 |
| (Foto: Ilsemedia) |
Moeder Natuur is een meedogenloze, sadistische vrouw. Ze lijkt er een duivels genoegen in te scheppen een rijk uit te bouwen met duizenden diersoorten die er allemaal op gericht zijn elkaar te vermoorden. Sommige creaturen zijn zelfs zo angstaanjagend dat het een kwestie van tijd lijkt voor ze de mensheid trachten te verstoten van de top van de voedselketen. Gelukkig houdt Moeder Natuur hen in toom met een paar belachelijke, genetische defecten.
1. De Ephemeroptera
De Mongoolse horde van de Mississippi-vallei
 |
| (Foto: Rocking Fundas) |
Begin maar te rennen!
De ephemeroptera of haften zijn vliegen die u herkent aan hun ranke, libelle-achtige lichaam, en het feit dat ze de macht van het getal volledig onder de knie hebben. Hun larven rijpen drie jaar lang op de bodem van een rivier, tot ze naar het wateroppervlak drijven waar ze ontpoppen tot hun volwassen vorm. Dat leidt tot flinke familiefeestjes: bij de jaarlijkse ontpopping van de hexagenia limbata-familie in de buurt van de Mississippirivier zwermen liefst 18 miljard vliegen uit.
Die massale en synchrone ontpopping moet hun kans om een partner te vinden maximaliseren. Als volleerde Dirk Draulansen denken haften zodra ze het volle wasdom bereiken immers aan niets anders dan seks. De beesten gaan trouwens gemakkelijker van bil dan u in een discotheek: ze doen het zonder paringsdans. Mannetjes en vrouwtjes zwermen gewoon vijf meter de lucht in, om massaal tot de mile high club toe te treden. Daarin heeft hun ritueel weer wel wat weg van de Carré: soms gaan tot twintig mannetjes achter één vrouwtje aan.
De jaarlijkse haftenorgie boven de Mississippi is zo dik dat hij kan waargenomen worden op de weerradar. De metamorfose van de flink uit de kluiten gewassen haften op de Hongaarse Tiszarivier heeft zich zelfs, euh, ontpopt tot een ware toeristische attractie. Wanneer de gigantische vliegen van wel twaalf centimeter lang midden juni aan hun seksfestijn beginnen, staat dat bekend als 'het bloeien van de Tisza': niet alleen het wateroppervlak, ook de oevers, wegen en alle omstaanders worden bedekt met een dikke laag vlieg. In hun post-orgastische gloed vliegen de mannetjes immers highfivend landinwaarts, waar ze soms zelfs verkeersopstoppingen veroorzaken door massaal voor een brug neer te strijken.
Maak u geen zorgen!
Waarom is de hele wereld dan nog niet overspoeld met dit massaal haftenleger? Het antwoord is simpel: ze worden ook wel eendagsvliegen genoemd. Ziet u, tijdens de metamorfose verliezen ze hun mond. Zodra ze ontpoppen, beginnen ze dus uit te hongeren. Dat houdt in dat hen vaak nog een korter leven beschoren is dan de muzikale carrière van Kim Kay. Ze sterven dan ook even massaal als ze ontpoppen en voortplanten: in de Mississippivallei moeten vaak sneeuwploegen ingezet worden om hun lijken te ruimen. En sneeuwploegen na een orgie, dat moet al van Bukkakke Festival III geleden zijn dat we dat nog gezien hebben.
2. Het Portugese Oorlogsschip
Het Trojaanse paard van de oceaan
 |
| (Foto: Kgov.com) |
Begin maar te rennen!
Dat glibberige zeewezen lijkt dan wel op een kwal op steroïden - niet jij, Mike Verstraeten - maar het Portugese Oorlogsschip is eigenlijk een siphonofoor: een dier dat bestaat uit een boel kleinere, samenwerkende organismen. Net als roeiers in het typische 16e-eeuwse oorlogsschip van de Portugezen hebben zij allemaal hetzelfde doel: u om zeep helpen.
Maar in plaats van met kanonnen werkt dit oorlogsschip van 9 à 20 centimeter lang met een pak giftige tentakels van tien tot vijftig meter lang. Hun gif is bijna zo krachtig als dat van een cobra - meer dan genoeg om vissen en andere kleine beestjes die in de tentakelbos verstrikt raken te verlammen of doden. Portugese Oorlogsschepen eten alles wat in contact komt met hun verlammende greep, en voor menig zeebeest is het nogal moeilijk om die te ontwijken. Oorlogsschepen reizen namelijk vaak in groepen, tot wel duizend per keer.
Ze komen het vaakst voor in warme gebieden van oceanen - jaarlijks worden in Australië ruim 10.000 mensen gestoken. Ze worden tegenwoordig zelfs gesignaleerd in de Noordzee. Toch hoeft u niet meteen bang te worden, want…
Maak u geen zorgen!
Het oorlogsschip kan zich niet voortbewegen in het water. Net als het Paard van Troje, dat andere legendarische gevaarte dat een moordlustig leger herbergde, moet het Portugese Oorlogsschip wachten tot zijn prooi het domweg in de armen sluit. Eigenlijk dobberen ze doelloos rond in de oceaanstroming, hard hopend dat vissen en stoemelings in hun tentakels verstrikt raken.
De enige manier waarop ze nog een beetje richting kunnen geven aan hun leven, is door hun gaszak op te blazen. Die kunnen ze tot 15 centimeter boven het wateroppervlak uitsteken, als een zeil waarmee ze gunstige winden kunnen vangen. Het probleem is dat ze dat niet constant kunnen doen, want aan de oppervlakte zijn ze extra kwetsbaar voor natuurlijke vijanden als de lederschildpad. In het slechtste geval dobberen ze naar een strand, waar ze verwelken en sterven. Al is het dan nog steeds opletten geblazen: ook de tentakels van dode Oorlogsschepen kunnen nog flink steken.
3. De Bloedrode Roofmier
De Spartanen van uw voortuin
 |
| (Foto: warrenphotographic) |
Begin maar te rennen!
De roofmierkoningin baart larven die zich niet ontpoppen tot traditionele werkmieren, maar tot bloeddorstige vechtjassen. Zij vallen in kleine groepjes naburige mierenkolonies aan, waar ze als geleedpotige Spartanen de vaak veel talrijkere populatie aan volwassen werkmieren afslachten. Daarbij deinzen de roofmieren voor niets terug. Hun legertje scouts kiest met opzet de best verdedigde mierenhopen uit om te veroveren. Daar zijn namelijk meer eieren te vinden.
De roofmieren, die overal in de noordelijke hemisfeer voorkomen, hanteren twee strategieën. Ofwel plegen ze een regelrechte staatsgreep, door de gastkoningin te doden. Daarna rolt een roofmierkoningin zich in de lichaamssappen van de gevallen vorst, waardoor de gastwerkmieren haar als leider zien, en zorgen voor haar roofmierlarven.
Maar doorgaans stelen ze gewoon de larven van de vijandige mierenkolonie. Ze ontvoeren hen naar hun eigen nest, waar ze de rest van hun leven voedsel moeten verzamelen, voor de jongen zorgen, en goedkope sneakers fabriceren. Een kolonie van 3.000 roofmieren kan tot meer dan 6.000 slaven hebben. Ook in dat aspect hebben ze veel weg van de oude Grieken: de Spartaanse eliteburgers lieten zelf het werk over aan de heloten, slaven die ze hadden veroverd in naburige stadstaten. Intussen hielden zij zich bezig met druiven eten en Perzen afslachten.
Maak u geen zorgen!
Toch moet u zich geen zorgen maken dat een goed gecoördineerd mierenleger morgen Elio Di Rupo vervangt met hun eigen koningin. De roofmier is namelijk goed in vechten en kidnappen, maar niet in… al de rest. Dat roofmieren niet werken is immers niet omdat ze lui zijn of Frans spreken, maar omdat ze zo incompetent zijn. Wanneer bij experimenten suiker voor de neus van een roofmier geplaatst wordt, blijkt dat ze zonder slaven in de buurt om hen te voeden, ze een hongerdood sterven. Hun oorlogszucht vloeit voort uit pure wanhoop.
Het hoeft u dan ook niet te verbazen dat sommige mieren rebelleren tegen hun slavendrijvers. Vooral de temnothorax longispinosus laat niet met zich sollen: ze spelen braaf voor slaafje, tot de roofmierlarven zich ontpoppen. Dan beginnen ze vaak een regelrechte slachtpartij die roofmierkolonies met 75% kan decimeren, tot ze zelf strijdend ten onder gaan.
4. De Blauwgeringde Octopus
De Dr. Evil van de diepzee
 |
| (Foto: marinebio.org) |
Begin maar te rennen!
Wetenschappers dachten lange tijd dat enkel gewervelde dieren over voldoende intelligentie beschikten om doolhoven op te lossen of gereedschap te gebruiken. Maar octopussen blijken de glibberige, giftige uitzonderingen op de regel. Niet alleen slagen ze erin om de haverklap uit hun aquaria te ontsnappen, maar sinds het wereldkampioenschap voetbal van 2010 weten we ook dat ze behoorlijk goed zijn in voetbalwedstrijden voorspellen.
Als echte criminele meesterbreinen hebben octopussen ook meer hersenmassa vergeleken met hun lichaamsgewicht dan de meeste andere diersoorten, vogels en mensen uitgezonderd. Ze hebben zelfs een geheugen. Zo staat Truman, een octopus uit het New England Aquarium in New Hampshire erom bekend dat hij het niet kan laten om altijd dezelfde stagiaire nat te spuiten, zelfs nadat ze maandenlang niet meer is langsgekomen. Moest ze maar niet steeds een strak wit T-shirt dragen, natuurlijk.
Maar octopussen zijn niet enkel sluw, ze zijn ook tot de tanden toe gewapend. De bek van de blauwgeringde octopus, die zo'n 10 centimeter groot is en vooral in Australië voorkomt, is sterk genoeg om door de handschoenen van een duikerspak te breken, en zijn gif brengt u meteen in een staat waarbij zelfs Stephen Hawking op een dynamische mens lijkt. De enige remedie: urenlange hartmassage en kunstmatige beademing tot het verlammende gif uit uw systeem is. En om het helemaal eng te maken: inktvissen als de tremocropus staan erom bekend dat ze de giftige tentakels van dode Portugese Oorlogsschepen gebruiken als wapens. Bang afwachten dus tot ze een levering uzi's van FN Herstal kapen?
Maak u geen zorgen!
Octopussen hebben ook hun kryptoniet: seks. Na zijn ontmaagding zal een mannetjesoctopus in een post-coïtale schaamte enkel geëvenaard door Jacques Vermeire na zijn avonturen met Eva Pauwels een stof afscheiden die zorgt dat hij binnen een paar weken doodvalt. Vrouwtjes leven net lang genoeg om de eieren uit te broeden, maar gaan dan ten onder aan hun postnatale depressie.
De tijd van dierlijke wereldheerschappij is dus nog niet aangebroken. Tot nu toe houdt de natuur al deze oorlogsgeneraals van het dierenrijk zelf in toom. Maar we blijven aangewezen op de goodwill van Moeder Natuur, want ze zijn slechts één toevallige genetische mutatie verwijderd van absolute chaos. U moest al aan uw offerdans begonnen zijn.
