 |
| (Foto: DS) |
Zelden zette een serie beter de toon dan Master of none. (2 december '15)
Wanneer het condoom scheurt tijdens de onenightstand van de dertigjarige Dev (schrijver, regisseur en hoofdrolspeler Aziz Ansari), ontspint zich een discussie met zijn partner Rachel (Noël Wells): kan je zwanger raken van voorvocht? Het koppel-voor-één-nacht beslecht het debat niet met gezagsargumenten of rationele redeneringen, maar neemt zijn toevlucht tot Google. Tien seconden lang heerst een stilte waarin ze niet baden in een postcoïtale gloed, maar in het vale licht van hun iPhoneschermen. Daarna bestellen ze een Uber en rijden ze naar een vierentwintiguursapotheek voor een morning-afterpil.
Meteen is duidelijk dat deze show zich afspeelt in de 21ste eeuw, een tijdperk waarin je zo slim bent als de snelheid waarmee je je smartphone weet te gebruiken. En het verfrissende aan Master of none is dat het daar geen doekjes om windt: de wandel van Dev wordt constant onderbroken door sms’en, appjes en notificaties.
In de tiendelige Netflixromcom rekent de Amerikaans-Indiase aspirant-acteur Dev Shah op de steun van zijn vrienden – een yup met Chinese roots, een blanke reus en een zwarte lesbienne – om de code van de eerstewereldproblemen te kraken. Hoe weegt het vaderschap op tegen zorgeloos op restaurant kunnen gaan? Is integriteit belangrijker dan geld? En bestaat er een etiquette voor sms-geflirt? Het zijn pijnlijk herkenbare worstelingen voor millennials, de generatie die geboren is vanaf de jaren 80 en vaak verlamd wordt door keuzevrijheid. Dev twijfelt zo lang over welke tacotruck de beste is, dat ze al uitverkocht zijn wanneer hij arriveert. Naar dat probleem verwijst ook de titel: in een tijdperk waarin iedereen l’embarras du choix heeft, word je al snel een ‘jack of all trades, master of none’: iemand die tot veel in staat is, maar voorlopig niets beheerst.
Dat lijkt niet op te gaan voor Ansari zelf. De 32-jarige comedian verkocht Madison Square Garden al tweemaal uit, speelde een rol in hitreeks Parks and recreation en schreef met Modern romance een veelgeprezen sociologisch boek over daten in internettijden. Dat onderzoek stelt hem nu in staat om de tijdgeest perfect te vatten, net zoals Friends of Sex and the city dat ooit deden. Dat alleen al maakt Master of none het bekijken waard. Maar waar de eerder genoemde reeksen ook dreven op flitsende dialogen, schiet Master of none tekort. Het acteerwerk oogt soms houterig, en het ambitieuze camerawerk strookt niet met het vaak stokkende tempo. Hoewel, nu we erover nadenken: misschien is dat ook wel een metafoor voor het leven van millennials.
