RECENSIE // Mine Is Yours // Cold War Kids heeft de zon zien zakken
Na twee sublieme bluesplaten – Robbers & Cowards (2006) en Loyalty to Loyalty (2008) – vol intense, donkere verhalen, besloten Cold War Kids het eens over een andere boeg te gooien.
Zelf hadden ze daar blijkbaar niet voldoende inspiratie voor, dus haalden ze Jacquire King, die eerder al Kings of Leon aan monstersucces hielp, binnen als producer. Het is de eerste keer dat de Californische soulpunkers (ja, dat bestaat) iemand van buitenaf aan hun muziek lieten sleutelen, en we zullen het geweten hebben.
Onder de begeleiding van King spendeerden de Kids meer tijd in de studio dan ooit tevoren. Dat er vooral gefocust werd op gepolijste gitaarpartijen en leuke melodietjes wordt meteen geïllustreerd met opener en titeltrack Mine Is Yours. Ook in de daaropvolgende nummers worden alle registers op euforische wijze opengetrokken, wat resulteert in muziek die je het best beluistert terwijl je op een festivalweide heen en weer staat te wiegen en de zon langzaam achter het podium wegzakt.
Het nadeel is dat die zon dan al eens in je ogen durft te gaan zitten. En dan wordt het moeilijk om de optredende band te herkennen – zeker als je al wat gedronken hebt. Nummers als Out of the Wilderness en Cold Toes doen nog enigszins denken aan wat we gewend waren geraakt, maar vaak is de karakteristieke stem van frontman Nathan Willett het enige dat je eraan herinnert dat je wel degelijk naar Cold War Kids zit te luisteren.
Naar het einde toe slagen de Kids er echter steeds beter in de bijdrage van hun producer te verweven met hun kenmerkende stijl, met als hoogtepunt afsluiter Upside Down. Bovenal blijkt Mine Is Yours een groeiplaat. Alleen jammer dat het slechts Willetts doorleefde zangpartijen zijn die je op replay doen drukken.
