gewoon te laf om mijn verantwoordelijkheid op te
nemen? Bovendien: ik ben nu 51 jaar, en voel mezelf nog flexibel genoeg om
ergens anders mee te beginnen. Bij de volgende verkiezingen zou ik 57 zijn -
dan is het misschien al te laat."
TORFS: "Dat gevoel begrijp ik. Ikzelf ben in de loop der tijden
benaderd door alle partijen, behalve het Vlaams Belang. Maar ik heb er ook erg
lang over moeten nadenken: zodra je kiest voor de politiek, valt er veel weg.
Dan wordt alles wat je doet of zegt gezien in het kader van een bepaalde
politieke keuze. Uitspraken die je in alle vrijheid doet, worden plots een
strategische zet."
Heeft u het gevoel dat u die stempel nu kwijt
bent?
TORFS: "Absoluut. Dat heb ik gemerkt bij de rectorverkiezingen. Ik was
natuurlijk al een redelijk vrije vogel binnen CD&V - je kan van mij
moeilijk zeggen dat ik een partijsoldaat ben die van bij zijn prilste jeugd in
de structuur zat."
U bent niet het enige witte konijn van Bart De
Wever, meneer De Roover. Ook Trends-hoofdredacteur Johan Van Overtveldt en
professor Grondwettelijk Recht Hendrik Vuye prijken in mei op een N-VA lijst.
Is het alle hens aan dek voor deze verkiezingen?
DE ROOVER: "Het is niet zo dat de Kerk de missionarissen die overal
zieltjes aan het winnen waren, nu massaal naar binnen heeft geroepen. (Naar
Torfs) Excuseer mij trouwens de beeldspraak, Rik."
TORFS: "Ik vind ze net heel mooi!"
Het lijkt anders wel zo. Jan Jambon zei onlangs dat u
misschien nog waardevoller was als "ongebonden" opiniemaker.
DE ROOVER: "Ongebonden
wel, maar ik heb nooit gezegd dat ik objectief was. Ik zat duidelijk in
een bepaalde denkrichting, maar ik heb op geen enkel ogenblik aan een politicus
gevraagd wat ik moest zeggen om hem ter wille te zijn. Ik zei altijd: ik sta
100% achter Bart De Wever, zolang hij doet wat ik ook zou doen."
"Kijk, ik vind dat er geen gat mag vallen
tussen een politieke partij en de samenleving. Ik zat in die grijze zone. Maar nu ben ik duidelijk een
N-VA'er, en blijkbaar denkt de buitenwereld nu dat alles wat ik zeg een
bijbedoeling heeft. Alsof alles past in een of ander schema. Maar ik
denk dat mensen - en journalisten trouwens ook - wat dat betreft een verkeerd
beeld hebben van de politiek. Niet alles is zorgvuldig gepland. Er wordt net
enorm veel geïmproviseerd."
Dan heeft u ook geen duidelijk carrièreplan? Karl
Drabbe, een van uw ex-medewerkers bij Doorbraak, ziet in u zelfs een potentiële
opvolger voor Bart De Wever.
DE ROOVER: "Oh, net nu ik elders in de pers al gebombardeerd word tot
minister van Onderwijs?"
TORFS: "Komaan Peter, dat moet je toch kunnen cumuleren?"
Voor een erevoorzitter van de Vlaamse
Volksbeweging lijkt die stap mij niet eens zo gek.
DE ROOVER: "Ik wil nu eerst en vooral een goed Kamerlid worden. Daar zal ik
al de handen mee vol hebben. Het lijkt mij trouwens niet evident dat ik zomaar
ineens een stemmenkanon word. Ik ben eerder iemand die de langere termijn
bekijkt en het bredere politieke verhaal brengt. Meer een generalist dan een
specialist."
Is dat niet net het profiel van een
kandidaat-voorzitter?
DE ROOVER: "Volgens sommigen wel, ja. Maar het zou toch maar al te gek zijn
dat ik voorzitter wil worden van een partij waar ik twee weken geleden lid van
werd?"
TORFS: "Het zijn ook geschikte kenmerken voor een premier van België."
DE ROOVER: "U ziet: de mogelijkheden zijn eindeloos!" (lacht)
Ik vraag het vooral omdat u zelf in voorgaande interviews het gebrek aan
een duidelijke nummer 2 aan als een groot probleem van N-VA omschreef.
TORFS: "Daar heeft hij wel een punt, hé?"
DE ROOVER: "Dat is omdat de nummer 1 zo'n uitgesproken nummer 1 is. Wie
ooit in de voetsporen van Bart moet treden, dat is een kamikazepiloot. Want je
mag er van denken wat je wil: Bart is een bijzonder iemand in de politiek. Maar de
omstandigheden - zit de partij in de oppositie of in de regering? - gaan ook
een heel belangrijke rol spelen in die keuze."
No Fear
Mogen we stellen dat u de kiescampagnes niet gaat
missen, meneer Torfs? Toen Kris Peeters in januari 3,1 miljard
belastingverlaging aankondigde, schamperde u op Twitter:
"verkiezingsbeloften zijn een aankondiging van wat in geen geval zal
gebeuren."
TORFS: "Ik vind vooral dat die berekening gemaakt moet worden. Dat kan
niet precies genoeg zijn. De KUL gaat trouwens samen met de openbare omroep en
een aantal kranten de verkiezingsprogramma's van alle partijen narekenen, zoals
dat in Nederland al langer gebeurt. Zo weet je meteen wat al die beloften gaan
kosten, en dan kom je voor minder onaangename verrassingen te staan. Ik
herinner mij nog dat toen Dirk Van Mechelen (Open VLD, red.) in 2004 minister
van Financiën werd, de belastingen vlak na de verkiezingen meteen omhoog
gingen. Omdat de volgende stembusgang toch nog ver weg was. Dat illustreert het
misleidende van die campagnes."
DE ROOVER: "En daarom betreur ik dat we nu legislatuurparlementen hebben.
Dat regeringen niet meer vervroegd kunnen vallen, waarna meteen verkiezingen
worden georganiseerd."
TORFS: "Awel, ik ook. Het doet mij een plezier dat je dat zegt. Zo geef
je politici voor lange tijd een vrijbrief. Dat is niet gezond."
DE ROOVER: "Ik vind het zelfs een aanfluiting van de democratie. Dat is het
principieel uitschakelen van de kiezer, de essentie van de democratie in de
koelkast zetten. Ik vind dat alle regeringen best zes maanden voor de geplande
verkiezingen vallen. Onverwacht, welteverstaan. Want in die laatste zes maanden
wordt er toch weinig meer gedaan. En dan krijg je een campagne van 40 dagen, in
plaats van 4 maanden."
Had deze Vlaamse Regering voor u al eerder mogen
vallen?
DE ROOVER: "Vertel ik nu geheimen als ik zeg dat de laatste periode van een regering nooit diegene is waar de
meest moedige beslissingen genomen worden?"
TORFS: "Dat krijg je natuurlijk als je met coalitieregeringen werkt.
Dan worden de partners concurrenten, en dan krijg je helemaal niets meer
gedaan."
DE ROOVER: "Ik weet wel waarom u dat vraagt. U denkt: de N-VA zit ook in
die regering, samen met SP.A en CD&V. En misschien zegt die De Roover wel
dat N-VA niet goed bezig is."
Als dat zo is: ga uw gang.
DE ROOVER: "Stel u voor, dan hebt u meteen een kop voor uw artikel! (lacht) Het is die
spektakelzucht die politici afschrikt
om van het platgetreden pad af te wijken. Want waarom zou een politicus niet op een rustige
manier kunnen zeggen dat zijn partij op een bepaald aspect niet perfect bezig
is? Dan wordt daar meteen het begin van een crisis in gezien. Verbaast het u
dan dat weinig politici durven ingaan tegen de partijlijn?"
Hebt u die les samen met uw partijkaart gekregen?
Let op uw woorden in de media?
DE ROOVER: "Die les moest ik niet meer krijgen. Iedereen die de media een
beetje volgt, weet dat. Ach, ik krijg nu vragen over dingen waar ik nooit iets
over zei, omdat iemand anders die toevallig ook een N-VA-lidkaart heeft daar
iets over heeft gezegd. Dan wordt dat meteen ook mijn standpunt, en moet ik dat
verantwoorden. Dat is bepaald onprettig, want ik kan u wel zeggen dat zelfs N-VA'ers wel eens
gekke dingen zeggen."
Bijt u nu zelf ook meer op uw tong?
DE ROOVER: "Ik zit niet in de politiek om in de pers te zeggen waar N-VA in
de fout gaat. Ik zit in de politiek om dat, indien nodig, binnen N-VA te doen. Omdat ik ervan
overtuigd ben: het grootste risico dat een instituut loopt, is het wegvallen
van de critici. Ik denk daarbij aan hofnarren: die spelen een zeer belangrijke
rol in de geschiedenis. De koning die zich geen hofnar veroorlooft, die loopt
fout. Punt aan de lijn."
TORFS: "Ik hoop dat je die kritiek kan volhouden. En dat je af en toe
een lichte aanvaring hebt met het partijbestuur. No fear!"
DE ROOVER: "Ik hoop dat ook - maar ik begrijp de reserve in uw stem."
Meneer Torfs weet uit eerste hand wat er gebeurt
met partijhofnarren.
TORFS: "Ja, die worden rector van de KUL!" (lacht)
U haalde zich geregeld de toorn van de
CD&V-top op de hals omdat u kritiek leverde op de partij.
TORFS: "Ik heb altijd vrijuit mijn mening gezegd, ook binnen de
partijstructuren. Ik heb mij nooit veel aangetrokken van mogelijke kritiek van
partijgenoten. Uiteindelijk zijn we er om het algemeen belang te dienen en
eerlijk onze mening te geven. Niet om in het gevlei te komen bij andere
mensen."
Had u het gevoel dat dat bij andere politici
anders was?
TORFS: "Toch wel. Sommigen plooien zich naar de wil van de partij. Dat
is op termijn dodelijk voor de democratie. Strategie wordt vaak belangrijker
dan inhoud. Terwijl je ook moet geloven in wat je zegt. En dat kunnen politici
op dit moment niet altijd hard maken."
Is er te weinig durf om tegen de partijlijnen in
te gaan?
TORFS: "Je moet daar niet per se tegen ingaan, maar je moet wel durven
discussiëren. Vaak is het zo dat er binnen partijen weinig democratie is, en
dat een kern van enkele mensen ongeveer alles bepaalt. Ik vrees dat dat op dit
moment voor alle Belgische partijen geldt."
DE ROOVER: "Daar zie je alweer het belang van de hofnar. Dat is trouwens
één van de redenen waarom ik mij nu voor N-VA engageer. Omdat het een partij is
die een bepaalde toestand fundamenteel blijft aanklagen, een partij van hofnarren, als
het ware."
TORFS: "Dan wordt het na de verkiezingen nog interessant. Want als N-VA
veruit de grootste partij wordt, kan je toch moeilijk anders dan het
minister-presidentschap opeisen? Je kan niet gewoon kritisch aan de kant
blijven staan."
DE ROOVER: "Akkoord, maar ik mag hopen dat als de hofnar koning wordt, er
nog genoeg nar overblijft om geen kopie van de vorige machthebber te zijn. Al
weet ik heel goed: hoe langer N-VA aan de macht zou zijn, hoe groter dat risico
wordt."
TORFS: "Macht perverteert altijd, Peter. Hoe zeer je ook oplet."
Erop of eronder
Karel De Gucht twijfelt er alvast niet aan dat
N-VA toch aan de kant blijft staan. Volgens hem zal N-VA nooit meeregeren.
DE ROOVER: "Ach, het zijn binnenkort verkiezingen. Dan begrijp ik die
framing. Ik zou dat misschien ook proberen als ik bij Open VLD zat. N-VA is
heus wel in staat tot compromissen. Kijk maar naar de Vlaamse Regering."
De Gucht ziet in uw toetreding een indicatie dat
de staatshervorming voor
N-VA het allerhoogste blijft. U bent diegene die - van buiten de partij
- Siegfried Bracke tot de orde riep toen die suggereerde dat het sociaal-economische belangrijker was
dan het confederalisme. Is dat nu rechtgezet?
DE ROOVER: "Ik vind die vraag heel gek. Als wij 100% van de stemmen halen,
worden onze plannen onversneden uitgevoerd. En elk procent dat wij onder die
100 zitten, zal dat minder het geval zijn. Zo eenvoudig is het. Onze inzet is
duidelijk: we willen ons programma volledig realiseren. Gaat dat lukken?
(grijnst) Dat lijkt me heel onwaarschijnlijk."
Kan N-VA in een regering stappen zonder onderhandelingen
over het confederalisme?
DE ROOVER: "Neen, dat kan niet. En dan komt uw volgende vraag: welke
garanties moeten er zijn? Kijk: als ik een huis ga kopen, ga ik ook niet op
voorhand zeggen wat mijn laatste bod is. Dan moet je gewoon geen onderhandelingen
beginnen."
Dan hangt het er vanaf hoe graag u het huis wilt.
Moet N-VA als grootste partij niet eens gewoon haar verantwoordelijkheid nemen?
DE ROOVER: "Ik vind dat ze dat in 2010 net heeft gedaan door niét in de
regering te stappen. Als je beseft dat je wat je hebt beloofd aan de kiezer
onvoldoende kan vertalen in beleid, moet je voor de oppositie durven kiezen. Je
kan toch niet je hele programma overboord gooien? Het is dus niet zo dat N-VA
tot elke prijs wil deelnemen aan een regering."
TORFS: "Toch denk ik dat het een risico is als N-VA na een goede
uitslag niet in de regering stapt. Dan ontstaat misschien een gevoel: ze kunnen
het heft niet in handen nemen. Of staat er misschien wel een andere partij op.
Voor N-VA is het erop of eronder. Want de volgende verkiezingen zijn pas over
vijf jaar: da's wel héél ver weg."
DE ROOVER: "Eén ding is duidelijk: moest N-VA in de oppositie belanden, zal
de partij daar met een kater zitten. Dan zal bij de kiezer - terecht - grote
frustratie ontstaan. En dan zullen we wel vijf jaar werk hebben om daarmee om
te gaan. Dus dat kan absoluut niet de bedoeling zijn, wat Karel De Gucht ook
insinueert."
Dus als het aan N-VA ligt, zijn we weer vertrokken
voor een rondje staatshervormen. Dat is toch om moe van te worden?
DE ROOVER: "Maar N-VA wil net van al die staatshervormingen af raken! Wij
willen daar fundamenteel een eind aan stellen. Het is niet dat wij bij wijze
van hobby grondwetsartikels zitten te blokken, hé. Wij zijn die communautaire
problemen ook beu."
TORFS: "Ik moet zeggen dat die staatshervorming mij weinig kan boeien.
Dat ligt ook aan mij: ik heb eigenlijk heel weinig nationalistische gevoelens.
Noch Vlaamse, noch Belgische. Ik ben daarin nogal een ontworteld figuur. Maar
dat ben ik ook op andere vlakken, hoor. (lacht)
Zou confederalisme ons land beter doen draaien?
Democratischer maken?
TORFS: "Niet per se. Vlaanderen kan zich evengoed vastrijden in de
bureaucratie."
DE ROOVER: (zucht) "Zijn alle problemen opgelost als we ooit tot
volwaardige Vlaamse autonomie komen? Neen. Vlaanderen kan evengoed een hoop
stommiteiten begaan. Het is simpel: wat we zelf doen, doen we zelf. En niet
noodzakelijk beter. Maar
dan ben je wel verantwoordelijk voor het beleid."
TORFS: "Toch zit je op een bepaald moment met een schaalprobleem. De
KUL werkt nu samen met de Universiteit Gent, de ULB en de UCL voor een
kankerkliniek. Om daar een voldoende bezetting te krijgen, moet je op een
populatie van 10 miljoen mikken. Dat kan je niet met 6 miljoen mensen."
DE ROOVER: "Dat kan toch perfect met samenwerkingsakkoorden binnen het
confederalisme? Er zijn trouwens heel weinig dingen die niet op 6 miljoen
Vlamingen kunnen, maar wel op een schaal van 11 miljoen Belgen."
TORFS: "Wel, die kliniek is er nu een van." (lacht)
Bestaat het risico niet dat een onafhankelijk
Vlaanderen te veel op zichzelf terugplooit?
TORFS: Ik vind dat alleszins nu al jammer: we kijken niet meer naar de
Nederlandse tv, we spreken amper nog Frans, en kunnen ons enkel nog druk maken
om een Vlaamse film met kans op een Oscar in Hollywood."
DE ROOVER: "Niet akkoord: mijn zoon spreekt misschien wel minder Frans dan
mijn ouders, maar wel veel meer Engels. Ik denk dat het gros van de Vlaamse
jongeren net internationaler wordt. Dat is het voordeel van kleine staten: die
hebben niet de luxe om zich op te sluiten."
TORFS: "Bwoa. Ik vind dat wij ons als Vlamingen overschatten op dat
vlak. Pas op, we trekken wel overal onze plan. Maar het is zeker niet altijd op
geraffineerde wijze."
Flirten met bejaarden
Niet alleen Rik Torfs liet het parlement het
voorbije jaar achter zich. Ook Danny Pieters (N-VA), Eva Brems (Groen!), Filip
Antheunis (Open VLD) en Bruno Tuybens (SP.A) gaven er de brui aan. Waaraan ligt
die uittocht?
TORFS: "Ik kan niet voor de anderen spreken, maar: ik wou gewoon iets
zinvols met mijn leven doen."
Heeft het te maken met het wantrouwen tegenover
politici?
DE ROOVER: "Tja, in de rangorde van beroepen die enig prestige hebben, zak
ik natuurlijk van de absolute top, als leraar, naar de absolute bodem, als politicus."
TORFS: (lacht hartelijk)
DE ROOVER: (naar Torfs) Ja maar, ik heb zelfs al afgesproken met mijn zoon dat
als iemand hem vraagt of hij familie van mij is, dat hij het eerst probeert te
ontkennen. En als dat niet lukt, zegt hij maar dat ik pianist ben in een
bordeel. Dat wordt toch nog iets hoger ingeschat."
TORFS: "Je kan die twee perfect combineren, hé. In het parlement heb je
je handen niet bepaald vol."
Open VLD-politica Fientje Moerman deed alleszins
luidkeels haar beklag over de manier waarop politici behandeld worden.
DE ROOVER: "We moeten niet overdrijven. Politici worden voldoende verzorgd
om tegen een stoot te kunnen. Het debat wordt niet altijd fatsoenlijk gevoerd,
maar dat was vroeger aan de cafétoog niet anders. Nu word je er via het internet
gewoon sneller mee geconfronteerd. Maar goed: als Natalia in het Kempisch een
tv-programma presenteert, krijgt ze ook de volle laag."
"Ik denk ook dat de motieven van al die
mensen erg verschillend zijn. We mogen niet zeggen dat iedereen wegloopt uit de
politiek. Het gros wil echt wel blijven. (fijntjes) Dat heb je bij de
lijstvorming wel gemerkt. Maar dat er een verloop is, lijkt me op zich
verfrissend. Anders krijg je verkramping."
Mensen lijken wel minder van politici te pikken.
De vlotte manier waarop sommigen vertrekpremies incasseren, zet veel kwaad
bloed.
DE ROOVERS: "Ach, de premies van ontslagen voetbaltrainers worden nooit
betwist. En die zijn van een heel ander niveau dan die van een politicus. Je
mag ook niet vergeten dat een politicus professioneel heel wat opgeeft. Er moet
dus een zekere verzorging zijn - al moet je opletten dat die niet te breed
wordt."
U kreeg ook heel wat kritiek, omdat u uw premie
aan een goed doel wegschonk.
TORFS: "Ik had die beslissing al genomen vooraleer er enige commotie
over die premies ontstond. Maar je moet opletten dat je niet te veel meehuilt
met de wolven in het bos. Voor veel mensen is wat een parlementslid verdient
een grote vooruitgang tegenover hun wedde. Maar voor anderen is het net een
achteruitgang. Laat dat duidelijk zijn: de periode dat ik in het parlement zat,
was niet de tijd waarin ik het best betaald werd. Maar so be it: je kiest er
zelf voor."
DE ROOVER: "En wat dat imago betreft: als een politicus ergens komt,
trossen de mensen nog altijd rond hem samen. Dan willen ze hun verhaal
kwijt."
TORFS: (naar De Roover) "Weet je wat ook plezant is? Op de markt staan en
dan zo'n beetje een flirterig gesprek beginnen met een oudere dame. Dat raad ik
u aan, je gaat er veel plezier aan beleven."
DE ROOVER: "Het probleem is: hoe ouder je wordt, hoe minder oudere dames er
zijn. Het voordeel is natuurlijk dat er steeds meer jongere dames zijn."
(lacht)
TORFS: "Da's waar. Maar ik geloof toch in de ouderen. Tja, die
CD&V, dat hangt er nog in, hé."
