 |
| (Foto: Diego Franssen) |
Sinds Bill Barberis (33) twee seizoenen
geleden opdook in de populaire één-reeks 'Thuis', zit zijn personage Toon op
een ware rollercoaster. Van de gluiperige pester van Thuis-boegbeeld Frank
Bomans groeide hij tot mysterieuze Romeo wiens liefdesperikelen hordes
tienermeisjes in de ban houden. Maar Barberis ziet zijn eigen evolutie meer als
andere vervoersmiddelen. "Het leven is een cruiseschip. Of nee, een
file!" (30 juni '15)
Maar in hoeverre leeft Barberis even hard mee als
die 1,3 miljoen mensen die het voorbije seizoen dagelijks op één afstemden?
Wanneer we hem vragen hoeveel kinderen Frank heeft, trekt hij de ogen wijd
open. "Euh, wacht even. Twee? Drie? En nu moet ik hun namen ook nog
zeggen, zeker?" Barberis trommelt nerveus op de tafel van het Antwerpse
koffiehuis waar we plaatsnamen. "Peggy, Franky, en de derde ben ik rats
vergeten."
Bianca werd nochtans twee keer verkracht, haar man
bedroog haar met haar halfzus, ze fakete een abortus en vluchtte met haar kind
naar Marokko. Niet slecht bedeeld in het scenariodepartement, dus. Slik jij de
creatieve kronkels van de Thuisscenaristen even gretig als de fans?
"Als er weer een bundel scripts binnenvalt,
begin ik die inderdaad meteen te lezen om te weten wat er gebeurt. De grote lijnen
kennen we wel al lang op voorhand, maar toch is het telkens fascinerend om te
zien hoe daar in scènes en dialogen naartoe gewerkt wordt. Op die manier is het
ook voor de acteurs een spannende soap - maar dan op papier." (lacht)
Thuisfans spinnen tegenwoordig zelf ook scenario's
op fansites. Zou deed de theorie lang de ronde dat Franky Bomans in de
seizoensfinale zijn rentree zou maken als vrouw.
(lacht)
Zo'n triomfantelijke transgenderterugkeer zou wel
passen in het plaatje: het is zowat de enige minderhedengroep die nog geen rol
kreeg in Thuis.
"Er zijn ook nog altijd politieke
vluchtelingen, hé. Franky als Syriëstrijder, dat zou toch ook een pracht van
een plotwending zijn?" (lacht)
Thuis krijgt vaak lof omdat het moeilijke
onderwerpen als homoseksualiteit, migratie of miskramen in de huiskamer
binnenloodst. Apprecieer je dat zelf ook aan de reeks?
"Zeker. Maar ik denk niet dat de scenaristen
grote boardmeetings houden waarin ze uitstippelen welke 'maatschappelijk
relevante' thema's er zeker in moeten. Die kwesties komen er in omdat ze
vandaag ook echt aanwezig zijn in de maatschappij. Op de koop toe zijn het nog
interessante verhaallijnen. En als het ook nog mensen kan doen nadenken, is dat
natuurlijk mooi meegenomen."
Zit er ook een boodschap in jouw personage,
klusjesman annex fitnessbeest Toon?
"Toon is zo'n beetje de dertiger die het niet
goed weet. Als er al een boodschap aan vast hangt, is het wel dat die
levenswijze ook oké is. Dat je niet per se getrouwd hoeft te zijn en kinderen
moet hebben als je de kaap van de dertig rondt. Ik denk dat veel dertigers
tegenwoordig worstelen met dat geven."
Je bent zelf 33. Val je ook in die categorie?
"In mijn omgeving zie ik mensen die in hun
twintiger jaren een relatie hadden en vervolgens in een huwelijk met een huis en
kinderen terecht gekomen zijn, bijna op automatische piloot. Dan moest ik, eens
de dertig voorbij, inderdaad vaststellen dat ik een erg ander leven bleek te
leiden (Barberis heeft een vaste vriendin, maar geen kinderen, red.). Misschien
heeft dat wel met een zekere besluiteloosheid van mijnentwege te maken."
(lacht)
Omdat je geen keuzes wil maken, of omdat je niet
weet wat de juiste is?
(denkt na) "Ik maak wel keuzes hoor, maar de vraag is: hoe ver kan je
daarin gaan zonder andere dingen uit te sluiten? Ik weet gewoon nog niet goed
welk pad het juiste is, en wil momenteel liever zoveel mogelijk opties open
houden."
"Ik heb enorm veel respect voor mensen die
wél daadkracht hebben. Joy
Anna Thielemans is bijvoorbeeld zo iemand die erg goed weet wat ze wil.
Neem nu haar boek, 'Gewoon Joy': ik zou dat op die leeftijd nooit gekund
hebben, omdat ik altijd duizend andere plannetjes in mijn hoofd heb. Daadkracht
betekent voor mij: één ding kiezen en daar dan maandenlang hard aan werken. Ik
ben meer iemand die na een keuze denkt: tiens, dat andere was ook leuk geweest.
En dan alsnog probeert beide te combineren."
"Pas op: ik vind die levenswijze wel
interessant. Ik vergelijk dat met een cruiseschip. Sommigen willen zo snel
mogelijk naar de horizon, en nemen een speedbootje waarop misschien plaats is
voor twee mensen. Maar je kan ook een cruiseschip nemen. Daar zitten veel meer
mensen op, je amuseert je onderweg, en soms meer je even aan om wat met
jetski's te ploeteren. Dat is meer mijn aanpak. Niet het doel telt, maar de weg
ernaartoe."
Preutse mensen
Tegenwoordig ben je nochtans vrij voluit aan het
kiezen: je bent inmiddels al je derde seizoen Thuis aan het filmen. Wist je
meteen dat het een lang engagement zou worden?
"Ik film niet voltijds, dus ik heb nog genoeg
tijd voor mijn andere bezigheden, zoals improvisatietheater. Maar ik ga wel
voluit voor Thuis. In het begin was het moeilijk te zeggen hoe de rol van Toon
precies zou uitdraaien. Dat laten de scenaristen deels afhangen van de reactie van
het publiek. Als ze voelen dat er niets meer in het personage zit, breien ze er
een eind aan. Maar dat blijkt gelukkig nog niet het geval."
Navraag bij echte fans leert dat Toon een van de
meest gesloten personages is: kijkers weten weinig van zijn achtergrond. Ken je
zelf zijn backstory, of is dat ook voor jou een donker geheim?
"Ik weet wel een paar dingen die het publiek
nog niet weet, ja. Maar het is erg interessant om dat soort dingen maar met
mondjesmaat prijs te geven. Dat laat Toon toe om onvoorspelbaar uit de hoek te
komen, of vreemde spelletjes te spelen - zoals de korte affaire die hij had met
Jana. Dan denken de mensen: waar ben je nu weer mee bezig? Dat is wel
fijn."
Bij je eerste afleveringen speelde je vooral een
diabolische pester - door een uit de hand gelopen grap van Toon belandde Frank
in het ziekenhuis. Ben je blij dat die fase over is?
"Ach, de scenaristen hadden me gewaarschuwd
dat ik fikse reacties zou krijgen omdat Frank Bomans zo'n populair personage
is. Maar uiteindelijk is het allemaal goed meegevallen."
Ja? De Facebookpagina 'Toon uit Thuis is een
klootzak' verzamelde in een mum van tijd 15.000 likes.
(lacht) "Maf, hé? Freek Braeckman heeft als
tegenreactie nog een fanpagina gemaakt voor Toon, maar die bleef hangen op
4.000 likes. Nu ja, in de virtuele wereld was dat misschien een kwestie, maar
op straat heb ik dat niet gevoeld. Af en toe een zwanske - jij bent wel een
deugniet, hé - maar meer niet."
Joy
Anna Thielemans zei over een recente plotwending dat ze
blij was dat ze 'eindelijk eens de slet kon spelen', nadat haar personage
jarenlang in een slachtofferrol zat. Zou je zelf je personage liever de donkere
of de positievere kant op zien gaan?
"Weet je, in het leven proberen we altijd de
good guy te zijn. We proberen onze duistere kantjes weg te moffelen, en dat
maakt het wel fijn om in dat leven op het scherm toch eens anders te zijn. Ik
vind die donkere kant erg interessant op te spelen. Dat moet niet meteen
agressief of boosaardig zijn - dat kan zich ook uiten in dingen als
afgunst."
Heeft Bill Barberis zelf ook duistere kantjes?
"Goh. Ik durf al eens slordig zijn. En
sommige mensen zouden mij heel diplomatisch een gebrek aan daadkracht
aanwrijven, maar laat ons het gewoon luiheid noemen. (lacht) Ik heb me daar
jarenlang slecht over gevoeld, dat ik op zondagen soms gewoon geen zin had om
uit mijn zetel te komen. Maar eigenlijk is dat niets om je over te schamen. Al
is lui zijn wel iets waar ik tegenwoordig steeds minder tijd voor heb. Ik
verlang er wel terug naar."
Dat kan ik me voorstellen, met al die BV-feestjes
waar je met de Thuiscast naartoe moet.
"Dat valt goed mee hoor, zo veel heb ik er
nog niet achter de rug. Maar de ploeg van Thuis is wel leuk om mee op te
trekken. Ik ga al eens op stap met Joy-Anna, maar ook met Ann Vanderstighelen
of Nawfal Bardad-Daidj kan ik me amuseren."
Telt de acteursploeg veel flinke doorzakkers?
(lacht) "Ben je nu een aanloop aan het nemen
naar de avond voor de Thuisdag? (acteur Mathias Vergels moest afhaken voor de
fandag in Leuven omdat hij in zijn hotelkamer ten val kwam na een avondje
stappen met onder andere Barberis, red.). Ach, een beetje bohémienbestaan hoort
bij het acteur zijn. Ik ben dan ook erg blij met de levensstijl die ik nu heb.
Ik zou niet kunnen aarden in een regelmatig leven, met een job die van maandag
tot vrijdag loopt. Ik geniet er erg van dat ik ook op een dinsdag op café kan
belanden. Eigenlijk is dat ook een vorm van lui zijn."
Geef nu maar toe: eigenlijk voerde jij Vergels
gewoon zat zodat je op de Thuisdag met de aandacht kon gaan lopen.
"Verdorie, je hebt mijn boosaardige plan
ontmaskerd! Neen, het was gewoon een van de weinige keren van het jaar waarop
de hele cast samen is, en dat levert altijd een erg fijne avond op. Maar bij
deze zeg ik officieel: ik zat er voor niets tussen dat Mathias het niet haalde.
(lacht) Mathias vond het
trouwens zeer jammer dat hij er niet bij was."
"Ik vraag me wel af waarom daar altijd zo'n
aandacht aan wordt besteed in de gespecialiseerde pers. Is dat omdat de mensen
daar zelf wat preuts over zijn, en niet durven toegeven dat ze het soms ook al eens iets te lang blijven
plakken?"
Daar is de hele tabloidindustrie op gebaseerd:
ongewone mensen die gewone dingen doen.
"Voilà. Terwijl niet enkel actrices zwanger
raken, of niet enkel Thuisacteurs op de lappen gaan."
Met dat verschil: 'gewone mensen' komen niet elke
dag je huiskamer binnen.
"Da's waar. Maar betekent dat dan dat we een
soort voorbeeldfunctie hebben? Ik vraag me dat soms af. Is het beter dat ik dat
soort dingen niet doe? Ach ja. Ik houd sowieso niet van mensen die oordelen
vellen. Dat is een erg belangrijk aspect voor mij om een connectie te kunnen
maken met mensen. Je moet weten dat je helemaal jezelf kan zijn, zonder dat
daarover geoordeeld wordt. Dat is niet altijd evident."
FC De Kampioenensyndroom
Jouw personage wordt intussen steeds populairder.
Op de Thuisdag stonden er voor jou gigantische wachtrijen.
"Ik stond natuurlijk wel bij Joy Anna Thielemans, en
die heeft nu eenmaal een mega-achterban met haar 70.000 instagramvolgers. Dus
ik weet niet of die fans daar wel allemaal voor mij waren."
Ik las nochtans getuigenissen over "rood
aangelopen meisjes die niet uit hun woorden kwamen als ze een kus of een
knuffel kregen van Bill Barberis."
(ongemakkelijk) "Tja, dat is misschien een
intepretatie van de aanwezige pers. Ik had wel het gevoel dat meer mensen voor
mij kwamen dan vorig jaar. Toen was ik nog maar pas bij de cast gekomen, en had
ik net een halfjaar een gluiperd gespeeld. Het móést nu haast beter zijn."
(lacht)
Bovendien de fandag nadat je voor een
oestrogeenexplosie op Twitter zorgde door je trui uit te trekken in de reeks.
De literatoren van de gereputeerde nieuwssite Newsmonkey hadden het achteraf
over "brede schouders/sixpack/rauwtchie rauwtchie/hot hot Toon".
"Euh, ja, dat is heel vreemd, hé. Ik kan daar
niets anders over zeggen. Ik weet ook niet zo goed wat ik daarmee moet doen.
Dat staat redelijk ver van hoe je naar jezelf kijkt. Bovendien zit je daar op
zo'n Thuisdag als je personage - de mensen komen voor Toon, niet voor Bill.
Daar moet je rekening mee blijven houden."
Ben je zelf erg bezig met je uiterlijk?
"Toon is in de reeks ook iemand vaak gaat
lopen of mountainbiken en die al eens een triatlon loopt, dus ik moet wel
zorgen dat het realistisch is: als de scenaristen mij vragen om mijn trui uit
te trekken, mogen de mensen niet zien dat ik daar een pens heb hangen. Verder
ben ik wel gezond ijdel. Zoals iedereen, denk ik."
Mathias Vergels zei onlangs dat hij niet goed wist
wat aan te vangen met de mails, foto's en filmpjes die aanbidsters hem
opsturen. Sta jij voor gelijkaardige, euh, hete vuren?
"Van wat Mathias meemaakt kan ik niet
meespreken - ik krijg geen foto's of filmpjes. En ik zit er eerlijk gezegd ook
niet op te wachten. Ik heb een vrij goed beschermde Facebookaccount, en de
berichten die ik daar toch nog op krijg, lees ik niet, of ik reageer er niet
op. Mijn vriendin maakt er ook geen probleem van, omdat ze ook weet dat het
vrij ver van mij staat. Het is ook allemaal op Toon gericht, hé, niet op Bill.
Het is niet zo dat ik over straat loop en de kleren van mijn lijf gescheurd
worden - ik ben niet per se in gevaar. Misschien enkel op de Thuisdag. (lacht)
Dan merk je wel dat er een bepaald object van je gemaakt wordt."
Misschien verandert dat wel als het merk-Barberis
uitgebouwd wordt. Want naast Thuis zit je ook niet zit.
"Ik ben vooral veel bezig met
improvisatietheater. Verder doe ik wel wat audities voor andere series, en ik
heb een grote liefde voor film. Je probeert het veld te ontdekken, maar je bent
natuurlijk vaak onbeschikbaar als je aan zo'n soap werkt."
Vrees je het FC De Kampioenensyndroom? Het risico
bestaat dat kijkers je altijd als Toon gaan zien.
"Daar ben ik niet al te bezorgd over. Dat is
wel een van de dingen die je overweegt als je in een reeks als 'Thuis' stapt,
maar ik denk dat de tijden op dat vlak veranderd zijn. 'Thuis' wordt nu meer
geapprecieerd, niet alleen bij het kijkerspubliek, maar ook in de
acteurswereld. Er rust geen taboe meer op meespelen in Thuis. Terecht ook, want
het is een geweldige leerschool en een geweldige ervaring."
Zou dat imago je vroeger wel tegengehouden hebben
om in Thuis te spelen?
"Ik geef toe: ik had nooit verwacht dat ik
ooit in zo'n soap zou spelen. Ik keek er vroeger ook niet naar. Maar nu ik er
zelf in speel, merk je wel wat de kracht is van soaps."
Nu zijn we benieuwd.
(denkt na) "Nu moet je natuurlijk wel iets
zeggen, hé Bill. (lacht) Ik denk dat de kracht van soap vooral is dat het
gewoon entertainend is. De situaties zijn herkenbaar - het enige rare is
misschien dat die dingen altijd met dezelfde kleine cast van personages
gebeuren, maar dat is eerder een praktische beslommering."
"Thuis is vooral púre televisie. Vooral het
verhaaltje telt. Het is zoals toen je vroeger in bed lag en je vader je een
verhaal kwam vertellen: dat was ook niet noodzakelijk Shakespeare, maar je hing
wel aan zijn lippen. Toen ik scoutsleider was heb ik ook nog kampvuurverhalen
aan die mannekes verteld, en die waren ook allemaal supergeboeid. Ik denk graag dat soaps op
een gelijkaardige manier de verhaalimpuls van mensen aanspreken. Alleen geven
kinderen dat graag toe, en volwassenen niet." (lacht)
Verspild belastinggeld
We hadden het eerder al over je achtergrond in het
improvisatietheater: put je daar ook uit voor je werk in 'Thuis'?
"Ik put daaruit voor mijn hele leven. Ik
ermee begonnen op mijn negentiende, en sindsdien hanteer ik improvisatie zo'n
beetje als levensvisie."
Wat is het laatste impulsieve dat je deed?
(denkt lang na) "Vlak voor de feestdagen heb
ik beslist: ik ga naar Las Vegas, om improvisatieshows te gaan spelen met
mensen die ik kende. In kleine zaaltjes hoor, niet in grote casino's. Een week
later zat ik daar al. Ik maak gewoon niet te veel toekomstplannen. Ik beschouw
het leven als een soort file: je zit in de auto, en je kan niet naar voor of
naar achter. Je zit in het heden, en het enige dat je kan doen is aanvaarden
dat je daar zit. Vaak merk ik dat van zodra ik me impulsief ga gedragen, alles
wel vanzelf gaat. Niet dat alles altijd goed komt, maar dat is geen reden om
het niet te doen."
Dat vertrouwen dat alles vanzelf gaat: getuigt dat
van het optimisme van iemand die nog maar weinig tegenslagen meemaakte?
"Misschien wel. Ik moet eerlijk toegeven dat
ik nog niet zo veel tegenslag had. Maar ik vind niet dat ik me daarvoor moet
verantwoorden. Ik vind dat zelfs een vrij cynische opmerking: alsof ik moet
wachten tot ik tegenslag gekend heb om te weten wat leven is."
Misschien kende je toch al een beetje tegenslag:
de twee andere televisieprogramma's waaraan je werkte, Spelprogramma 'We're
going to Ibiza' (één) en improvisatieshow 'Spelen met uw leven' (Vier), kregen
allebei erg slechte recensies. Of stap je daar gemakkelijk over?
"Ik lig daar niet echt van wakker. Als je zo'n programma presenteert,
ligt dat misschien anders."
Vooral 'Ibiza' werd genadeloos neergesabeld.
Groen-politicus Bart Caron noemde het in de parlementaire mediacommissie
"een draak van een programma dat zelfs niet goed genoeg is voor een plat
commercieel net". Een verspilling van belastinggeld, dus.
(valt uit de lucht) "Serieus? Meen je dat?
Tja, die oordelen, hé. (lacht) Ik kijk vooral naar hoe mijn ervaring was. En ik vond het erg leuk om deel
te nemen."
Had je achteraf niet het gevoel: dit is geen
toptelevisie?
"Goh, achteraf beschouwd was 'Ibiza' misschien niet meteen het programma
waarvoor je thuis blijft, maar voor veel kijkers was het toch ontspannende
televisie. Ik heb het alleszins niet als een teleurstelling gezien."
"Op dat vlak hanteer ik een Amerikaans perspectief.
In augustus ben ik een paar improvisatieshows gaan doen in Hollywood. Daar
voelde ik dat Amerikanen veel minder snel oordelen. Hier zijn mensen eigenlijk
te kritisch: als je hier op tv wat uitprobeert, gaan meteen stemmen op van: zou
je dat wel nog doen? Ik wil niet met dat soort mentaliteit leven. In Amerika
halen ze eerst alles uit de kast, en als je dan faalt: oké, maar dan ben je wel
ergens voor gegaan."
"Het is niet omdat je faalt dat je een fout
maakt. Misschien maak je zelfs een grotere fout als je heel je leven lang
krampachtig probeert niet te falen. Voor mij is dat gewoon een deel van mijn
leven: risico's nemen, af en toe eens op mijn bek gaan. Dat is net hetzelfde
met improvisatie: soms pakt de mayonaise niet. Maar dat is geen reden om te
zeggen dat je iets nooit meer doet."
Heb je ooit al echt zwaar gefaald?
"Na mijn studie vertaalkunde Frans-Engels-Chinees heb
ik een paar jaar lesgegeven. Tot ik 28 was en dacht: het is nu of nooit. Ik heb
me toen ingeschreven voor het conservatorium in Antwerpen, maar aan het eind
van het eerste jaar was ik gebuisd. Dat heb ik een tijdje meegedragen als een
falen. Gek genoeg lag dat net aan het feit dat ik volgens de docenten niet
voldoende risico's nam."
Je hebt geen vast contract bij 'Thuis'. Beschouw
je dat ook als een risico nemen?
"Dat is een keuze die ik zelf gemaakt heb. Ik
heb het met de productie al over een vast contract gehad, maar ik wou het
acteerwerk nog altijd kunnen combineren met improvisatietheater."
Op die manier organiseer je wel onzekerheid: in
een soap kan het van vandaag op morgen gedaan zijn met je personage.
"In principe wel. Maar in de praktijk zijn de
verhaallijnen al ver op voorhand uitgeschreven."
Stel dat de scenaristen je laten weten dat de
verhaallijn van Toon ten einde loopt. Welke noodscenario zou je er nog
voorstellen om hem toch in de reeks te houden?
"Da's een moeilijke, want er is al zo veel
gebeurd in 'Thuis' - een boosaardige dubbelganger hebben we bijvoorbeeld al
gehad. (denkt) Doe mij dan maar full frontal naked. Alles gaat uit. Dan wordt
Toon maar een streaker, een soort paaldanser of een mannelijke stripper. Dat
moet toch nog een paar extra afleveringen opleveren?" (lacht)
