 |
| (Foto: Koen Bauters) |
25 jaar op de planken en 50 jaar op de
aardbol, en toch komt er geen sleet op Stijn Meuris. De Limburger toert van hot
naar her en buldert als nooit tevoren. "De dood van
Steve Stevaert, dat was 9/11 in Hasselt." (1 mei '15)
Stijn Meuris heeft er net een fikse jamsessie op
zitten wanneer we hem treffen op het zonovergoten terras van zijn repetitiekot
in Ruisbroek. 2015 wordt voor hem het jaar van de jubilea: hij zag onlangs
Abraham, en het is exact een kwarteeuw geleden dat hij met Noordkaap het goud
op Humo's Rock Rally, euh, wegkaapte. Zoiets schreeuwt om een blik in Meuris'
tijdscapsule. Al moeten we toegeven: de zanger heeft het meeste werk al voor
ons gedaan. Meuris viert zijn feestjaar namelijk niet enkel met een nieuwe
concertreeks en een nieuw album, maar ook met een fotoboek en een vierdubbele
vinylbox met heruitgaves van de drie belangrijkste albums uit 25 jaar
Noordkaap, Monza en MEURIS.
Je koos voor 'Gigant' (Noordkaap, 1994), 'Grand'
(Monza, 2005) en 'Mirage' (Meuris, 2013) uit een catalogus van veertien albums.
Wat maakte die platen zo speciaal?
MEURIS: "Bij 'Gigant' hadden gitarist Lars Van Bambost en ik voor het
eerst het gevoel dat we ook iets anders konden worden dan het goeie rockbandje
dat we waren bij de eerste twee Noordkaap-platen. Er waren ook dingen aan het
veranderen, halverwege de jaren 90. Wij kwamen nog duidelijk uit de periode van
The Scabs en de Kreuners. Daar was niets mis mee, maar je voelde dat een soort
kunstzinnigheid de kop op stak bij bands als dEUS, Evil Superstars, Moondog
Junior… Ik voelde dat we een trein zouden missen als we gewoon Gorki-gewijs
bleven rocken. Dus namen we een echte producer in de arm, en daar kwam Gigant
uit voort."
"'Grand' kwam dan weer halverwege de Monza-periode.
Aan dat album hebben we erg lang gewerkt - we hadden ook alles zelf in handen. Bovendien
werd het een erg emotionele plaat, met een aparte tekstuele lading, want een
jaar geleden had mijn vriendin zelfmoord gepleegd. Dat was allemaal herrie. Ik
weet nog dat er met de groep een pijnlijke meeting was waarom ze zeiden: Stijn,
het zou wel heel raar zijn mocht je met dat gegeven niets doen. Ik wou
natuurlijk de zelfmoord van mijn vriendin niet exploiteren, maar eigenlijk was
het goed dat ik dat toch in die teksten gegoten heb. Daardoor is die plaat iets
ánders geworden."
"En met 'Mirage' brak weer een fijne fase aan
waar we nu nog steeds in zitten. Op die plaat zeiden we: dat ze allemaal
vierkant onze kloten kussen. De platenindustrie ligt toch op zijn gat, dus doen
we gewoon onze zin. Er waren wel labels die onze plaat wilden uitbrengen, maar
geen van hen had er geld voor over. Ik heb die plaat dan maar voor twee derden
zelf gefinancierd: het repetitiekot, de muzikanten, de naft, tot en met de cola's. Dat was een veel fijnere aanpak dan met
een label werken, want zij willen vooral cashen: ze staan niet op dat podium,
schrijven geen nummers, en zitten geen twee maanden in de studio. (buigt zich
naar de bandopnemer) Wat niet weerhoudt: als iemand zo zot is om mij 100.000
euro te geven voor een nieuwe plaat: hier is mijn nummer."
Wat meteen opvalt aan de platenkeuze: de grootste
Noordkaaphits, 'Satelliet Suzy' en 'Ik hou van u', zitten er niet tussen.
MEURIS: "Inderdaad. Maar dat hoeft ook niet. Die nummers zijn al overal,
daar valt niets meer te winnen."
Ze zijn ook luchtiger dan wat op Gigant, Grand of
Mirage staat.
MEURIS: "En commerciëler. Ze hebben ook een andere geschiedenis: 'Ik hou
van u' is en blijft een stuk van een film (Noordkaap maakte de soundtrack voor
Frank Van Passel-film Manneken Pis, red.). Wij hadden toen nooit gedacht dat uitgerekend
dat nummer, een walske met een trekzak,
onze grootste hit zou worden, tot een alternatief volkslied toe. Onze ergste
bezorgdheid toen dat uitkwam was: dat is een walske, met een tekst die op een
half bierkaartje past. Met een joekel van een cliché als titel. Wat gaat dat
doen voor ons imago!"
"Die bezorgdheid bleek terecht: dat nummer
heeft ons lang achtervolgd. Door 'Ik hou van u' heeft het geweldig lang geduurd
vooraleer we op zogenaamde ernstige festivals mochten spelen. Veel mensen dachten:
zie je wel, die Meuris: dat is pure Tien Om Te Zien. Terwijl de rest van ons
oeuvre bloedserieus was! Ook nu blijft dat nummer een vreemde vibe hebben: da's
altijd feest, zowel voor punkers van zestien als voor bompa's van 65. Wel
plezant, natuurlijk."
Eeuwig Noordkaap
Bij de vinylbox zit ook een fotoboek dat 25 jaar
Meuris op de planken documenteert. Daarbij valt meteen op: jouw gezicht is het
enige dat vaak terugkomt. De andere bandleden wisselen sneller dan de seizoenen.
MEURIS: "Al die foto's doorbladeren was inderdaad heel confronterend. Op
een bepaald moment overviel het me: shit man, hoeveel muzikanten heb ik
eigenlijk al in mijn groep gehad? Het bleken er 32 te zijn - een personeelsverloop
dat haast kan wedijveren met dat van Marc Coucke. (lacht) Dat constante
wisselen van bezetting is eigenlijk een lichte bron van frustratie, maar ik heb
er me intussen al even bij neergelegd. Ik ben nu eenmaal een soort
interimkantoor voor geweldig goeie muzikanten. Ik ontdek vaak jongens in een of
ander repetitiekot, in een donkere kelder of op een klein concert. En dan
onthoud ik die onbewust voor het moment dat mijn drummer weer gaat lopen."
"Dat fotoboek gaf me een kans om een aantal
dingen op een rijtje te zetten. Alleen al door die 32 muzikanten op te lijsten,
zat ik al snel aan 30 pagina's Meuris-geschiedenis. Al noem ik het niet graag
zo, want zonder zwans: die 25 jaar was echt in een flits voorbij. Een nummer
als 'Van God Los' voelt voor mij nog steeds nieuw aan, maar dat blijkt al gauw
15 jaar oud. Time flies when you're
having fun, zeker?"
Toch lijken er mij leukere dingen dan telkens weer
met nieuwe muzikanten moeten leren spelen.
MEURIS: "Dat heeft zijn voor- en zijn nadelen. Het is psychologisch
natuurlijk een processie van Echternach: voor elke twee stappen vooruit, zet je
er één achteruit. Je bassist voor de zoveelste keer uitleggen waar hij een E-
dan wel een F-akkoord moet spelen… (zucht) Dat is erg vermoeiend. Maar het
vreemde voordeel is dat je op den duur ongelooflijk scherp leert spelen."
Heeft dat ook een effect op de songs?
MEURIS: "Vaak. Dat valt vooral op wanneer een andere band een nummer van
ons speelt. Dan doen ze dat vaak in de oorspronkelijke versie. En dan denk ik:
zo kan je het inderdaad ook spelen, jongens. Maar dat keyboardje in 'Van God
Los' hebben we wel zeven jaar geleden al overboord gegooid. (denkt na)
Eigenlijk zijn we stom, hé. Met al die verschillende versies, zouden we ieder
nummer gewoon drie keer bij Sabam moeten aangeven."
De Mens-frontman Frank Van der linden klonk een
paar maanden terug in P-Magazine nog opgelucht dat hij altijd met dezelfde
bezetting is blijven spelen. Want de vibe van die eerste groep, vind je volgens
hem nooit meer terug.
MEURIS: "Daar heeft hij gelijk. Maar ook dat is relatief: het is niet
dat ik diep ongelukkig was bij elke groep behalve Noordkaap. Enkel in de
periode van Monza voelde ik me niet goed bij de band. Dat was de eerste keer
dat ik met jongere mensen werkte, en ik heb me daar even aan laten vangen. Zij
vonden het niet nodig om elke dag samen in een kot te zitten schrijven en
repeteren - ze blikten liever thuis hun partijen in. (stil) Dat zat niet goed.
Het gevolg was dat ik als tekstschrijver op den duur een soort kruiswoordraadsel
aan het invullen was. Je voelt dat aan die songs - daarom zitten er nu ook
opmerkelijk weinig Monza-nummers in de set."
"Misschien ervaart Frank die vibe sterker
omdat De Mens gegroeid is als vriendenband. Die luxe heb ik nooit gekend. Zelfs
niet met Noordkaap: zelfs op de Rock Rally van 1990 was dat een gekunstelde
compositie die een maand eerder nog niet bestond. We waren ook geen vrienden
van elkaar."
Mag er toch iets uit die oorspronkelijke
Noordkaap-periode in de tijdscapsule?
MEURIS: "Doe mij maar die naam: Noordkaap. Dat sterke merk mis ik wel.
Toen Lars stopte met die band, heb ik mij daar iets te democratisch en
vriendelijk bij neergelegd. Ik had de groep daar niet mogen stoppen. Ik had
moeten zeggen: dat vind ik echt jammer, Lars. Next! Nu ja, ik had beloofd de
naam niet meer te gebruiken, dus ben ik maar met Monza gestart. Maar eigenlijk
ben ik altijd Noordkaap-nummers blijven maken."
Wat vond je dan precies zo sterk aan dat merk?
MEURIS: "Dat is moeilijk om uit te leggen. Ik hecht veel belang aan hoe
een naam eruit ziet en klinkt. En Noordkaap zat gewoon lekker. Wat dat betreft
vind ik de Black Box Revelation bijvoorbeeld een stuk minder. MEURIS is zelfs
de stomste groepsnaam die ik al gehad heb. Maar hij is wel duidelijk en simpel.
En het klopte inhoudelijk: het kwam er op een moment dat ik er genoeg van had,
en dacht: nu wordt het gewoon mijn achternaam."
9/11 in Hasselt
Ik veronderstel dat een nummer als 'Naar men zegt',
dat op 'Grand' staat en rechtstreeks afrekent met hoe de maatschappij reageerde
op de zelfdoding van je vriendin, een speciale plaats krijgt in de capsule?
MEURIS: "Ja. Dat was een erg bizarre periode. Ik kan er nu, twaalf jaar
later, met heel veel afstand over praten. Maar ik kan je verzekeren: als dat
gebeurt, zeker in je eigen huis, dan komt dat wel even binnen."
Dat mensen nog steeds niet goed weten hoe ze met
zelfdoding moeten omgaan, bleek onlangs nog bij het overlijden van Steve
Stevaert.
MEURIS: (knikt) "Sjonge. Wat een rare dag was dat, man. Ik kende Steve vrij
goed. In de periode waarin hij opkwam, was ik nog journalist bij Het Belang van
Limburg. Ik was toen een geweldige fan van zijn politieke parcours, maar ik
relativeer meteen: ik was absoluut geen fan van het achterkamertjesgedoe waar
hij zich na zijn exit uit de politiek mee bezighield."
Toen hij onder andere in allerhande raden van
bestuur ging zetelen?
MEURIS: "Inderdaad. Het achterkamergevoel ontstond: wij fiksen dingen.
Ik durf het geen gefoefel noemen, maar het had wel een hoog jongens-onder-mekaar-gehalte."
"Op een bizarre manier verenigde Stevaert het
beste en het slechtste. Hij was echt de eerste politicus van de 21e
eeuw, zowel qua communicatie als verfrissende kijk op politiek. Maar ironisch
genoeg was hij ook iemand van de oude klasse: achterkamertjes, getelefoneer,
overal zijn pionnetjes neerpoten… Hij heeft me ook een paar keer gevraagd om op
de lijst te gaan staan. (grijnst) Het is toch altijd neen geworden. Ik wou dat
alleen doen als ik volledige carte blanche kreeg, en dat kon niet."
"Volgens mij is Stevaerts verhaal nog niet
ten einde. Als iemand eens A, B en C zou willen optellen en analyseren, dan
vallen er volgens mij nog straffe dingen te ontdekken. Wat echt waar: hoe ver
moet je zijn om dat te doen, die donderdagochtend? Dat doe je niet alleen omdat
je 's ochtends in het nieuws zit (Stevaert werd genoemd in een
verkrachtingszaak, red.). Dat doe je omdat je weet: mijn netwerk houdt hier op.
Dit krijg ik niet meer onder de stolp: dit leidt tot een ernstig proces, met
ernstige juridische gevolgen. Dat bewijst bijna dat het voordien anders
was."
Het nieuws van zijn overlijden lokte bijzonder
heftige reacties uit.
MEURIS: "Vooral van de positieve kant was ik enorm verbaasd. Er werd
haast een schrijn voor Stevaert opgericht! Er waren hoofdredacteuren van
bepaalde kranten die dezelfde dag nog openlijk hun liefde verklaarden voor
Steve. Dat je daar als hoofdredacteur zo mee uitpakt, vind ik ongepast. Want
daarmee geef je alles wat je de afgelopen jaren geschreven hebt een stempel
mee."
"Maar los van de politieke consequenties: wat
een drama, die zelfmoord van Steve. Ik zat toen toevallig op restaurant, en op
het moment dat ik een bericht krijg van mijn vriendin dat Steves jas en fiets
gevonden waren aan het kanaal, kreeg iedereen in dat restaurant plots een
telefoontje. Sommigen deden hun jas aan en vertrokken meteen naar huis. Dat
leek wel 9/11 in Hasselt. Heel onecht."
Het contrast met dat andere fel gemediatiseerde
overlijden van de voorbije maanden - dat van Gorki-frontman Luc De Vos - was
schril.
MEURIS: "Inderdaad. De zanger kreeg een
staatsbegrafenis, terwijl de minister van Staat die niet kreeg."
"Ook bij Luc was ik trouwens totaal verrast.
Ik kreeg plots telefoon van de VRT: of ik naar Brussel kon komen voor een
eerste reactie. Ik dacht: reactie? Op wat? Pas toen zeiden ze dat Luc overleden
was. Dat was hallucinant. Ik ben daar zeer zwaar door gepakt."
Waren
jullie niet lang rivalen?
MEURIS: "Zeker niet. Er werd wel wat geplaagd - zoals dat tussen supporters
van verschillende voetbalploegen ook gaat - maar meer niet. We hadden zelfs
veel gemeen: in dezelfde periode dat ik wat minder met muziek bezig was - ten
tijde van Monza - was Luc er ook wat minder mee bezig. Ik weet nog dat ik ze toen
een paar keer live gezien heb en dacht: oei, Luc, je moet wel je best doen, hé…
(lacht) Op dat vlak waren we wel tegengestelden: ik ben een controlefreak, en
bij hem leek het allemaal zo los uit de mouw te komen."
Waardeloze Radiohead
Mag de medaille van de Rock Rally in 1990, waar
Noordkaap won en de groep van De Vos derde werd, ook in de capsule?
MEURIS: "Zeker. Dat was een uitzonderlijke finale."
De geboorte van de Nederlandstalige rock, wordt ze
nu genoemd.
MEURIS: "Te meer omdat Frank Van der linden, die toen in de jury zat,
diezelfde avond nog dacht: ik ga het ook eens in het Nederlands proberen. En
hop, De Mens was geboren. Zelfs Will Tura is er wel bij gevaren: door onze
cover van 'Arme Joe' kwam er een jaar later een plaat uit met Vlaamse rockers
die Tura coverden (Turalura, red.). Terwijl wij vooral voor dat nummer gekozen
hadden omdat ik met mijn beperkte zangkwaliteiten niets van Wim De Craene of
Ann Christy aan kon. (lacht) En
omdat ik 'Arme Joe' in zijn oorspronkelijke versie altijd al een geweldig
nummer vond. Die oude producties… Zo maken ze ze niet meer."
Hoe kijk je nu terug op de Stijn Meuris van 25
jaar geleden?
MEURIS: "Goh. Liever niet. Of met veel schaamte. (denkt) Nog steeds,
hoor. Ik probeerde onlangs te kijken naar de opnames van ons recente concert in
de AB: ik heb het na twee minuten uit gezet. Waarom kan ik niet eens gewoon
stil staan? Dat is toch abnormaal? En ik ben niet bepaald de beau garçon in de
frontlijn van een goeie groep, hé. Ik ben ik. Het gekke is dat het publiek dat
niet erg blijkt te vinden."
"Ik heb vooral vreemd opgekeken toen ik de
foto's voor het boek moest bijeen zoeken. What the fuck! Was er geen Europese
wet tegen de maximumgrootte van een bril in de jaren '90? En wie heeft die
hemden ooit uitgezocht? Maar dat was symptomatisch voor die tijd. Eigenlijk is
de Vlaamse rockscene pas stijlvol geworden toen dEUS zijn opwachting maakte."
"Dat was tegelijk de periode waarin ik andere
dingen begon te ontdekken. Plots vond ik Sonic Youth geniaal, terwijl ik dat
een jaar eerder nog pokkeherrie noemde. De eerste singles van Oasis: ik vond
die zo slecht dat ik de autoradio uit zette. Nu vind ik het meesterwerken. Ik
herinner me zelfs dat ik ooit op Marktrock stond te kijken naar Radiohead - dat nota bene vóór Noordkaap
optrad, kan je na gaan - en tegen Lars zei: (met gekruiste armen) dit
wordt nooit iets, man. Radiohead! Om maar te zeggen hoe een mens tot andere
inzichten kan komen."
Van andere inzichten gesproken: bij de
verkiezingen in 2010 hing je aan de grote klok dat je niet zou gaan stemmen. Mag
het stembiljet van toen in je tijdscapsule, of heb je al spijt van die
beslissing?
MEURIS: "Ha, dat stembiljet hangt zelfs nog altijd aan mijn frigo! Het
mag er wel in, want dat was een weloverwogen keuze - die weliswaar als een
natte dweil in mijn gezicht terug sloeg. Plots werd ik afgeschilderd als een
antidemocraat, die opriep om niet te gaan stemmen. Terwijl ik niets meer had
gedaan dan op Facebook zeggen dat ik zelf niet zou gaan stemmen. En dan nog
alleen voor díé verkiezing!"
"Je moet de omstandigheden zien: we zaten
midden in de ergste financiële crisis die we ooit gekend hebben, en net dan
zegt Alexander De Croo: mannen, we gaan niet doordoen, want we moeten eerst
Brussel-Halle-Vilvoorde splitsen. Toen dacht ik als burger: mannekes, fuck you.
Na die verkiezingen bleek trouwens dat 8,5 procent van de Belgen niet gestemd
had. Ik was dus niet alleen."
Heb je dat fuck you-gevoel tegenover de politieke
klasse nu nog steeds?
MEURIS: "Minder. Ik ben absoluut vóór de politiek, hé. Ik vind het zelfs
het edelste vak dat er is. Alleen heb ik nu geen kleur meer. Ik heb bij alle
partijen favorieten. Zelfs bij de N-VA: iedereen tiert altijd tegen die partij,
maar met sommige van hun standpunten ben ik het volledig eens."
Jij staakte vorige week dus niet mee tegen de
verhoging van de pensioenleeftijd?
MEURIS: "Neen. Ik kan de betogers tegen langer werken echt niet volgen.
Omdat het voorbij gaat aan de realiteit - het is nu eenmaal nodig - en omdat het
getuigt van een typisch Belgische mentaliteit: niet met mij, hé. We kampen met
een soort collectief nimby-syndroom. Dat not in my backyard-gevoel keert zich
doorgaans tegen windmolens, maar bij ons is het ideologisch. 'Ze zouden
godverdomme allemaal veel harder moeten werken,' roepen ze dan. Ja, dat klopt.
Maar jij ook. 'Ha neen hé, die dikke mannen in Brussel, die moeten dat doen.'
Neen, godverdomme: gij ook!"
"Maar misschien ben ik wel te streng in de
leer. Ik zou een heel foute politicus zijn, denk ik. Diegene die tegen zijn
eigen achterban zegt: jullie gaan niet staken. Dan ga je maar uit mijn partij.
En als ze protesteren, krijgen ze desnoods hun lidgeld terug." (lacht)
Poetinland
Welk object in je tijdscapsule wordt je grote
nalatenschap aan de wereld?
MEURIS: "Waar jij nu mee afkomt! Ik ben daar totaal niet mee bezig. Dat
is typisch aan mijn carrière: er is geen ultiem doel, geen vooraf uitgestippeld
traject. Ik weet nog heel goed dat de mensen van het PMS me vroegen, toen ik
voor de tweede keer mijn vijfde middelbaar deed aan het atheneum van Overpelt,
wat ik wou worden. Ik antwoordde toen: geen idee, maar het moet in ieder geval
iets zijn waardoor ik ooit op een donderdagnamiddag, om 15u, buiten kan zitten.
En kijk nu: ik zit hier." (lacht)
Ik ging ervan uit dat een nalatenschap die iets
betekent voor de wereld de voornaamste reden was waarom je je inzet voor de
Klimaatzaak, de groep van 11 BV's die de Vlaamse overheid aanklaagt omdat ze
niet genoeg doet tegen de opwarming van de aarde. Of is dat echt niets meer dan
een BV-hobbyclubje?
MEURIS: "We botsen natuurlijk altijd tegen veel onbegrip en cynisme,
maar na 1,5 jaar intens voorbereidend werk - wij komen echt niet bijeen om eens
een spaghetti te eten - boeken we wel vooruitgang. Dit is echt wel meer dan het
zoveelste stelletje BV's: we werken met deskundigen, experts, juristen,
peperdure advocaten… En in ons betoog zit veel technische materie. Dat lijkt
saai, maar dat heeft zijn nut: de mensen overtuigen dat wij geen clubje van
geitenwollensokkendragers zijn."
Intussen komt Klimaatzaak ook in andere landen van
de grond. Ook in Nederland werd er al een rechtszaak gevoerd, al moet de
uitspraak nog vallen.
MEURIS: "Inderdaad. Daar viel heel goed op dat de overheid enorm focust
op de ontvankelijkheid van de klacht. Ze betwisten de cijfers niet, en ze
betwisten zelfs niet dat de overheid te weinig doet. Maar ze trekken het
causale verband tussen de opwarming van de aarde en de gezondheid van de mens
in twijfel. Euh, ja, hoe ga je dat meten? Dat wordt dus een
procedureslag."
Wat willen jullie eigenlijk bereiken? Een
schadevergoeding?
MEURIS: "Dat valt amper te claimen, hé. De echte truc mag niet te veel
in de pers komen, maar het is heel duidelijk: het draait gewoon om
bewustwording. En dat het godverdomme eens ernstig genomen wordt. Kijk, ik ben
geen groene Agalev-jongen met een bakfiets. Echt niet. Ik rijd ook met een
dikke Volvo. Maar we zitten wel in een eeuw waarin de dingen echt veranderen.
Dan vind ik het bijna crimineel dat we niet inzetten op die transitie naar een
groenere wereld."
Is het dan niet eerder aan de wereldverbeteraars
met een Volvo om bij zichzelf te beginnen, dan aan de overheid?
MEURIS: "Neen. Dat is net een extra argument voor de overheid om als
koevoet te werk te gaan en het debat open te breken. Kijk, als we veertig jaar
geleden niet bij wet verplicht werden om een gordel te dragen, droegen we er nu
nog altijd geen. Het rookverbod: hetzelfde verhaal. Dát is net de functie van
de overheid!"
"Nuja, we hebben de bevoegde minister (Joke
Schauvliege, red.) een aantal keer ontmoet in de context van de Klimaatzaak.
(denkt na) Laat me volstaan met: puntje, puntje, puntje. Je zou er medelijden
mee krijgen. En dat zeg ik niet om te provoceren: ik heb écht medelijden met
haar."
Op het departement Milieu komt ze niet echt uit de
verf.
MEURIS: "Níéts is haar departement. Nobody
home. Sterker nog: omdat we dat circuit van binnenuit leren kennen, weten
we nu ook dat ze het er zelfs niet voor het zeggen heeft. Sorry, maar als je
zo'n puppet on a string bent, zeg je
als mens met een beetje eergevoel toch gewoon: neen, bedankt?"
Wie heeft het daar dan wel voor het zeggen?
Voormalig minister-president Kris Peeters?
MEURIS: "Je zegt het. En anderen. De lobby's, bijvoorbeeld. Dat mag in
een democratie, maar het moet een beetje in balans zijn. Kunnen we nu echt niet
af en toe een paar politici hebben die zeggen: 'Vriendelijk bedankt voor de
info, heren van de industriële
lobby. Ik zal zelfs voor uw spaghetti betalen. Maar we gaan niet in op jullie
vragen.' Dat kan hier nooit! Dan zijn we toch bijna in Poetinland beland? Ik
vind dat heel straf."
Tot slot: ik kan me voorstellen dat na 25 jaar op
de planken en 50 jaar op de aardbol ook je lichaam stilaan een reddingsactie
verdient. Wil je daarvoor nog een symbool in de tijdscapsule steken?
MEURIS: "Moest het niet in de vuilbak van een ziekenhuis beland zijn,
zou mijn buikvlies wel een mooi object zijn voor de tijdscapsule. Dat heb ik
vier jaar geleden gescheurd door een foute beweging tijdens een optreden. Ik
ben toen zwaar onder het mes moeten gaan: de dokters toonden me een foto waarop
al mijn organen door elkaar geschud waren. Mijn linkerlong zat op de plek van
mijn hart, mijn hart zat bijna in mijn schouder… Ze hebben mij toen met twee
chirurgen opengesneden, en al die organen terug op hun plaats gelegd. Vanaf nu
ga ik opletten met wat ik doe, dacht ik toen bij mezelf. Maar ja, wat denk je
zelf. De aard van het beestje is te sterk. Volgende week sta ik weer op een
podium een stervend varken na te doen. Sommige dingen veranderen niet."
