 |
| Westley Tire Pile (Foto: aeroplastics.net) |
Heeft uw achtertuin meer weg van een het Nationaal Museum
voor Onkruid en Kapotte Tuinstoelen dan van een idyllische rustoase? U bent
alvast niet alleen. Maar troost u met het feit dat het erger kan. Bovendien kan
van anarchistische chaos veel schoonheid uitgaan - en misschien wordt uw
achtertuinwildernis nog een toeristische attractie.
 |
| (Foto: Tomwhitney.net) |
Zoals de Westley Tire
Pile van Ed Filbin, bijvoorbeeld. In de jaren '50 raakte de Amerikaan er
heilig van overtuigd dat rubberen banden ooit een fortuin waard zouden zijn.
Hij kocht dan ook een lap grond van 16 hectare in de buurt van San Francisco en
legde een verzameling aan van liefst 42 miljoen gebruikte banden. Filbins
zwarte goud wierp echter nooit vruchten af: in 1987 moest hij zijn levenswerk
noodgedwongen verkopen aan de Oxford Tire & Energy Company, die er een
verbrandingscentrale neerpootte om zo elektriciteit op te wekken.
Ze verbrandden zo'n 4 miljoen banden per jaar, tot de natuur
in 1999 besloot een handje toe te steken. Met één blikseminslag werd de hele
stapel in lichterlaaie gezet. De brand sloeg zo uit dat de ordediensten
veroordeeld waren tot werkloos toekijken - 34 dagen lang. Pas in 2007 raakte de
site volledig opgekuist, na een operatie die de staat 15 miljoen euro kostte.
 |
| (Foto: 2bp.) |
Als de giftige stoffen die vrijkomen bij brandend rubber nog
niet schadelijk genoeg zijn voor de grootste plannen die u met uw achtertuin
heeft, kan u altijd een voorbeeld nemen aan de radioactieve parking van Tsjernobyl. De kernramp van 1986 is samen
met Fukushima nog steeds de enige die de maximumscore van 7 behaalt op de
internationale nucleaire schaal, en het was niet omwille van de sfeer en
gezelligheid.
Alle materiaal dat gebruikt werd om de brand onder controle
te houden raakte echter zwaar besmet met radioactieve straling. Tientallen
peperdure helikopters, en duizenden zware brandweerwagens werden dan ook
achtergelaten in een groot depot bij Rassokha, een Oekraïense stad op 25
kilometer van de uitgebrande kernreactor. Indien u gaan checken of al dat
materiaal intussen gemuteerd is tot Transformers, kan u terecht op Google Maps.
Of ga gewoon persoonlijk poolshoogte nemen: de gezonde groenachtige gloed die u
eraan overhoudt, kan u maar helpen besparen op uw energiefactuur.
 |
| (Foto: goranssonsakeri) |
Heeft u het meer voor knusse blokhutten dan voor
postcommunistische blikken dozen, moet u voor uw portie anarchistisch afval in
het Zweedse Byholma zijn. Daar ligt sinds 2005 de grootste houtstapel ter wereld. Dat hebben ze te danken aan de
cycloon Gudrun, die in dat jaar op de koffie kwam in Zweden en en passant daken van huizen rukte,
400.000 gezinnen zonder stroom zette en zo'n 75 miljoen kubieke meter sparren
ontwortelde. Zo werden op twee dagen in Zuid-Zweden bijna evenveel bomen geveld
als houthakkers normaalgezien op een jaar in het hele land rooien. Qua efficiëntiewinst
kan dat tellen, maar het drong de houtprijs wel flink naar beneden, wat tot
zo'n 2 miljard euro economische schade leidde.
De Zweden maakten echter van de nood een deugd, en
verzamelden alle boomstronken op een verlaten militaire landingsbaan. De
houtstapel was 13 meter hoog, 60 meter breed en 2,5 kilometer lang, en trok
dagelijks duizenden bezoekers - echte feestbeesten, die Zweden. Sindsdien wordt
de houtstapel gestaag geliquideerd, maar nu ligt er nog meer dan de helft. Om
de boomstammen in goeie staat te houden, worden ze regelmatig besproeid. De
megastapel is ook te bezichtigen op Google Maps. Maar wees snel, vooraleer Ikea
ermee weg is.
 |
| (Foto: artinnature) |
Bent u dan weer minder fan van 'woest en desolaat' dan van
'glimmend en kitcherig' - hallo, Jani Kazaltsis! - spiegelt u zich beter aan Glass Beach in Californië. In 1949
beslisten de inwoners van Fort Bragg dat ze hun majestueuze uitzicht op de
Stille Oceaan maar niets vonden, en richtten ze een publieke stortplaats in op
het strand. Tot 1967 - toen het stadsbestuur eindelijk bij zinnen kwam -
dumpten ze er alles van oude wagens tot huishoudafval. Dat werd dan door de
getijden verzwolgen in de diepten van de oceaan.
Maar in plaats van wraak te nemen middels een fikse tsunami of een benefietconcert van Nic Balthazar besloot Moeder Natuur de burgers van Fort Bragg een ware toeristische attractie te bezorgen. Al het gebroken glas werd in de golven van de oceaan gepolijst en terug uitgespuwd op het strand. Af en toe zit er nog eens een verroeste joint de culasse tussen, maar het gros van de stranden van Fort Bragg ligt bezaaid met prachtige gladde, veelkleurige, glinsterende glasjuwelen. Volkomen ongevaarlijk ook: u kan er zelfs blootsvoets rondlopen. Wie probeert of de Noordzee hetzelfde effect heeft op Marc Reynebeau?
