 |
| (Foto: Sebastian Steveniers) |
Wie het voorbije weekend het dorpsplein van Leffinge op wandelde, werd meteen overvallen door één gedachte: sympathiek festivalletje. Leffingeleuren ontpopte zich in één jaar tijd van middelgroot festival met het water aan de lippen tot bijzonder professionele pensenkermis. (21 september '15)
Muziekdriedaagse Leffingeleuren, het traditionele sluitstuk van het festivalseizoen, vervijfvoudigde de voorbije jaren vaak het inwonersaantal van het polderdorpje Leffinge. Maar dat succes aanhouden werd steeds moeilijker: vorig jaar mikte Leffinge nog op 15.000 bezoekers, maar het kreeg er slechts 13.000 over de vloer. ‘We moeten alles eens evalueren’, zei programmator Lode Pauwels toen.
Nu mikt een afgeslankt Leffinge op 10.000 mensen, van wie slechts de helft betalend – het gratis gedeelte van het festival werd flink uitgebreid. De grote tent aan het schoolplein, die ooit acts als Wilco of Paul Weller huisvestte, verdween. Het festival concentreert zich voortaan rond de kerktoren – niet enkel geografisch, maar ook met meer ruimte voor jong en lokaal talent.
‘Er hebben veel opties op tafel gelegen’, blikt Pauwels terug. ‘Voor mij is het duidelijk dat het middelgrote festival dood is: er is een polarisering tussen grote festivals als Rock Werchter en kleintjes als Deep in the Woods. Dus dachten we aan alles: van een extreem klein festival tot een grotere en commerciële versie, of zelfs een volledig gratis festival. Het enige wat we niet overwogen, was de stekker er uittrekken.’
Zelfs aan een andere datum werd gedacht, zegt Pauwels. ‘De huidige kalenderpositie is niet evident, gezien het einde van de schoolvakantie en het wisselvallige weer. Maar door onze datum kunnen we bands strikken die in primeur een nieuwe plaat spelen.’ Dat is nu het geval met King Dalton, Dez Mona en Isbells. Met een keerzijde: zo moet Isbells een nummer hernemen omdat de gitaar van zanger Gaëtan Vandenwoude fout gestemd staat. Maar ook dat is spannend voor het publiek: in Werchter zie je bands zelden zoeken.
Wielertoeristen
De nieuwe formule levert een interessante bezoekersmix op. Hippe festivalvogels met houthakkershemden en combatboots steken schril af tegen grijsaards die over het terrein lopen alsof ze op weg zijn naar de bakker – misschien zijn sommigen dat ook. Dit moet ook zowat het eerste festival zijn waar een groep verwarde wielertoeristen voor het podium passeert. Toch getuigt Leffingeleuren van een subtiele professionaliteit. De tribune voor het Buskerpodium werd gebouwd uit stapels houten paletten, chirojongeren zorgen voor kinderanimatie, er zijn dj-sets vanuit een aftands Volkswagenbusje en hippe foodtrucks zorgen mee voor het gevoel van een goed opgebouwde kermis. Pauwels: ‘Vroeger bouwden we de randanimatie af om te kunnen investeren in concerten. Nu willen we buurtbewoners teruglokken.’
Het geheel voelt zo natuurlijk aan dat het absurd lijkt dat het ooit anders was. Toch is er nostalgie bij de twintigers Annabel, Jessica en Sharon, die samen met een driehonderdtal anderen het tentenkamp op het schoolplein bevolken. ‘Vroeger kwam onze volledige middelbare school naar Leffingeleuren. Toen was de camping vijf keer groter, het leek wel een mini-Werchter. Nu kregen we de slappe lach toen we zagen hoe klein het tentenkamp was.’ De meisjes lieten Leffinge links liggen tijdens hun studies, maar kunnen de vernieuwde versie toch smaken. ‘Het is nu gezelliger dan ooit.’
Ook muzikaal opent de kleinere schaal perspectieven, meent Pauwels. ‘Het probleem met een grote tent is dat je artiesten nodig hebt die ze vol krijgen. Nu kunnen we opnieuw spannender programmeren.’ Een van die spannende bands is van Torres, met dreigende nummers vol vuige gitaren en snerpend geschreeuw van frontvrouw Mackenzie Scott. De mooie afficheplaatsen voor Dans Dans en Tout Va Bien – rijzende Vlaamse sterren, maar nog geen wereldbands – typeren Leffingeleuren 2.0 misschien nog het meest. Het mikt niet meer op een kolkende mensenmassa, maar wel op de muziekliefhebber.
Pauwels blijft achter met een positieve indruk van zijn vernieuwde troetelkind, dat zowel zijn weekendtickets als de zaterdageditie uitverkocht. Maar wanneer we hem vragen of er volgend jaar een grotere editie komt voor de veertigste verjaardag, grijnst hij breed. ‘Neen, die ambitie hebben we niet meer.’
