 |
| De Bronies heten u welkom. (Foto: ndl) |
Ongetwijfeld associeert u My Little Pony vooral met uw krijsende zesjarige dochter die elk jaar weer een nieuw speelgoedpaard onder de kerstboom wil. Maar tegenwoordig worden de vlaktes van het “schitterend en magisch land” ook begraasd door liefhebbers van een heel ander allooi: volwassen mannen die zichzelf Bronies noemen. P speelde van Trojaans paard, en ging op zoek naar wie ze zijn – en vooral: wat ze in godsnaam leuk vinden aan roze ponies.
Ze zijn creatief, ze zijn georganiseerd, en ze zijn met veel: mannen tussen 18 en 35 die van My Little Pony houden. En voor het geval u zich nu ongelovig in de ogen wrijft: neen, dat is geen drukfout. De kleine, schattige, pastelkleurige ponies die in de animatiereeks My Little Pony: Friendship is Magic avonturen beleven en zodoende waardevolle lessen leren over, jawel, de magie van vriendschap, kunnen op een fanbase rekenen die producent Hasbro’s doelgroep van drie- tot zesjarige meisjes ruim overschrijdt.
Voorlopig spelen hun activiteiten zich vooral af op het internet. Sinds begin vorig jaar worden zelfs de meest duistere krochten van het web gestaag overspoeld door afbeeldingen, Youtubevideo’s, fanfiction en eindeloze forumdiscussies van en over het wedervaren van ponies met namen als Pinkie Pie, Rainbow Dash en Twilight Sparkle. Maar de Bronies – kort voor “bro pony”, een brother van ponies, dus – treden steeds vaker uit de beslotenheid van hun computerkamers, en in het volle daglicht.
Vanuit een gedeelde liefde voor magische vriendschappen, en zoals het rasechte kuddebeesten betaamt, zoeken bronies elkaar namelijk steeds meer op. Tegenwoordig gebeurt dat zelfs in overweldigend grote getale, zoals op de meest recente Brony Convention in New York, waar ruim 700 pony-liefhebbers een dag lang samen afleveringen van de serie bekeken, plotwendingen bespraken, mekaars fanart vergeleken of gewoonweg de felkleurige manen van hun speelgoedponies in een mooie plooi legden. En als het regent in New York, druppelt het in… Antwerpen.
Want ook daar werd onlangs door het internetforum Bronies.nl een BronyCon georganiseerd. Een uitgelezen kans om een eigen guilty pleasure te bevredigen, want de eerlijkheid gebiedt te zeggen: uw dienaar werd onlangs zelf een brony. De aflevering waarin de felgekleurde pegasus Rainbow Dash het lichtspectrum, de geluidsmuur en alle wetten van de fysica aan haar laars lapt om een te pletter stortende vriendin van een wisse dood te redden bleek voldoende om ook een gezonde jongeman van 23 te bekeren – want voor de duidelijkheid: ik ben geen meisje van zes.
Heftruckchauffeur
De statige trappenhal van het Antwerpse Centraal station vormt de plaats van afspraak. Aanvankelijk vallen de bronies niet eens op, tot drie rondzoevende lichtblauwe heliumballonnen mijn aandacht vestigen op een groepje mensen. Aan de ballonnen blijkt een vrij jonge, hyperactieve knul vast te hangen, die me verwelkomt met de woorden: “Hier voor de BronyCon? Welkom bij de kudde.” Ik voel de vriendschapsmagie al opborrelen.
Naarmate er meer mensen toestromen, zie ik steeds meer jassen openritsen waarachter een felgekleurd My Little Pony T-shirt blijkt schuil te gaan. Om klokslag twaalf uur begint een kudde van zo’n 60 man – en dat laatste mag je vrij letterlijk nemen, we tellen amper vijf meisjes – zich resoluut een weg te banen naar de eerste bestemming van de dag: de My Little Pony-merchandise in de meisjesafdeling van dichtstbijzijnde Bart Smit. De blik op de gezichten van de winkelbedienden is goud waard.
Jan (22) is al even een brony, maar verzamelt pas sinds kort de felkleurige speelgoedponies. “Toen ik mijn eerste pony kocht, was ik beschaamd. Het voelde vreemd om in het roze gedeelte van de winkel naar speelgoed te staan kijken. Ik was dan ook opgelucht toen de verkoopster me de kassa vroeg of het een cadeautje was. Intussen is dat wel veranderd: nu durf ik zeggen dat het gewoon voor mezelf is.”
Toch is het voor bronies niet altijd simpel om voor hun passie uit te komen. “Weinigen van mijn vrienden weten dat ik van My Little Pony hou,” vertelt Jan. “Mijn collega’s nog veel minder. Ik ben heftruckchauffeur van beroep, en in die branche zal je niet veel fans vinden. Zelfs mijn moeder vindt mijn fascinatie nogal kinderachtig. Ik was dan ook erg enthousiast toen ik toevallig op het Facebookevent van deze meeting stootte – eindelijk een plek waar ik met anderen over My Little Pony kon praten!”
The Big Lebowski
Niet iedereen is echter even enthousiast over het pony-speelgoed. De mankementen van de aanwezige merchandise worden gepassioneerd besproken. “Die foutjes zijn vaak nog overblijfselen van de oude My Little Pony-reeksen,” legt de 20-jarige brony Mike uit. “De speelgoedversie van prinses Celestia, die regeert over Equestria, het thuisland van de ponies, is bijvoorbeeld roze, terwijl ze spierwit is in de nieuwe tekenfilmreeks.”
Die nieuwe reeks, Friendship is Magic, verschilt wel op meer gebieden van de vorige tekenfilmincarnaties uit de jaren ’80 en de jaren ’90. “En maar goed ook,” vindt Maarten, een 31-jarige elektricien. “Die cartoons uit de jaren ’80 waren gewoon verschrikkelijk. In deze nieuwe reeks is niet alleen de animatie een pak beter, de personages hebben ook diepgang. Elke pony heeft zijn eigen positieve eigenschappen, achtergrond en gebreken. Dat maakt het ook zo moeilijk voor veel bronies om een favoriete pony te kiezen: ze zijn allemaal cool op hun eigen manier. Bovendien zijn de verhaallijnen gewoonweg goed. Ik raad iedereen aan zijn kinderen naar deze reeks te laten kijken, ze kunnen er alleen maar waardevolle lessen uit leren.”
Voor de drijvende kracht achter de vernieuwing van de franchise, verwijzen de bronies eensgezind naar één figuur: producente Lauren Faust. Zij had voor haar werk bij onder andere The Powerpuff Girls – vraag maar na bij uw koters – al een Emmy in de wacht gesleept. Toen speelgoedproducent Hasbro bij haar aanklopte om de tekenfilmreeks van My Little Pony nieuw leven in te blazen, maar maakte ze meteen duidelijk dat ze er geen meisjesshow van zou maken. Het moest iets worden waar ouders samen met hun kinderen naar konden kijken, en er ook van konden genieten.
Getuige daarvan de vele verwijzingen in de serie naar een leefwereld waarvoor je je toch al meer moet kunnen herinneren dan je eigen naam en wie die persoon is die je luiers ververst. Zo werd de huldigingsceremonie aan het eind van Star Wars: A New Hope (1977) quasi volledig gekopieerd in één aflevering, en herkennen we personages uit The Big Lebowski (1998) in een andere.
McPonies
“Daarnaast kunnen volwassenen ook heel wat opsteken van My Little Pony”, meent de 22-jarige studente Elvira. “Het personage van Pinkie Pie (een bijzonder opgewekte roze pony die vrienden wil zijn met iedereen, red.), heeft me bijvoorbeeld doen inzien dat ik meer gewoon gelukkig moet zijn en zorgeloze pret moet kunnen beleven, terwijl Twilight Sparkle (een eenhoorn annex bolleboos, red.) me er constant aan herinnert dat ik hard moet werken en studeren.” Het is alleszins goedkoper dan de kroost op bijles sturen.
Elvira is vandaag trouwens schromelijk in de minderheid. Van de 60 aanwezige bronies zijn er amper vijf pegasisters – vrouwelijke bronies. Al horen ze die term niet graag. “Dan lijkt het precies alsof er een onderscheid is. Laat ons maar gewoon allemaal bronies zijn,” vindt chemiestudente Jolien (21). “Dat er nu zo veel mannen van My Little Pony houden, ligt volgens mij ook niet noodzakelijk aan genderpatronen, maar aan het feit dat het vooral een internetfenomeen is – en het web is vooral een mannenwereld. Dus als het hoge percentage mannen al iets aantoont, dan wel dat de show gewoonweg goed gemaakt is.”
Nadat de Bronies ruim een halfuur als, euh, paarden naar een trein stonden te kijken naar de ponies in Bart Smit, verkast de hele kudde naar de Groenplaats, in het centrum van Antwerpen. Wanneer een van de bronies opmerkt dat er McDonalds vlakbij is, ontstaat een stormloop naar de hamburgerketen. Deze maand zitten er namelijk… ponies bij de Happy Meal. McDonaldswerknemer Bart weet niet wat hem overkomt. “Dit hebben we nog nooit meegemaakt. Eigenlijk worden we hier overrompeld: we hadden niet genoeg ponies in huis om ze allemaal van één te voorzien. Maar waarom willen die mannen eigenlijk allemaal het meisjesspeelgoedje?” Omdat vriendschap magisch is, duh. Opvallend: haast niemand at de worteltjes op die tegenwoordig bij de Happy Meal zitten. Dat zal dan toch meer iets voor het paard van Sinterklaas zijn.
Uit de kast
Intussen blazen de Bronies opnieuw verzamelen op de Groenplaats, voor een voorstellingsrondje. Zo wordt de helft van de Groenplaats al snel afgebakend door een grote kring van zestig bronies die hun naam en lievelingspony naar de overkant van de cirkel schreeuwen. Het is het moment waarop iedereen een beetje minder de verlegen Fluttershy, en wat meer de extraverte Rainbow Dash wordt – de bronies doen hun coming out voor heel Antwerpen.
Na de obligate groepsfoto haalt een Brony zijn gitaar boven. Wanneer Nothing Else Matters van Metallica gespeeld wordt, kijkt metal-Brony Dieter (20) goedkeurend toe. Met zijn lange haren, leren jas en Iron Maiden-trui lijkt hij op z’n zachtst gezegd een vreemde eend in de paardenstal. Toch diept hij vlot twee kleine ponyfiguurtjes op uit zijn jaszak. “Ik ben lang een closet brony geweest,” geeft Dieter toe, “maar intussen kom ik er graag voor uit. Op die manier heb ik ook geleerd wie mijn echte vrienden zijn. Toen ik op een avond op café aan mijn vrienden vertelde dat ik My Little Pony een geweldige show vond, begonnen ze me meteen uit te lachen, en vroegen ze ‘of ik soms een wijf was’. Ach, er zullen altijd haters zijn, maar die zijn gewoon onzeker over hun eigen seksualiteit (lacht).”
Al zijn de wonderen van Equestria voor Dieter ook niet helemaal duidelijk. “Ik moet toegeven dat ik zelf ook niet goed snap wat me zo aantrekt in de show, maar dat is een probleem waar wel meer bronies mee kampen. Waarschijnlijk zal het ook wel aan de animatie en het niveau van de humor van de show liggen, want ik was na één aflevering meteen zo hard verkocht dat ik er de rest van het seizoen op korte tijd ook doorjaagde. Toen dat gedaan was, was ik hongerig naar meer ponies, maar was het nog zo lang wachten tot het tweede seizoen zou beginnen. Dan heb ik me maar op de fanfiction gestort die ik op Equestria Daily vond.”
Die webstek is inmiddels uitgegroeid tot dé nieuwssite voor bronies, met ruim 500.000 bezoekers per dag. Binnen de brony-community geldt een publicatie op Equestria Daily als het equivalent van een wetenschapper die een publicatie in Science scoort, want enkel de beste fan art haalt de voorpagina. Zoals de nummers van BeatleBrony, die Beatles-klassiekers ponificeert. The Ballad of John en Yoko wordt dan die van Twilight Sparkle, en Baby You Can Drive My Car klinkt als Pony You Can Pull My Cart. Maar er is ook Friendship is Metal, een project dat de liedjes uit de animatiereeks voorziet van een stevig metaljasje dat Peter Evrard zelfs in zijn stoutste dromen nog niet durft aantrekken.
Reynebeau-ogen
Intussen zet de kudde koers naar Antwerp Expo, waar de bronies een zaal huurden om de meeting verder te zetten met een livestream van de episode van die dag. In de tram wordt het haast ondraaglijk vrolijke Smile Smile Smile uit volle borst meegezongen door bijna alle bronies – wat aan het eind van de rit een stevig applaus oplevert van de overige metrogangers. De kudde die bijzonder timide en enigszins schichtig aan de dag begon, lijkt eindelijk los te komen. Daar zal die vriendschapsmagie wel voor iets tussen zitten.
In de zaal wordt al snel een laptop aangesloten op de beamer, en worden tientallen door fans gemaakte YouTubevideo’s afgespeeld. Veel bronies blijken de clips haast woord voor woord te kunnen opzeggen – maar bij één Youtubefilmpje, “Save Derpy”, wordt de harmonieuze samenzang bruusk doorbroken. De ene helft van de bronies onthaalt de clip met een schele pony in de hoofdrol op gejuich en applaus, terwijl de andere helft boe roept en enkelen zelfs halsoverkop naar buiten stormen. “Uit protest, inderdaad – al wou ik ook gewoon een sigaret gaan roken,” zegt Guus, een 21-jarige Nederlander. “Derpy is uitgegroeid tot het ultieme symbool voor de brony-gemeenschap, maar het is ook een splijtzwam geworden – en dat is erg jammer.”
Eigenlijk was Derpy een foutje van een verstrooide tekenaar die een van de achtergrondpony’s per ongeluk Marc Reynebeau-ogen gaf. De bronies sloten de schele pony echter meteen in de armen, gaven haar een naam en zorgden voor een explosie aan fan art. Dat ontging ook Lauren Faust en de makers van de show niet, die Derpy een steeds meer prominente rol begonnen te geven in de serie – een duidelijk knipoog naar de immer groeiende brony-community. In het tweede seizoen kreeg Derpy zelfs een sprekende rol, wanneer ze in haar onhandigheid onder andere het stadhuis sloopt. Ze wordt ook effectief Derpy genoemd door de andere personages, en haar stem klinkt op z’n zachtst gezegd nogal… debiel.
“Eigenlijk was dat een ontzettend mooi gebaar van de makers van de show naar de bronies toe,” vindt Guus. “Maar sommige mensen vonden dat Derpy te veel kenmerken van een mentaal achtergestelde vertoonde, en dat de show op die manier handicaps in het belachelijke trok.” Uiteindelijk besloot iTunes, waar de afleveringen van My Little Pony tegen betaling te downloaden zijn, dat het personage te beledigend was, en werd Hasbro verplicht het personage aan te passen. De naam “Derpy” werd geschrapt, en de pony kreeg een andere, normalere stem.
De bronies voelden zich in het kruis getast, en reageerden fel. Een online petitie om Derpy te redden haalde op minder dan een maand tijd ruim 41.000 handtekeningen. “Maar uiteindelijk ontspoorden de discussies,” zegt Guus. “Er werd heel wat afgescholden tussen het pro- en contra-Derpy-kamp, en er werden zelfs bedreigingen geuit. De hele kwestie zorgde voor diepe kloof in een fanbase die doorgaans nochtans heel hecht en gezellig is. Bovendien passen dergelijke reacties allesbehalve bij het vriendschapsideaal dat de show predikt. En trouwens: uiteindelijk gaat het nog altijd om een show voor kleine meisjes, hé.”
Pony-porno
Al lijkt het internet daarover toch van mening te verschillen. Ook schattige kleine ponies ontsnappen namelijk niet aan één van de onvermijdelijke basisregels van het internet: als het bestaat, vind je er porno van. “Ik raad iedereen aan de veilig zoeken-optie bij Google aan te vinken als je afbeeldingen van de ponies opzoekt,” zegt de 18-jarige Kevin. “Als je die uitzet, kom je een pak meer sexy varianten tegen. Vaak zijn dat Anthro’s, een vorm van fan art die de ponies een menselijkere gedaante aanmeet, die aanleunt bij het lolita-gehalte in Japanse animetekenfilms. Die zijn nog vrij onschuldig, maar er zijn ook veel afbeeldingen van ponies die heel erg foute dingen doen. De meeste bronies vinden die pony-porno maar ranzige boel: een kindershow moet onschuldig blijven. Bovendien bouw je een band op met die personages – ik wil nog naar Rainbow Dash kunnen kijken zonder dat ik aan borsten moet denken.”
De zieke geesten die vaak verantwoordelijk te zijn voor de plaatjes waarop bijvoorbeeld een kleine eenhoorn pijnlijk hard genomen wordt door een loeier van een Brabants trekpaard – we besparen u de plaatjes, geen dank – vallen dan ook bezwaarlijk bronies te noemen. Soms wordt ernaar verwezen als /b/ronies, naar B, het anarchistische onderdeel van het berichte internetforum 4chan, dat aan de wieg stond van de hele ponygekte. De cartoonfanaten van het forum waren de eersten die de reboot van My Little Pony een kans gaven en meteen verkocht waren, waarna ze het hele forum overspoelden met de schattige hoefdieren.
Tot afgrijnzen van de bende vuilgebekte, maar gewiekste nerds – 4chan is onder andere de thuisbasis van Anonymous, de groep hackers die begin maart nog de website van het Vaticaan neerhaalde, en die het op regelmatige basis met de FBI aan de stok krijgt – die 4chan bevolken. Ze beschouwden de ponygekte als een plaag, en wierpen alles in de strijd om de bronies weg te pesten – zoals pony-porno, dus. Maar de bronies versaagden niet, bleven trouw aan hun eigen adagium “don’t hate, love and tolerate” en dwongen uiteindelijk een eigen plek af op 4chan. Liefhebben en tolereren – Jezus had het niet beter kunnen zeggen.
Tijdreizen
In Antwerpen is het grote moment intussen aangebroken: de aflevering gaat van start. De begintune wordt van begin tot einde meegezongen, alsof het een religieuze ervaring betreft. Ook ondergetekende laat zich, inmiddels helemaal mee, niet onbetuigd. De aflevering blijkt een vrij complexe brok over de paradox van tijdreizen te zijn: Twilight Sparkle krijgt bezoek van haar toekomstige zelf, die haar waarschuwt voor groot onheil, waarna de magische eenhoorn er alles aan doet om de toekomst te veranderen – wat uiteraard niet lukt.
Na afloop wordt de episode op luid gejuich onthaald, al vallen her en der kritische bemerkingen op te tekenen. “Ze moeten toch opletten bij Hasbro dat ze niet te veel inspelen op de brony-community,” vindt Mike. “Zo had de Twilight uit de toekomst bijzonder veel weg van het hoofdpersonage uit de spionagegame Metal Gear Solid. Dergelijke verwijzingen zijn natuurlijk geweldig voor de bronies, maar de makers mogen hun originele doelgroep niet verloochenen.”
Intussen acht de kudde de tijd rijp om hun respectievelijke stallen op te zoeken. Een ganse dag enthousiast rondhossen is al vermoeiend voor kinderen van zes, voor volwassen mannen met een job en een sociaal leven is dat niet anders. E-mailadressen en telefoonnummers worden uitgewisseld, afspraken voor een volgende brony-meeting worden gemaakt. Ook ik besluit huiswaarts te keren om het hooi op te zoeken. Op de trein haal ik de pony boven die vanmiddag in mijn Happy Meal zat. Een klein meisje dat iets verderop zit, zet meteen grote, vragende ogen op. Even twijfel ik of ik de pony zou weggeven. Maar ik doe het niet. Zó magisch is vriendschap nu ook weer niet.
MY LITTLE PONY VOOR BEGINNERS
Een groot deel van het succes van My Little Pony: Friendship is Magic, valt toe te schrijven aan de enigszins lakse manier waarop producent Hasbro omspringt met zijn copyright. Fans die de ponies gebruiken om eigen materiaal te creëren, worden ongemoeid gelaten (binnenkort komt er zelfs een My Little Pony-videospel van brony-makelij) en de afleveringen zijn integraal te vinden op YouTube - daar kan Sabam nog iets van leren. Maar als u daar nu even geen tijd voor heeft – of bang bent dat u betrapt wordt door uw vrouw – zijn hier alvast de basics.
De setting
Alles speelt zich af in het koninkrijk Equestria, dat geregeerd wordt door de majestueuze gevleugelde eenhoorn prinses Celestia. Anders dan pakweg De Smurfen, die duidelijk leefden in een soort collectivistische gemeenschap, werken de Equestriaanse ponies voor de kost. Ze houden een vrije markteconomie in stand die behoorlijk hard lijkt op de onze – al is de paardenvleesindustrie er om begrijpelijke redenen een pak kleiner. Mensen lijken er niet te bestaan, maar andere fauna is er te over: konijnen, vogels, koeien, zebra’s, ezels, en bovenal: ponies. Drie soorten, meerbepaald: de gevleugelde pegasussen, de magische eenhoorns en de gewone ponies, die iets sterker zijn dan de anderen.
De hoofdrolspelers
Twilight Sparkle: Paarse eenhoorn die objecten kan verplaatsen met haar hoorn, en het ongetwijfeld bijzonder goed had gedaan in Het Zesde Zintuig. Geldt als de rode Power Ranger van de bende: ze is de onofficiële leider. Zit constant met haar neus in de boeken, en moet dan ook nog veel leren over vriendschap.
Applejack: Oranje werkpony die haar eigen appelboomgaard runt. Koppig, soms bot en weinig subtiel, maar wel doodeerlijk. Kan best enkele lessen efficiënt bedrijfsmanagement gebruiken, en heeft geluk dat de arbeidsinspectie nog niet doorheeft dat haar kleine zusje Applebloom ook moet werken op de boomgaard.
Rainbow Dash: Lichtblauwe pegasus met regenboogkleurige (!) manen die het weer moet regelen. Trots en soms pocherig, maar altijd trouw aan haar vrienden. Frappant dat ze die überhaupt nog heeft trouwens, gezien het aantal keer dat ze het doet onweren.
Pinkie Pie: Knalroze aardepony, die vettere feestjes organiseert dan Dennis Black Magic. Valt best te vergelijken met een overdosis suiker: plezant in het begin, maar op den duur word je er een beetje ziek van. Als ze al een uit-knop heeft, is die nog niet gevonden.
Fluttershy: Lichtgele pegasus die zich ontfermt over alle kleine diertjes in Ponyville. Zo verlegen dat ze bang is van haar schaduw en onder de sloef ligt bij haar konijn, maar de belichaming van vriendelijkheid.
Rarity: Witte eenhoorn annex fashionista. Bijzonder ijdel en perfectionistisch, maar maakt wel aan de lopende band jurken voor haar vriendinnen. Helaas zijn die vaak compleet van de pot gerukt. Ongetwijfeld de lievelingspony van Walter Van Beirendonck.
De plot
In elke aflevering beleven de ponies een avontuur, waarbij ze verrassend vaak hun stad van de ondergang moeten redden. Daaruit wordt elke keer een belangrijke levensles getrokken, die zelfs onze politici van pas zou kunnen komen. Zoals dat zelfs vijanden vrienden kunnen worden, mits een beetje compromis en begrip, of dat je moet weten waar je aan begint voordat je pocht dat het wel in orde zal komen. Ja, Bart en Elio: we kijken naar jullie.
