 |
| (Foto: Koen Bauters) |
Een colorist vult in strips de ruimte tussen zwart en wit op. Net dat doet The Colorist met de songs van Emiliana Torrini – zonder angst om buiten de lijntjes te kleuren. (28 oktober '15)
Emiliana Torrini is al even op zoek naar zichzelf, vertelt ze ons backstage in de AB. ‘Ik zing mijn nummers al zo lang dat ik tijdens concerten begon te denken aan truien die ik nog moest wassen. Toen wist ik: dit is gedaan.’ En dus waagde de IJslandse folkzangeres zich aan avonturen met Duitse jazzmuzikanten en Spaanse zigeuners, op zoek naar een nieuwe invulling van haar eigen geluid.
En laat dat nu net de specialiteit van The Colorist zijn. Aarich Jespers (Zita Swoon) en Kobe Proesmans (Gabriel Rios) herinterpreteerden al het werk van de Braziliaanse Cibelle en de Zweedse Sumie Nagano. Daarbij strippen ze alles weg tot enkel de vocalen overblijven, en bouwen ze een nieuw arrangement op dat vooral drijft op percussie. Toen ze Torrini benaderden met het voorstel om ook haar werk opnieuw kleur te geven, gaf die hen carte blanche. Dat leverde in de AB – voor de gelegenheid omgebouwd tot theaterzaal met zitjes – naast strijkers en piano’s ook onorthodoxe vondsten op, zoals een zelfgeknutselde vibrafoon of een verfrommelde plastic zak die, versterkt door een microfoon, als regen klonk.
Torrini repeteerde amper een week met de band – ze had de nieuwe versies nog niet gehoord voor ze arriveerde – maar dat viel niet op. De acht muzikanten in haar rug zijn dan ook raspaardjes, die liever één doordachte toets plaatsen dan dat ze scoren met een langgerekte solo. ‘We zijn niet aan het jammen’, aldus Proesmans. ‘Aarich en ik werken hier al meer dan een jaar aan, en elke noot die je hoort, staat op papier. Zoals bij een klassiek orkest.’
De herdenkingen zijn soms radicaal, zegt Torrini, die nu en dan zelfs moeite had om haar eigen nummers te herkennen. De fluwelen fluisterfolk van ‘Thinking out loud’ drijft nu op krachtige percussie, en ‘Today has been okay’, origineel een mijmerend rouwnummer, krijgt een caraïbisch marimbadeuntje mee. Zo leunen de meeste nummers dicht aan bij de ritmes in ‘Jungle drum’, Torrini’s grootste hit. Bij dat nummer wordt dan ook opvallend dicht bij het origineel gebleven.
De AB liet het zich alvast smaken: het applaus werd na elk nummer langer, en aan het eind volgde een staande ovatie – dat heb je natuurlijk in een zaal waar iedereen neerzit. Zou het dan niet zonde zijn dat er geen album voortvloeit uit deze samenwerking? ‘Een album uitbrengen is erg veel werk voor iets waar je misschien 2.000 kopieën van verkoopt,’ zegt Proesmans, die de voorkeur geeft aan optredens. Torrini ook: ‘Misschien kunnen we volgend jaar wel een aantal festivals doen. Ik kan niet gewoon zeggen: bedankt en tot ziens. Daarvoor is onze connectie te zeldzaam.’ Dat kunnen we enkel beamen.
Emiliana Torrini + The Colorist (****), gezien op 26/10 in de AB.
