nootvandeleu

(Foto: Koen Bauters)

RECENSIE // Morrissey - Ancienne Belgique // Pathetiek met wenkbrauwen

Morrissey liet Smiths-fans tot het einde wachten en gaf voorrang aan zijn recenter werk. (30 september '15)

Ondanks een ietwat lauwe opwarming – zonder voorprogramma, maar met een videocollage – ontplofte een afgeladen volle AB meteen toen Morrisseys vijfkoppige en uitstekend spelende band de set aftrapte met ‘Suedehead’. Een nummer uit het begin van Moz’ solocarrière, en de rest van het optreden zou op dat elan verder bouwen, met vooral aandacht voor nummers uit jongste worp World peace is none of your business. De toeschouwers in Smiths-T-shirts waren eraan voor de moeite: zij moesten tot het einde van de set wachten.

Al deed de Brit zijn uiterste best om de fans toch tevreden te houden: de eerste drie nummers had hij een voltijdse bezigheid aan handjes schudden op de eerste rij. Verdere publieksparticipatie viel op z’n Babels in het water: Morrissey deed verwoede pogingen om de AB toe te spreken in het Frans, maar sprak ‘j’aimerais vous présenter’ en ‘je vous remercie’ uit op alle mogelijke manieren, behalve de juiste. Een man met een carrière die drie decennia overspant en die de hedendaagse rockwereld mee vormde zo zien worstelen met twee simpele zinnetjes: het had iets aandoenlijks.

 Gechoqueerde fans 

Vooral omdat het schril contrasteerde met de verve en theatraliteit waarmee de melancholische man uit Manchester door zijn nummers walste. ‘Each time you vote, you support the proces’, oreerde hij in ‘World peace’. ­‘Destiny for some is to save lives/ but destiny for some is to end lives’, klonk het dan weer bloedserieus in anti-Bush-tirade ‘I will see you in far off places’. Het zijn zinnen van hetzelfde tenenkrullende allooi als die in zijn door de wereldpers verguisde romandebuut List of the lost – overigens niemand gespot met een te signeren exemplaar. Het publiek slikte ze evenwel als waren ze een masterclass in rebellie.

Met een vonkend ‘What she said’ en vooral ‘Meat is murder’ wierp Morrissey de schare Smiths-fans als afscheid toch een bot toe. Letterlijk in dat laatste geval, met geprojecteerde gruwelbeelden waarop kippen, varkens, koeien en schapen gekeeld en gevild worden. Sommigen staarden zichtbaar gechoqueerd naar het scherm – en beenden na het ­optreden resoluut naar de Gaia-petities in de foyer.

Na toemaatje ‘Everyday is like Sunday’, waarbij Morrissey zijn blauwe hemd nog in het joelende publiek gooide, bleken de meningen verdeeld. De nieuwere nummers – zowat de helft van de set – verdienen het label ‘middelmatig’. Maar dat Morrissey op zijn 56ste, na een strijd tegen kanker en genadeloze critici, nog een publiek weet te bespelen: daar kan geen twijfel over bestaan.

Morrissey, gezien op 28/9 in AB Brussel (***)