 |
| Foto: Michael Van Peel) |
Als het gaat over wie in Vlaanderen een The daily show op poten zou kunnen zetten, wijst het comedymilieu al snel eensgezind naar Michael Van Peel. Hij maakt al jaren naam met eindejaarsconferences vol snijdende satire en geëngageerde ergernissen. En wat bleek maandag in De afspraak? Van Peel broedt op iets. (30 september '15)
‘Ik werk inderdaad aan een satirische nieuwsshow, maar dat zit momenteel nog in het stadium van de brainstorm en de haalbaarheidsstudie. Ik droom er al jaren van, met een aantal vrienden uit het comedymilieu (Van Peel wil nog niet zeggen wie, red.), maar nu wagen we de sprong. Ik heb lang genoeg gedraald aan de rand van het zwembad.’
Wat hield je voordien tegen?
‘Vroeger voelde ik me er nog niet klaar voor, maar nu ben ik ook in mijn zaalshows geëvolueerd. En dan is er de schaalkwestie: The Daily show lokte twee miljoen kijkers. Dat is peanuts in de VS, maar hier haalt geen enkel programma dat. Met een weerslag op de budgetten: Jon Stewart had acht minuten nodig om al zijn medewerkers te bedanken, terwijl pakweg De afspraak gemaakt wordt met tien man. En voor een dagelijks satirisch programma heb je nu eenmaal een sterke redactie nodig.’
Heb je al een zender gevonden?
‘Laat ons zeggen dat de geesten rijp zijn, maar de portefeuilles nog niet. Met de zenders zitten we in het stadium van ‘eens gaan eten’. Uit gesprekken met nethoofden blijkt dat er weinig budget is, maar veel interesse. We moeten dus wel innoveren, en nieuwe manieren vinden om aan satire te doen.’
Heeft Vlaanderen zo’n show nodig?
‘Heel hard. Er zit veel frustratie in het maatschappelijke debat. Nu wordt die stoom afgelaten op sociale media, maar comedy kan ook een uitlaatklep zijn. En vooral: een satirist kan een iets kritischere noot plaatsen dan een journalist die misschien bang is om de scherpste vragen te stellen omdat hij bang is voor repercussies – bijvoorbeeld dat een politicus niet meer naar zijn programma wil komen. Maar als dat gebracht wordt in een programma dat losstaat van de nieuwsdienst, kan het volgens mij wel. Er gebeurt ook zoveel in dit land: de satire schrijft zichzelf bijna.’
