 |
| (Foto: The tallest man on earth) |
Negen jaar lang maakte Kristian Matsson met The Tallest Man On Earth folkminiatuurtjes als eenmansorkest. Maar de Zweed verlangde naar backstagecamaraderie: iemand om na de show de adrenaline mee te delen. (27 oktober '15)
Dus neemt hij sinds zijn jongste worp Dark bird is home een rist Amerikaanse muzikanten op sleeptouw. ‘Wij gaan vandaag een boel trieste songs spelen’, stak Matsson van wal, getooid in een godsgruwelijke witte broek. Zijn songs stralen weemoed uit, van de neuzelende zang tot het aparte gitaarspel – zelfs zijn lichtshow bespeelt het hele pastelspectrum. Het zette menig koppel in de AB aan tot een duchtig meewiegen bij solonummers als ‘Love is all’.
Maar daar zit meteen het pijnpunt van The Tallest Man, nieuwe stijl: Matsson is vooral groot in de verstilling. Pas wanneer hij alleen op het podium staat, stijgt hij met zijn ongebreidelde energie uit boven andere singer-songwriters. Maar in Brussel was het een komen en gaan van muzikanten, die nu eens meespeelden, dan weer argeloos tegen een versterker leunden. In nummers als ‘Darkness of the dream’ bood de band wel een knap tapijt voor Matssons meanderende gitaarspel, en zelfs de klassieker ‘King of Spain’ vaarde wel bij een opzwepende marsdrum, maar al te vaak werd een pure melodie volgeplamuurd met violen, piano’s, drums en een verdwaalde sax. In ‘The gardener’, een song uit zijn debuutplaat Shallow grave, verzucht Matsson hoe hij zelfs wil moorden “to stay the tallest man in your eyes, babe”. Misschien dan toch die band lozen, Kristian.
The Tallest Man on Earth, op 25 oktober in AB (**)
