 |
| Foto: Christophe Ketels. |
INTERVIEW // Cat Fit Fury! brengt het vettigste in The Van Jets naar boven // "Wij klinken als een Bicky Burger!"
Met hun succesvolle debuut Electric Soldiers (2007) speelden oud-winnaars van Humo’s Rock Rally The Van Jets Belgische en buitenlandse zalen plat. Na drie jaar werd het stilaan tijd voor een nieuwe plaat, en de Oostendse glamrockers vertellen CJP graag waarom die Cat Fit Fury! heet.
Johannes (zang, gitaar): “De titel dekt de lading: hij is gebald en energiek. Ook klankmatig klopt het, want er zit een staccatoritme in, net als in de plaat.”
Jullie hebben dit album opgenomen in de Londense Garden Studio’s, waar ook Arctic Monkeys al platen inblikten. Vanwaar die keuze?
Johannes: “We wilden in quarantaine gaan. Als je een cd opneemt, moet je eigenlijk in een cocon zitten, zodat je met niets anders bezig hoeft te zijn. Onze producer, Jon Gray, had ook voorgesteld naar België te komen, maar we vonden dat het beter was hem in zijn natuurlijke habitat aan de knopjes te laten draaien.”
Michael (drums): “De legende gaat trouwens dat de studio het beste drumgeluid van Londen heeft!”
Frederik (bas): “Ja, Michael begon volledig te flippen, “die snare, jongens! Die snare!”
Hoe zijn jullie eigenlijk terechtgekomen bij Jon Gray, die ook al met Editors en The Subways werkte?
Johannes: “Hij had gereageerd op de demo die we verspreid hadden, omdat hij hem spontaan een tweede keer beluisterd had. De combinatie van het krachtige en het melodieuze in onze muziek sprak hem aan. Dat moet je hebben: iemand die ook met jou wil werken, zodat je mekaar kan inspireren.”
Sleutelen aan de liveset
Via de website van Humo gaven jullie als voorsmaakje al Matador weg, een donkerdere track dan we van The Van Jets gewend zijn. Ligt dat in de lijn van de plaat?
Michael: “Da’s wel de extreemste hoor, maar het album is inderdaad donkerder. Vroeger probeerden we altijd mooie melodieën overeind te houden tussen het grote geweld, maar nu hebben we de uitersten opgezocht: de pop klinkt vrolijker en het vettige klinkt vuiler, terwijl de plaat toch coherent is.”
Wolfgang (gitaar): “We maken ons ook minder zorgen om die coherentie. Door het feit dat we met ons vier, op dezelfde plaats, met dezelfde smaak en dezelfde ideeën samen iets maken, klinkt het sowieso als The Van Jets.”
Zijn de teksten ook mee geëvolueerd?
Wolfgang: “Ze zijn vooral persoonlijker geworden. Op Electric Soldiers was Johannes nog vooral de showman die taalspelletjes deed. Nu durft hij zichzelf bloot te geven.”
Johannes: “Er is geen vaste thematiek, maar veel heeft wel te maken met grenzen doorbreken en willen uitbreken.”
Worden er op Cat Fit Fury! ook grenzen doorbroken?
Wolfgang: “Ik denk dat we gewoon verbeterd zijn als band, en meer dingen aankunnen. We hebben meer zelfvertrouwen, waardoor we vreemd genoeg mínder spelen dan vroeger. Toen probeerden we alles nog vol te proppen met virtuoze solo’s. Nu kunnen we gewoon even stil zijn.”
Johannes: “Halverwege het opnameproces hadden we bijvoorbeeld plots door dat het nogal een zware plaat zou gaan worden. Dan hebben we een paar elementen – zoals een glockenspiel op Onawa – toegevoegd, om het album ademruimte te geven. We kunnen nog altijd snoeiharde gitaarrock maken, maar we laten gewoon meer vreemde invloeden toe.”
Jullie hebben een rist nieuwe concerten aangekondigd op jullie Myspace. Welk nummer zouden jullie het liefst live brengen?
Frederik: “Our Heads, de afsluiter van het album, is het soort nummer dat we nog nooit gedaan hebben. Het begint zachtjes, met Johannes op piano, en dan komen er gitaren bij en ontaardt het nummer in chaos.”
Johannes: “Maar we zijn eigenlijk benieuwd naar de hele plaat. We hebben er bewust voor gekozen om een studioplaat te maken. Dat impliceert dat we voor de liveset moeten sleutelen aan onze nummers, en dat houdt het muzikaal interessant.”
Tot slot nog even meesurfen op de kookhype: met welk gerecht kan je Cat Fit Fury! vergelijken?
Frederik: “Met een Bicky Burgeeer!”
Johannes: “Of English breakfast! Uitgebreid, gevarieerd, zwaar, maar wel deugddoend.”
