RECENSIE // Contra // Eerder Pro Vampire Weekend
Op de bloedhete Pukkelpop van 2009 stookte Vampire Weekend nog een vuurtje bij door de Marquee met een swingende set in lichterlaaie te zetten. Toen was het haast op het randje van het houdbare, maar in deze barkoude winter (we schrijven bij -2!) kunnen we best wat extra verwarming gebruiken. En kijk, we steken Contra, hun tweede langspeler, nog maar net in de cd-speler, of de zon gaat al schijnen.
Horchata is namelijk het soort opener dat je meteen naar een zonovergoten, hagelwit strand katapulteert, uiteraard met een horchata in je hand. De rustige toon wordt nog even verdergezet op White Sky, maar Holiday is een blij weerzien met de third-wave ska die Vampire Weekend op zijn eerste album al op ons los liet. California English illustreert dan weer dat zanger Ezra Koenig zijn gevoel voor absurde tekstschrijverij nog niet kwijt is (sweet carob rice cake/she don’t care how the sweets taste/fake philly cheese steak/but she use real toothpaste).
Maar niet alles doet denken aan het titelloze debuut van de New Yorkers. Op Taxi Cab tonen ze zich van hun gevoeligste kant, en moeten we bijna van een bitterzoete ballad spreken. Ook Cousins, de eerste single van Contra, klinkt anders: even catchy als het beste van hun debuut, maar de gitaren snerpen snediger en de drums krijgen meer te verduren. Met Giving up the Gun slaat Vampire Weekend de weg in van melodische poprock zoals we die kennen van Mew, maar gelukkig beseffen New York’s hippest snel dat dat een doodlopende straat is.
Lenteplaat
Dan maar terug naar de Afrikaans-Caraïbische reggaeritmes die Vampire Weekend in de blogosfeer zo populair maakten, met het gezellige Diplomat’s Son (mét M.I.A.-sample!). Zeemzoete afsluiter I Think Ur a Contra zou dan weer niet misstaan op de soundtrack van The OC: “you wanted good schools and friends with pools”, klinkt het bij zoete vioolklanken, “I just wanted you.”
Contra is geenszins het tegendeel van hun debuutalbum, en in het geval van Vampire Weekend hoeft meer van hetzelfde gelukkig geen probleem te vormen. Het werd echter een lenteplaat: het geheel klinkt gevoeliger en gezapiger, en behalve Cousins staan er geen stampers op die de zomerfestivals in vuur en vlam zullen zetten. Maar als het dan weer zo warm is, zal niemand hen dat kwalijk nemen.
