 |
| (Foto: Spotify) |
Halfweg de set vult een wietaroma de AB, en Sleaford Mods-zanger Jason Williamson schiet uit zijn krammen. Voor het eerst niet met een antimaatschappelijke tirade, maar tegen het publiek. (20 oktober '15)
‘Ik ben blij dat jullie een gezonde som betaalden om ons te zien, maar als je blijft roken... I’ll kick your fookin’ teeth in!’ Het postpunkduo uit Nottingham heeft de pest aan alles, maar neemt zijn eigen project wel serieus. En Williamsons gebries vergt zoveel van zijn stem dat hij droge rooklucht kan missen als kiespijn.
Sleaford Mods is de exponent van een generatie boze Britten waar ook Kate Tempest en Slaves speerpunten van zijn. Ed Milliband, Nick Clegg, de Tories: allemaal krijgen ze ervan langs. Niet dat ze de revolutie willen leiden – daar dient Rage Against The Machine voor – Williamson spuit gewoon zijn nihilistische visie op de samenleving. Daarin schuilt meer dan alleen woede: onder een vettig accent en de articulatie van een dobermann zitten woordspelletjes (‘Eucalyptus? You can fuck off!’) waarop punkpoëet John Cooper Clarke lang het patent had.
Williamson rapt/ratelt/raast zijn teksten over een allegaartje van pompende drums en opgefokte baslijnen – denk: Front 242 met nog meer pillen – bijeengeboetseerd door kompaan Andrew Fearn. Die start bij het begin van elk nummer een voorgeprogrammeerde track met één druk op een knop, en staat er voorts bij als een verloren gelopen trucker: één hand in de broekzak, een bierflesje in de andere, en maar instemmend knikken bij het getier van Williamson.
In die combinatie van je-m’en-foutisme en engagement zit het fascinerende aan Sleaford Mods: Williamson is geen volksmenner, maar blaft zijn teksten met zoveel branie dat het besmettelijk wordt. Daardoor proef je bij een optreden de woede, terwijl die op de albums soms wat bloedeloos blijft. Met effect: vanaf ‘No one’s bothered’ – het vierde (!) nummer van de set – gaat de beuk er onherroepelijk in met een brutale moshpit. Bierbekers klieven door de lucht en bij ‘Tweet tweet tweet’ wil een onverlaat stagediven. Hij krijgt een trap voor de kont van een breed grijnzende Fearn, het publiek waant zich de Rode Zee, en er volgt een doffe klap. De AB kan een nieuw parket gebruiken na de passage van het tweespan. Maar de factuur sturen ze beter niet naar Nottingham. Veel kans dat ze die bespuwd terug krijgen.
Sleaford Mods, op 20 oktober in Ancienne Belgique (****)
