 |
| (Foto: Koen Bauters) |
‘Zenuwachtig? Een beetje’, zegt Zach Condon terwijl hij onophoudelijk in zijn ogen wrijft en aan zijn haar frunnikt. De Beirut-frontman blijkt fan van het understatement, en dat toonde hij ook in de Ancienne Belgique, waar hij na vier jaar stilte een nieuwe plaat voorstelde: ‘No no no’. (16 september '15)
‘Ik moet opnieuw wennen aan het toeren’, zegt Zach Condon (29) in de loge van de Ancienne Belgique. ‘Bij de laatste concerten moest ik me echt door de eerste drie à vier nummers wórstelen.’ Dat klinkt frappant voor een artiest die al een klein decennium toert, maar Condon komt van ver. Al sinds 2006 slaat hij een brug tussen balkanmuziek, klezmer, Mexicaanse mariachi en Franse chanson, waarbij zijn slaapkamer in Santa Fe als een soort muzikaal Babel geldt. Het gevolg: een eindeloze tour.
Maar in 2013 bleek Condon minder globetrotter dan hij dacht. Tijdens een concertreeks in Australië belandde hij in het ziekenhuis. Mentaal en fysiek totaal uitgeput door de dodelijke combinatie van een volgeladen agenda, een vechtscheiding en een writer’s block.
Dat hij maandag en dinsdag op het podium stond voor een uitverkochte AB, mag dus een half mirakel heten. ‘Ik heb een paar maanden getwijfeld of ik deze carrière wel aankon – of ik het wel zou overleven. Zeker omdat ik steeds meer last heb van vliegangst. Elke keer als ik vlieg, ben ik een wrak. Echt waar: als ik kon toeren met een boot en een kameel, zou ik zoveel gelukkiger zijn.’
Beach Boys
Nog een grotere hindernis was Condons writer’s block. Vier jaar lang bezorgde hij de studiovloer een nieuw tapijt van half afgewerkte songs. De man van duizend invloeden vond zijn stem niet meer. ‘Don’t know the first thing about who you are’, klinkt het daarover op het aardig kabbelende No no no, de plaat waarmee Beirut nu terugkeert. De omslag kwam in Istanbul, waar Condon ging herbronnen en zich verloofde met een Turkse. ‘Vroeger werd ik dagelijks wakker met een nieuw fetisjinstrument. Tot mijn verloofde me een cümbüs cadeau deed, een soort oosterse banjo. Ik tokkelde er een paar weken op, tot het me plots daagde: eigenlijk ben ik maar een knul uit Santa Fe. Dat zou ik meer moeten omarmen, in plaats van constant op zoek te gaan naar dat andere.’
Dat andere is onder meer te horen in het funky doowopdeuntje ‘Perth’, dat in de AB al snel de handen op elkaar kreeg en de plaat perfect illustreert. Die drijft op pianoklanken, en er is amper nog een spoor van de accordeons en andere etnische vreemdheid die Beirut Beirut maakte. De plaat zou kunnen doorgaan voor Ben Folds, of Beach Boys met een bariton. Condon ruilt ook de nostalgische sepiatonen waarmee hij doorbrak in voor frisse pasteltinten, zelfs op de platenhoezen: The flying club cup toonde nog een vergeelde postkaart, No no no wordt gesierd door een magnolia.
Overgangsplaat
Het betekent wel dat Beirut zijn unique selling point heeft opgegeven. En dat maakt hem alweer nerveus. ‘Ik was bang dat ik ofwel compleet vergeten zou zijn, of dat de fans me de rug zouden toekeren als ik gewoon koos voor een piano en een gitaar.’ En dus speelde hij op zeker, met een openingstrio van gouden oudjes ‘Scenic world’, ‘Elephant gun’ en ‘Nantes’. Die werden luidkeels meegezongen, en pas nadien leek Condon te ontspannen. Al is ook dat relatief: wanneer een van zijn bandleden – nochtans ook een flinke verzameling houten klazen – vroeg hoe het met het publiek ging, leek Condon het jongetje dat op de speelplaats met de punt van zijn schoen in de grond staat te graven. Het hele concert lang kreeg hij weinig meer dan een ‘merci Bruxelles’ over zijn lippen.
Condon heeft misschien komaf gemaakt met zijn Balkanverleden, hij heeft zichzelf duidelijk nog niet gevonden. De nummers van No no no vormden een mooi bindmiddel tussen de rustige en swingende nummers van zijn oude oeuvre, maar weinig meer dan dat. Het lijkt vooral een overgangsplaat, die het palet schoon maakt voor een nieuw begin. ‘Misschien wel’, geeft Condon toe. ‘Maar het was wel een belangrijke stap voor me. Ik leerde om me niet meer te verschuilen achter grote arrangementen en interessante instrumenten.’ En de fans, door wie Condon zo wakker lag? Die bleven rustig heupwiegen, van oud naar nieuw. En ze lijken vooral opgelucht Beirut terug is.
