 |
| (Foto: DS) |
Eind vorig jaar zei Chris Martin dat ‘Head full of dreams’ wel eens het laatste Coldplay-album kon zijn. De ideeën lijken nog niet op, maar muzikale grenzen verleggen de Britten ook niet. (4 december '15)
Coldplay is een groep die mensen dolgraag haten. De omslag kwam er al na de gelauwerde doorbraakplaat A rush of blood to the head (2002), maar dat deerde Chris Martin (38) en de zijnen amper: X&Y en Viva la vida or death and all his friends werden in 2005 en 2008 de bestverkopende albums ter wereld, en Mylo Xyloto moest het in 2011 enkel afleggen tegen het fenomeen Adele.
Daarbij componeerde de band steeds grootser opgezette muziek, een evolutie die vorig jaar abrupt eindigde met Ghost stories. Plots werden de stadionvullende oohs, aahs en dwarrelende confettisnippers ingeruild voor een minimalistische elektronicaplaat, een gevolg van Martins breuk met actrice Gwyneth Paltrow.
Martin besloot zijn demonen te verwerken in de studio, in plaats van op een wereldtournee. En de zanger lijkt zichzelf teruggevonden te hebben: op Head full of dreams duurt het welgeteld tweeënhalve minuut voor de kamerbrede keelklanken zich opnieuw aandienen. Op ‘Birds’ lijkt de gitaargedreven Coldplay uit de vroege jaren 2000 zelfs terug, maar dat blijkt slechts een korte opflakkering.
Eurosong
Ook ‘Hymn for the weekend’ knipoogt naar het millennium. In The Wall Street Journal – Coldplay is het soort band dat zo groot is dat hij in zakenkranten opduikt – zei Chris Martin onlangs dat het zijn eerste gooi naar een nachtclubstamper is: het ‘drink from me’-refrein luidde oorspronkelijk ‘drinks on me’, maar dat stootte op een veto van Martins bandleden, die vonden dat hij dat ‘nooit geloofwaardig zou kunnen zingen’. Het drapeert pianoakkoorden over een r&b-beat, opgesmukt met computerblazers die zo weggelopen lijken uit vroeg werk van Britney Spears of Destiny’s Child. Beyoncé zingt zelfs een paar zinnen mee, maar krijgt amper meer ruimte dan een achtergrondzangeres.
Queen B is niet alleen: Noel Gallagher speelt een doorslag van ‘Champagne supernova’ op ‘Up & up’, en zelfs Paltrow doet mee op de godsgruwelijke pianoballade ‘Everglow’, waarop het meer dan ooit klinkt alsof Martins testikels gebrouilleerd raakten met een papierversnipperaar. Het vormt het dieptepunt van het album, samen met ‘Fun’, dat met zinsneden als ‘You and me/ we were always meant to be’ niet zou misstaan op het Eurovisiesongfestival.
Neen, dan liever de single ‘Adventure of a lifetime’: vrolijk swingende disco die kan doorgaan voor een verre neef van Daft Punks ‘Get lucky’. Daarop jubelt Martin ‘If we’ve only got this life/ this adventure, oh then I/ want to share it with you’, alsof hij ergens onderweg een regenboog verorberd heeft.
Dat uit zich niet in creatieve innovatie – ‘Color spectrum’ is een zeldzaam etherisch interludium waarvan historici zich binnen honderd jaar nog zullen afvragen wat in godsnaam de bedoeling was. Maar het zorgt wel voor de aangenaam passerende pop waar Coldplay al meer dan een decennium een patent op heeft.
De vraag is echter: waarheen na dat decennium? Met Head full of dreams levert Coldplay nu al een tweede plaat op rij af zonder instant-klassiekers als ‘Clocks’, ‘Violet Hill’ of ‘Every teardrop is a waterfall’. Toegegeven, dat is een hoge lat, maar in een interview op BBC Radio zei Martin zelf al enigszins enigmatisch dat hij voelde dat de cyclus ten einde liep, en dat het misschien tijd was voor iets anders.
Na de finale van ‘Amazing day’ kunnen we dat alleen maar hopen. Want ‘Ooh ooh ooh ooh/ Ooh ooh ooh ooh/ ooh ooh ooh ooh/ Ooh ooh ooh ooh/ ooh ooh ooh ooh/ ooh ooh ooh ooh/ ooh ooh ooh ooh/ oooooooeeeeeeeh’, dat is weinig meer dan een snelweg naar de karikatuur.
‘Head full of dreams’ van Coldplay is nu uit (**)
