 |
| (Foto: Dieter Telemans) |
Wie bang is voor naalden, kon Tour & Taxis het voorbije weekend maar beter mijden. Drie dagen lang was het de thuisbasis van ruim vierhonderd tattoo-artiesten en een heleboel al dan niet professionele tattookrijgers. ‘Ik ben een kunstwerk, een wandelend canvas.’ (16 november '15)
Tour & Taxis lijkt haast de Provence, alleen komt het helse gezoem niet van overactieve insecten, maar van een immense batterij tatoeëernaalden. Aan meer dan 400 standjes laten mensen inkt in hun vlees borduren door de internationale artiesten – van de VS tot Maleisië – die naar Brussel zijn afgezakt voor de driedaagse International Brussels Tattoo Convention. En afgaande op het aantal van pijn verwrongen gezichten en de hoeveelheid geeuwende smartphonekijkers, lokt die zowel inktmaagden als professionele tattookrijgers.
‘Tattoos zijn niet langer iets voor marginale types’, zegt Kenny Hannon, die met Inksane ook een stand bemant. ‘Ze worden ook in België steeds populairder. Enkele jaren geleden runden we onze shop in Roeselare met twee artiesten. Nu zijn we met vijf. En de wachttijden zijn nog even lang.’ De voornaamste evolutie die Hannon waarneemt, is dat mensen makkelijker te overtuigen zijn van de waarde van uniciteit. ‘Vroeger kwamen mensen vaak met designs aanzetten die ze van Pinterest of Instagram hadden geplukt. Nu laten ze ons creatief zijn met dat ontwerp: niemand wil op café iemand met krek dezelfde tattoo tegenkomen.’
De conventie draait om meer dan enkel bijgekleurd vel: ze mikt op een hele subcultuur. Er zijn burleske danseressen, potsierlijke worstelaars en punkbandjes, classic cars, classic barbers en opgezette steampunk-eekhoorns. Te midden van die gekkigheid staat de Britse Cervena Fox (24), die de conventie aan elkaar praat. Ze is vuurspuwster en tattoomodel, en heeft bloemen op haar heup, tarotkaarten op haar benen en spinnenwebben achter haar oren: om de drie maanden komt er wat bij. ‘Ik weet niet meer hoeveel tattoos ik heb, maar ik zal niet rusten voor ik vol sta. En zelfs dan: de lasertechnieken zijn nu zo geavanceerd dat ik er dan gewoon eentje laat wegnemen om een nieuwe te kunnen zetten.’ Het is een patroon bij veel conventiegangers: vanaf een paar tattoos is de drempel naar meer onbestaande.
Voor Fox is het meer dan een verslaving. ‘Mijn tattoos zijn niet die van een matroos of een gangster: ik ben een kunstwerk. Ik zie mijn lichaam als een wandelend canvas – mijn eigen kunstverzameling.’ Dat haar lichaam sneller veroudert dan doek of marmer, drukt de stemming niet. ‘Ik heb geen idee hoe dit alles er binnen vijftig jaar uit zal zien, maar ik denk dat het cool wordt.’
Nachtmerrie
In een tijdperk waarin zowat iedereen een tatoeage heeft – zelfs Fox’ moeder, die haar dochter ooit verguisde om de inkt, neemt binnenkort een draak – zoeken echte liefhebbers hun toevlucht tot kunst, zegt Alessia Albero, die uit Genua overvloog. ‘Dotwork, geometrische vormen opgevuld met het pointillisme van de impressionisten, is tegenwoordig erg populair. En onze shop inspireert zich vooral op art brut.’ Ze wijst naar schetsen van gestileerde katten op skateboards of flatgebouwen, ingekleurd met fel pastel. De Duitse Marina Nauenburg – over wiens flank tattoo-artiest Fabio Moro al zes uur gebogen zit – kwam er zelfs speciaal voor naar Brussel. ‘Een tattoo is voor het leven. Die moet je laten zetten door een artiest die je bewondert.’
 |
| (Foto: Dieter Telemans) |
Nauenburg ligt nog steeds op de tafel wanneer de prijzen voor ‘beste stuk van de dag’ uitgereikt worden. De winnaar ziet eruit als een kantoorklerk, maar toont een indrukwekkend arsenaal aan krullerige inkt wanneer hij zijn shirt uittrekt. Toch valt vooral de Nederlandse Cherise op: zij werd zowaar tweede met haar eerste tattoo. ‘Ik wou er al lang één, maar pas toen ik artiest Jay Freestyle aan het werk zag, was ik eindelijk verkocht.’ Haar schouder torst nu een prachtig vrouwengezicht met kersenbloesems en vlinders, voorzien van helder azuur en dieprood. Het resultaat van grenzeloos vertrouwen: Freestyle, een dertigjarige Nederlander, maakt vooraf geen schetsen. Hij improviseert met de elementen die hem aangereikt worden.
‘De periode van tramp stamps, sterren en oneindigheidstekens lijkt stilaan voorbij’, zegt Freestyle. ‘Nachtmerrietattoos’, noemt hij het. ‘De laatste trend is de mandala, een stuk onder de borst, gepopulariseerd door Rihanna. Maar dat is zo flauw! Waarom zou je iets willen dat al miljoenen andere mensen hebben?’ Hij lacht naar Cherise, aan wie hij net zeven uur spendeerde. ‘Maar meer en meer mensen zien in dat een tattoo niet zomaar een kitscherige sticker is. Godzijdank.’
