Labels

Johan Van Overtveldt (Foto: Trends)

Nu het Duits grondwettelijk hof de rechtszaken die waren aangespannen om de Duitse steun aan zwakke eurolanden als Portugal, Ierland en Griekenland aan te vechten heeft verworpen, lijkt het einde van de eurozone op korte termijn afgewend. Al heeft Johan Van Overtveldt, hoofdredacteur van Trends en Knack en auteur van ‘The End of the Eurozone’ er nog steeds geen goed oog in.


Johan Van Overtveldt: “Eigenlijk verandert deze beslissing bitter weinig. De financiële steun voor Griekenland is nog steeds slechts een druppel op een hete plaat, want dat land zit in een regelrechte depressiespiraal. En het stabiliteitsfonds mag dan wel verbreed worden, maar als Spanje of Italië overkop gaan heeft de EU lachwekkend onvoldoende in kas. En het complete debacle – de uitstap van Duitsland uit de eurozone – mag dan wel op korte termijn afgewend zijn, door deze beslissing wordt de Europese besluitvorming eigenlijk onder Duitse curatele geplaatst. Europa kan geen enkele crisismaatregel meer treffen zonder eerst langs de Bundestag te passeren. Het is maar de vraag of Frankrijk en Italië dat zomaar laten gebeuren.”

U liet eerder al verstaan dat de Belgische frank wel eens zou kunnen terugkomen. Welke effecten zou dat hebben?

Van Overtveldt: “Het zou een sociaal en economisch drama zijn. Als de Duitsers uit de euro stappen – en ik zie ze daartoe in staat, als de instabiliteit en de beleidsonzekerheid nog veel groter worden – zijn er twee mogelijkheden. Ofwel komt er een soort noordelijke eurogroep, met de sterke economieën. Of wij daar bij zullen horen, valt nog te betwijfelen, want dat zou een heel sterke munt zijn die ons competitief vermogen kan aantasten. Ofwel haalt elk land zijn eigen munt terug boven. In dat geval kunnen wij wel gelijke tred houden met een land als Frankrijk, maar Nederland en Duitsland zullen we moeten laten gaan."

Wat kan er gedaan worden om de euro te redden?

Van Overtveldt: “Er moet een complete politieke unie komen, zeker op vlak van economische besluitvorming. Dat betekent dat alle lidstaten hun eigen begroting uit handen moeten geven. Bovendien moet de arbeidsmarkt flexibeler worden. Als er in Amerika geen jobs meer zijn in Arizona, dan verhuizen de mensen naar New York. Dat kan hier het geval zijn met België en pakweg Polen. Europese leiders moeten stoppen met het economische aspect van de EU onder de mat te vegen, want dat doen ze al sinds de geboorte van de euro. Op deze manier is het eigenlijk frappant dat het nog tien jaar duurde voor er een crisis kwam.”