 |
| (Foto: DS) |
Met The National en Ramona Falls tekenen Matt Berninger en Brent Knopf elk apart voor mistroostige indierock. Maar gooi ze samen in El Vy en je krijgt ‘Return to the moon’: een plaat tjokvol ironie en luchtige deuntjes. (6 november '15)
Vraag Matt Berninger (44) en Brent Knopf (38) hoe lang ze mekaar al kennen, en ze antwoorden perfect synchroon: ‘Twaalf jaar.’ Berningers The National en Knopfs Menomena deelden in hun beginjaren een affiche, en het klikte tussen de zanger en de multi-instrumentalist. ‘Ik zei tegen Matt: laten we binnen twaalf jaar een project doen dat El Vy heet!’, schertst Knopf. Waarop Berninger: ‘Ik had nochtans net tegen de jongens van The National gezegd: let’s crush those fuckers!’
Gekscheren doorspekt het gesprek. Even later ontspint zich een discussie over een zwarte vrouw met een grote zonnebril in de hotellobby waar we plaatsnemen – ‘Het is Halle Berry! Neen, Rihanna!’. Het lijkt wel of de El Vy-mannen boezemvrienden zijn.
Nochtans brachten ze in de voorbije twaalf jaar amper tijd samen door. Ze waren kennissen die vooral naar mekaars shows gingen kijken. Dat veranderde ook niet toen Berninger Knopf vier jaar geleden vroeg om samen muziek te maken. ‘Return to the moon werd een dropboxplaat’, zegt de zanger. ‘We e-mailden mekaar regelmatig mp3’tjes van zanglijnen, drumloops of gitaarpartijen, waar we dan zelf op voortborduurden. Veel muzikanten romantiseren rocklegendes zoals Bob Dylan, die gewoon gaan zitten en aan de lopende band briljante songs uit hun mouw schudden. But I can’t do that shit. Zowel Brent als ik moeten kunnen nadenken: wij zijn prutsers, sleutelaars.’ ‘The Beatles deden ook zestig, zeventig takes per nummer’, gooit Knopf er argeloos tussen. Berninger grijnst. ‘Inderdaad. We zijn nét als The Beatles.’
Subtiel geschuifel
El Vy moest wel een langeafstandsproject worden, want The National en Ramona Falls (Knopfs soloproject sinds hij Menomena in 2008 verliet) blijven prioriteit krijgen. ‘Maar een band is geen huwelijk’, filosofeert Berninger. ‘Je moet niet monogaam zijn: ook de andere leden van The National hebben hun eigen project. Dat is gezond voor de band: elke keer Bryce (Dessner, gitarist van The National, red.) iets met klassieke muziek doet, brengt hij nieuwe ideeën mee terug. In die zin zorgen onze zijprojecten er net voor dat we niet splitten: ze laten ons beseffen dat The National niet alles is.’
De samenwerking met Knopf levert ook een ander geluid op. Berningers stem blijft onmiskenbaar de zijne, met die lage bariton die telkens melodieus naast de melodie zingt. Maar terwijl The National daar vaak een filmische geluidsmuur over goot, levert Knopf vooral simpele, hoekige melodieën. Dat levert een plaat op die subtiel door je stereo schuifelt, met hoogtepunten als radiohit ‘Return to the moon’ en het op funky synthesizers drijvende ‘Need a friend’. Maar makkelijk te neuriën deuntjes als ‘Paul is alive’ contrasteren dan weer erg sterk met rockgrooves als die in ‘Sad case’, waardoor de plaat soms wat coherentie lijkt te missen.
Enkel regenbogen
Of toch één rode draad: alles klinkt verbazend veel vrolijker en minder zwaar op de hand dan het oeuvre van The National of Ramona Falls. ‘Elk apart maken we inderdaad behoorlijk humeurige muziek’, zegt Berninger. ‘Maar als we samen zijn, blazen onze stormen elkaar weg’, vult Knopf overdreven lyrisch aan. ‘Zodat er enkel regenbogen overblijven.’
Ook Berninger spreidt zijn talent voor ironiserende overdrijvingen uitgebreid tentoon. Met zinsneden als ‘I can use my Louis Vuitton tie/ if only I could think but the belt’s too tight’ schetst hij in ‘I’m the man to be’ een volgevreten rocker die experimenteert met zelfverstikking. Een schrikbeeld? ‘Ik ben al zielig en eenzaam’, repliceert Knopf terwijl hij samenzweerderig naar Berninger kijkt. ‘Nu nog een rockster worden.’ ‘Ik ben die rockster al vaak geweest, eenzaam dansend voor de spiegel in een hotelkamer’, antwoordt Berninger, die tijdens concerten zijn hand niet omdraait voor een fles wijn meer of minder. ‘Ik denk dat ik dat personage zo zielig mogelijk wou omschrijven, omdat ik die versie van mezelf haat.’
Berninger lijkt zichzelf dezer dagen dan ook opnieuw uit te vinden: op de Instagram-account van El Vy houdt hij zijn vooruitgang als surfer bij. ‘Ik ben daarmee begonnen omdat ik stilaan dik en ongezond word, en mijn vrouw wil dat ik nog lang leef. In Californië zie ik veel oudere mannen surfen die er fit en gelukkig uitzien, dus wou ik het proberen. Maar tevergeefs: ik blijk een vreselijke surfer.’
Hij ontbeert er ook de cool voor, plaagt Knopf. ‘In zekere zin is Matt enorm chill, maar op een ander niveau is hij intens. Zoals de zee: het oppervlak lijkt kalm, maar in de diepte woelt er veel.’ Er volgt een stilte, en beiden kijken elkaar met een jongensachtige grijns aan. ‘Ik heb Matt net met de oceaan vergeleken. Zie je wel dat we goede vrienden zijn?’
‘Return to the moon’ van El Vy (***) is nu uit
