 |
| (Foto: Kris Van Exel) |
Ergens in de omgeving van Leuven werd vorige
zaterdag een voetbalwedstrijd uitgezonden. Eentje met Metallica en Arctic
Monkeys als voorprogramma, en Pearl Jam en Pixies als toemaatje. Rock Werchter
2014 was meer dan ooit een totaalevenement - en u was weer fantastisch.
Koning voetbal
Rock Werchter 2014 valt ruwweg uiteen in twee
delen: het zinderend hete stuk vóór WK-kwartfinale Argentinië-België, en het
regenachtige stuk erna. In de aanloop naar de Grote Wedstrijd doken steeds meer
tricolore schmink en Rode Duivels-truitjes op. De Werchtergangers waren
duidelijk voorbereid gekomen.
Toch waren ze niet zo indrukwekkend als het Oranje
leger dat zaterdag de wei overrompelde. Voor wie zich afvroeg of er op Rock
Werchter genoeg Nederlanders zijn om een tent te vullen: terwijl zoveel
mogelijk Belgen zich om 18u voor het grote scherm in de saunatent van KlubC
wurmden, speelde Imagine Dragons in The Barn voor een tent vol Hollanders. Al
waren hier en daar ook een paar Belgen te bespeuren, zoals Dominique uit
Bergen. "Ik wou graag Imagine Dragons zien," zegt de Waal, "en
België staat intussen toch al 1-0 achter." We sissen hem iets toe over landverraad,
en haasten ons terug naar KlubC.
Daar blijkt het intussen muisstil. Vlak voor de
wedstrijd brak een bulderend "tous ensemble" nog alle door Joke
Schauvliege opgelegde decibelniveaus, maar na de 1-0 van Gonzalo Higuain lag de
Belgische droom aan diggelen. Na de wedstrijd blijven volwassen mannen verweesd
achter, met tranen in de ogen. "Nu heb ik écht geen zin meer om hier nog
rond te lopen," zucht Sven uit Aalst. "Ik zou liefst in mijn bed
kruipen met een fles whisky."
 |
| Nederlander Ruud miste Pearl Jam. En zijn tent. (Foto: Kris Van Exel) |
Elders klampt een landgenoot een Nederlander aan:
"en nu is het een jullie, mannen. Geef die Argentijnen in de halve finale
maar een flink pak slaag." "Dat gaan we regelen," klinkt het
antwoord van de Noorderbuur. "Ik ga zo dadelijk even met Arjen Robben
bellen." Toch blijft het voor het Oranjelegioen nog nagelbijten tot het
einde tegen dwergstaat Costa Rica. "Ik had gehoopt dat we tenminste nog
een stukje van die drie uur durende set van Pearl Jam zouden kunnen
meepikken," zucht Eindhovenaar Ruud. "Niet dus. Wie had nu gedacht
dat we verlengingen en penalties nodig zouden hebben tegen Costa Rica?"
Nieuwe wijn in oude zakken
Rock Werchter staat al jaren niet meer bekend om
de tonnen nieuwe, spannende bands die er jaarlijks geprogrammeerd staan.
Headliners als Placebo, Pearl Jam, Pixies en Franz Ferdinand hebben al jaren
geen relevante plaat meer uitgebracht, en teren op oude hits. Al lukt dat bij
de ene beter dan de andere: Pearl Jam imponeert met een massieve set vol
doorleefde hits en knappe covers - Neil Youngs Rockin' in The Free World,
waarvoor ook voorprogrammaband Midlake mee op het podium mocht, was een
fantastische afsluiter.
Maar de Werchterwei gaat pas helemaal plat voor
Franz Ferdinand. Sinds ze exact tien jaar geleden op Werchter debuteerden,
leverden de sympathieke Schotten enkel nog draken van platen af. Gelukkig zijn
ze - in tegenstelling tot pakweg Placebo - niet te beroerd om rijkelijk uit dat
archief te putten. Laat het ons zo stellen: dat Werchter nog overeind staat na
hun stomende versie van This Fire ("burn this city! Burn this city!")
mag een half wonder heten. Als Herman Schuermans Alex Kapranos en co nog eens
uitnodigt, kan hij maar beter een brandverzekering afsluiten.
Oei oei, technologie
In een afgeladen volle Barn brullen horden
Chiromeisjes luid mee met singer-songwriter Milows 50 Cent-cover Ayo Technology
dat ze "tired of using technology" zijn. Een korte wandeling naar de
gsm-oplaadpunten van Proximus bewijst het tegendeel. Daar staan mensen die hun
vrienden kwijt geraakt zijn gemakkelijk een halfuur aan te schuiven om hun
smartphonebatterij kortstondig nieuw leven in te blazen.
Waar mensen vroeger een ouderwetse tank van een
Nokia meenamen naar de festivalweide - om hun hoogtechnologische speeltjes te
vrijwaren van verschaald bier of de schrikbarende moshpit bij Dropkick Murphys
- lijkt nu iedereen vergroeid met zijn smartphone. Meisjesidool Passenger - die
kweler van megahit Let Her Go - wordt het even beu en vraagt bij de voorstelling van zijn nieuwe single om
even alle gsm's op te bergen. De adorerende eerste rijen gehoorzamen feilloos,
maar verderop in de tent kan men het niet laten om dat unieke moment toch op de
gevoelige plaat vast te leggen. Alles voor het nageslacht!
De T-shirtstandaard
Een wei van 50.000 mensen in opperste staat van
vervoering brengen, het is weinigen gegeven - of je moet al Stromae heten. De
meeste artiesten bedienen zich dan ook van dezelfde trucs om het publiek op hun
hand te krijgen. De nieuwste hype - gespot bij Major Lazer, Franz Ferdinand en
tot drie keer toe bij Bastille - is het publiek laten hurken, om dan bij de
climax van het nummer massaal recht te veren.
Ook altijd goed voor uitzinnige reacties:
artiesten die een selfie nemen met het publiek. Maar wie het Werchtervolk echt
wilde charmeren, maakte gewoon een opmerking over de Rode Duivels. De
Nederhandse hiphopgroep The Opposites had het de helft van hun optreden over
niets anders, en Milow besteeg voor zijn bisnummers het podium in een Rode
Duivels-truitje, compleet met Fellaïnipruik. De dansvloerkoningen van Major
Lazer lieten zelfs hun danseressen in officiële truitjes opdraven, en vroegen
de wei meermaals "to make some noise if Belgium is going to win the World
Cup." Telkens ging het dak eraf.
Een pluim trouwens voor het concentratievermogen
van de lasermajoor: het blijft een raadsel hoe die mannen überhaupt iets gedaan
krijgen met die dolgedraaide godinnen van danseressen voor zich. Daar konden de
gelukzakken op de eerste rijen van meespreken toen de Nubische prinsessen zich
voor een potje crowdsurfen in het publiek wierpen. De dranghekken van de
frontstage dragen nog steeds de sporen van de spontane erecties die dat tot
gevolg had.
Voortaan wordt de publieksparticipatie bij elk
concert trouwens afgemeten aan de T-shirtstandaard. Wie er in slaagt om, zoals
Major Lazer, de Werchterwei zo op te zwepen dat een simpel "everybody,
take your shirts off" effectief volstaat om een flink aantal blote basten
en beha's tevoorschijn te toveren, verdient een pluim. De Majoor vroeg, en het
Werchterpubliek draaide. Als Pieter De Crem nog eens promoties mag uitdelen bij
de landmacht, mag hij er gerust Generaal Lazer van maken.
Spauwen op dag 1
 |
| "Laura moest al spauwen op dag 1!" (Foto: Kris Van Exel) |
Nieuw dit jaar: de luxecamping The Hive. Wie zich
een XL-ticket aanschafte kon daar al op woensdagavond terecht voor een
exclusief feestje. De extra douches en speciaal aangelegde kookeilanden kreeg u
er bovenop. Chiromeisjes Karen, Laura en Maaike zijn alvast verkocht. "The
Hive is geweldig," meldt Laura. "We zijn hier al sinds
woensdagmiddag, en hadden donderdagochtend alledrie al een serieuze kater. Bij
deze wil ik de lezers graag waarschuwen voor Cara Pils: dat spul is
levensgevaarlijk. Al kan het ook aan de sangria gelegen hebben."
"Laura moest woensdagavond zelfs al meteen spauwen," vult Karen aan. "Nog voor het festival
begon!"
Ook Jens en Axel uit Landen laten zich The Hive
welgevallen. Die laatste heeft een uitgebreid Bangbros-logo op de rug. Jens'
idee, wijst hij verontschuldigend. "Ik had geen idee wat het was, dus ik
liet hem maar doen. En nu zegt hij mij dat Bangbros een bekende pornosite is!"
Spontane sollicitantes hebben zich nog niet
aangeboden. "Maar ze zijn altijd welkom. We zijn hier elk met onze eigen
tent, dus we kunnen ze gebruiken als master bedroom," gluurt informaticus
Jens. "Ik had gisteren zelfs al prijs bij een knappe brunette!" klopt
Axel zich op de borst. "Onze Nederlandse buurvrouw sukkelde gisterenavond
met haar tent, dus ben ik gaan helpen. Maar ik heb ze wel nog niet in mijn tent
gekregen." "Geen zorgen," stelt Jens zijn maat gerust. "We
hebben Jack Daniels mee. Daarmee voeren we ze vanavond wel zat." Dames en
heren, lock up your daughters.
Trekpleister
Als het nog even zo doorgaat, trekt Rock Werchter
binnenkort meer internationale toeristen dan Manneke Pis. Ook de Ierse Sophie
en haar zes vriendinnen uit Dublin zien het festival als dé Belgische
trekpleister. "Eigenlijk maakt dit deel uit van een grote reis door Europa
die we pas laat beginnen plannen zijn. Helaas waren de combitickets al
uitverkocht toen we ze wilden kopen, dus zitten we hier nu gewoon vijf dagen op
de camping, en hebben we maar tickets voor twee dagen. Wat we gaan doen met de
rest van onze tijd? Wat drinken en zonnen aan onze tent. Naar de jongens
kijken. En misschien even naar het stadscentrum van Leuven. Valt daar eigenlijk
wat te beleven?"
 |
| De IJslander Gunnar bracht een horde bosnimfen mee naar Werchter (Foto: Kris Van Exel) |
Ook de IJslander Gunnar is op doorreis - en wel in
het bevallige gezelschap van vier bosnimfen uit het Hoge Noorden. "We
trekken van Reykjavik naar Portugal, en doen zoveel mogelijk met de trein. Toen
we keken wat er zoals te doen was in België op onze doorreis, stootten we op de
affiche van Werchter. Wanneer krijg je nog eens een kans om Placebo, Arctic
Monkeys, Pixies en Gesaffelstein op hetzelfde festival te zien?" Toch
heeft het niet veel gescheeld of Gunnar kon naar zijn festival fluiten, zegt
vriendin Maria. "Gisteren was hij zo dronken dat hij bijna in die tent
daar was gekropen, bij die forse Duitsers. Hij heeft het aan mij te danken dat
hij nog leeft!" Gunnar lacht minzaam. "Tja, ze moeten die Jupilers
maar niet zo lekker maken."
Apestonede Monkeys
Twee bands hebben de eer om samen zowat de helft
van alle op Werchter gedragen T-shirts te sieren: Metallica en Arctic Monkeys.
Metallica staat er voor de zevende keer, en speelt een set op maat van de
festivalgangers: in de voorbije maanden konden fans stemmen op hun favoriete
Metallicanummer, om zo zelf de setlist samen te stellen.
Al een uur op voorhand klinkt uit honderden schor
geschreeuwde en inmiddels behoorlijk beschonken kelen niets anders meer dan
"Metallicaaaa", en James Hetfield en de zijnen stellen niet teleur:
alle grote hits passeren de revue. De show zit tjokvol scheurende gitaarsolo's
waarbij je gerust een halfuur kan gaan aanschuiven voor een pintje, en je nog
op tijd terug bent voor het refrein, maar dat drukt de pret geenszins. De echte
diehards omgorden al bij de eerste noten van Master of Puppets de luchtgitaar,
en rammen vervolgens twee uur lang elk akkoord mee.
Het
Metallica by Request-concept heeft wel iets
kunstmatigs: zowel voor als
tijdens het optreden verschijnen op de grote schermen naast het podium vooraf opgenomen trailers. In een soort crossover tussen Werchter en The Voice
kunnen mensen tijdens het optreden via SMS (50 cent per bericht!) ook stemmen
voor hun favoriete bisnummer. Op zich is dat revolutionair, maar het veegt wel
het laatste restje rock & roll-credibiliteit dat Metallica had met één
duimveeg weg. Niets dat een weergaloze versie van The Day That Never Comes
daaraan kan veranderen.
Dan stralen de flegmatieke Britten van Arctic
Monkeys meer cool uit. Niemand doet meer meisjesharten smelten op deze weide
dan frontman Alex Turner - sorry, Ozark Henry. Op een korte plensbui na houden
de weergoden het relatief droog tijdens de set van de Monkeys, maar dat kan
niet van de zwijmelende meisjes op de eerste rijen gezegd worden. Een ganse dag
zwaaien ze met bordjes met opschriften als "Alex, you Turner me on",
of het weinig aan de verbeelding over latende "Alex, I wanna be your
vacuum cleaner." De
meest originele: eI bet you look good between my legs," een knipoog naar
debuuthit I Bet You Look Good on the Dancefloor.
Dat is meteen ook een van
de weinige nummers waarbij de hens er echt in gaat. De
Werchterwei eet dan wel uit de hand van Turner, maar jammer genoeg doet hij er
net als bij zijn vorige passages bitter weinig mee. Tekstueel en muzikaal zijn
de boys uit Sheffield misschien de spannendste hedendaagse rockgroep, maar live
blijven ze nog te vaak een lauwe sof met weinig meer te bieden dan cleane
versies van hun album. Al zit er verbetering in: Turner lijkt quasi de hele
tijd een Elvis-typetje te spelen. Als hij de volgende keer eens niet - komt-ie
- apestoned op het podium staat, zit er misschien eens een echt topoptreden in.
En van apestoned gesproken: ook Pete Doherty was
er deze editie weer bij met zijn Babyshambles. Al leek hij dat zelf met zijn
stomdronken kop niet goed te beseffen. Pete en de realiteit, dat wordt nooit
meer wat.
Naaldhakken 4 life!
De Jupilerstand op Rock Werchter lijkt jaar na
jaar meer uit zijn voegen te barsten. Tussen de andere optredens door jagen
DJ's pompende technobeats door de boxen, en er wordt meer gefistpumpt dan in
een gemiddelde aflevering van Jersey Shore. "Naar het schijnt speelt
Metallica vandaag," gooit de MC opeens tussen twee housenummers, maar er
is niemand die ook maar even opkijkt.
Vooral StuBru-DJ Gunther D slaagt er op vrijdag in
een publiek te verzamelen waar sommige hoofdpodiumartiesten - we kijken naar
jullie, The 1975 en Kodaline - een moord voor zouden begaan. Hier gaat het
publiek pas echt uit de bol, en dat midden in de dag.
 |
| Weer of geen weer: Lina zweert bij naaldhakken. (Foto: Kris Van Exel) |
Zo ook Lina, een knappe brunette die overdag zo
goed als kampeert aan de Jupilerstand. Zij komt hier niet voor bands als Miles
Kane of White Lies, maar voor elektrosensaties The Opposites, Major Lazeren
Rudimental. Of Tomorrowland dan niet meer haar ding is? "Daar ga ik ook
naartoe, maar ik woon nu eenmaal vlakbij Werchter, dus ik mag dat toch ook niet
missen?" Logica waar geen speld tussen te krijgen is.
Haar schoeisel is minder evident: Lina geeft het
beste van zichzelf op hakken van 7 centimeter. "Ik draag altijd hakken op
festivals - dat is nu eenmaal een pak vrouwelijker." En wat als het
regent? "Tja, dan heb ik pech."
Limburger Kevin kijkt vanop een afstand
bewonderend naar Lina's kronkelende heupgewieg. "Ik kom intussen al tien
jaar naar Werchter, en als er één ding veranderd is, zijn het de grieten.
Vroeger liep het hier vol met gatlelijke Metallicafans, maar sinds Schuermans
meer Tomorrowland is beginnen programmeren, verbetert het hier jaar na jaar. En
dit jaar is het een uitzonderlijk goeie lichting," glimlacht hij
goedkeurend. We kunnen hem geen ongelijk geven.
