nootvandeleu

(Foto: Koen Bauters)

INTERVIEW // Chvrches neemt revanche // De popgroep die weigert een popgroep te zijn 

‘België had van ons nog een goeie show tegoed’, klonk het verontschuldigend op het podium van de Ancienne Belgique. Chvrches kwam terug om het gerateerde optreden van Pukkelpop deze zomer te compenseren – en deed dat met verve. (14 november '15)

We treffen zaterdagmiddag een mismoedige band in de backstage van de AB: het nieuws van de aanslag op de concertzaal Bataclan in Parijs hakt er hard in bij Chvrches. Vier dagen voordien traden ze zelf nog op in de lichtstad, en de band kent mensen die betrokken waren. ‘Ik moet vooral denken aan de getroffen families’, zegt Martin Doherty (33), die samen met Iain Cook (41) tekent voor de muziek bij het Schotse trio. ‘Dan voelt wat wij nu doen een beetje triviaal. Maar met het alternatief – niet optreden – zouden we de daders net geven waar ze op uit zijn.’

Het zorgt voor een zwarte rand bij wat een feestelijke terugkeer moest zijn. Chvrches’ laatste passage, deze zomer op Pukkelpop, ging immers de mist in: de apparatuur liet het afweten. ‘Daar sta je dan, opgetogen dat de tent vol staat en je blijkbaar nog leeft in België’, herinnert Cook zich. ‘En dan moet je afdruipen. Maar geen zorgen: sindsdien hebben we meer veiligheidsmechanismen ingebouwd. Hopelijk kunnen de Belgische festivalgangers ons vergeven.’

De uitverkochte AB doet dat alvast, getuige het gejuich bij opener ‘Never ending circles’. Wat volgt, is een opvallend naadloze verweving van ouder en nieuwer werk. Chvrches borduurt met het nieuwe album Every open eye voort op hun debuut, The bones of what you believe: pompende synthesizers, overstuurde bassen en de lijzige zang van frontvrouw annex popenigma Lauren Mayberry (28). ‘Het was niet aan ons om het warm water opnieuw uit te vinden’, zegt Cook daarover. ‘Veel bands slaan op hun tweede plaat een radicaal andere weg in, maar ik vind dat van weinig respect getuigen voor de vroege fans.’ Hij lacht. ‘Maar niets zegt dat we dat niet gaan doen op onze derde plaat.’

 Zangles 

Chvrches genoot lang geen ijzeren ­livereputatie: voorheen stonden Cook en Doherty vaak in de achtergrond bijzonder expressief te doen achter hun synthesizers, terwijl de schijnwerpers de schuchtere en weinig podiumvaste Mayberry belichtten. Die zoutloze tijden lijken voorbij: Mayberry heeft zangles gevolgd en struint van begin tot eind zelfzeker over het podium, maant aan tot handgeklap en beklimt versterkers. Zo treedt ze stilaan uit de schaduw van de immer uitgekiende lichtshow, die vroeger al de ruggengraat was van Chvrches’ liveperformance, en sindsdien enkel indrukwekkender werd.

Mayberry’s terughoudendheid moet lang een doorn in het oog geweest zijn van de promoboys: wie een beetje succes wil oogsten met een electropopgroepje, moet de knappe frontvrouw uitspelen. Dat weigerde de band altijd bewust: interviews geven ze per definitie met drie. ‘Ik had me daar totaal niet in kunnen vinden’, zegt Mayberry resoluut. ‘Iain en ik ook niet’, pikt Doherty in. ‘Het had ons zakelijk gezien misschien geen windeieren gelegd, maar Lauren de eer voor ons werk laten opstrijken? Ben je gek?’

Het is die trots die hen van andere popclichés weghoudt, zegt Mayberry. ‘Omdat we vaak in één adem genoemd worden met popsterren als Taylor Swift of Ellie Goulding, verwachten mensen ook dat we met cowriters, beroemde producers en gast­artiesten werken. Want al die hits worden geschreven door dezelfde handvol mensen. Maar dat is niet onze stijl: wij zijn fier dat we alles in een kelder in Glasgow hebben gemaakt.’

Die kelder blijft een interessante mix van zuivere pop (‘Make them gold’) met housedrops (‘Clearest blue’) en onder synths verstopte rocksongs (‘Bury it’) opleveren: een geschenk voor eclectische millennials, want bij elk nummer gaat een ander deel van het publiek joelen. ‘Dat maakt toeren leuk’, zegt Doherty. ‘Je geeft je muziek kans om méér te worden dan een song op de radio.’ ‘Wat ons terugbrengt naar het begin’, vult Cook aan. ‘In tijden als deze kan het inderdaad triviaal lijken om met muziek bezig te zijn. Maar tezelfdertijd putten sommigen er troost uit. Het ís dus niet triviaal. Waarom zouden we het anders doen?’

Chvrches (****), concert gezien in AB op 14/11.