 |
| (Foto: When Harry met Sally) |
Tenzij u in Antwerpen
woont, nadert Moederdag met rasse schreden. Als u nog geen geschikt cadeau
heeft om uw gade mee omver te blazen: geen nood. Vergeet bloemen, chocolade en
strijkijzers - bezorg haar gewoon eens een van deze bizarre orgasmes.
1. Het
tandenborstel-gasme
Ideaal voor: mensen met een stinkende adem.
Hallelujah!
We durven er al ons spaargeld op te verwedden dat het aantal
mensen dat 'epileptische aanvallen' antwoordt op de vraag 'wat is het hoogste
fysieke genot?' aan de betrekkelijk lage kant zal zijn. Toch blijkt het geen
onjuist antwoord: integendeel.
In 2004 maakte het vaktijdschrift Seizure voor het eerst
melding van de 29-jarige C., een Taiwanse vrouw die sinds haar 24e
met reflex-epilepsie kampte. Alleen werden haar aanvallen niet in gang gezet
door voor de hand liggende epilepsie-triggers als flitsende lichten, maar door…
haar tanden te poetsen. En de aanvallen uitten zich niet in ongecontroleerde
wriemelpartijen op de vloer, maar in een knallende orgasmes. Qua het aangename
aan het nuttige koppelen, kan dat wel tellen.
Nee, bedankt!
Toch had C. niet bepaald de schoonste tanden ter wereld. De
orgasmes kwamen doorgaans al na 14 seconden poetsen, en na elke plezierpiek
zakte ze, tandenborstel in de mond, als een kaartenhuis ineen op de
badkamervloer. Daar bleef ze dan twee minuten bewusteloos liggen - als ze al
geen hoofdwonden opliep door een onzachte ontmoeting met de lavabo op haar weg
naar beneden.
Toch duurde het jaren vooraleer C. een arts opzocht. De
bijgelovige vrouw schaamde zich, en vreesde dat ze bezeten was door demonen.
Zeker omdat ze op geen enkele andere manier een orgasme kon bereiken: op haar
22e had ze haar baarmoeder laten wegnemen, nadat dokters daar
kwaadaardige cysten ontdekt hadden.
In het ziekenhuis wreven de artsen zich in de handen. Ze
koppelden de vrouw meteen aan een EEG-machine om haar hersenactiviteit te
meten, en probeerden C. nog op andere manieren tot een aanval annex orgasme te stimuleren.
Maar tandvleesmassages noch tandenstokerprikken mochten baten: C.'s
hersenactiviteit ging enkel in overdrive wanneer er een tandenborstel én
tandpasta mee gemoeid waren.
Met aangepaste epilepsiemedicatie slaagden de artsen er
alsnog in het aantal toevallen terug te brengen tot twee à drie per maand, maar
dat was nog steeds te veel voor de vrouw: ten einde raad stapte ze over op een
strikt regime van mondwater en flossen.
2. Het geeuw-gasme
Ideaal voor: de
arme stakker die de WOII-documentaires op Canvas moet ondertitelen.
Hallelujah!
Als een mens zich stierlijk verveelt en werkelijk niets om
handen heeft, heeft hij of zij drie mogelijkheden: een dutje doen, een hapje
eten, of een potje masturberen. Maar wat als u het harde werk tussen verveling
en verlossing - in de vorm van een orgasme - zomaar zou kunnen overslaan?
Volgens een studie in het Canadian Journal of Psychiatry
overkwam het een viertal gelukzakken begin jaren '80: zij beleefden een zinderend
orgasme telkens ze geeuwden. De geeuwgasmers - drie vrouwen en één man - bleken
stuk voor stuk hun pleziertjes te danken aan clomipramine, een antidepressivum
dat in die periode vlotjes voorgeschreven werd. Met enig succes, want één van
de vier - een getrouwde dame van begin de 30 - smeekte zelfs om de medicatie te
mogen blijven nemen, hoewel haar depressiesymptomen volledig verdwenen waren.
Blijkbaar deed zelfs vrijwillig geeuwen haar klaarkomen. Als dat geen manier is
om de tijd te doden tijdens saaie vergaderingen, weten wij het ook niet meer.
Nee, bedankt!
Maar clomipramine is een krachtig middel: het heeft een
effect op zenuwreceptoren in het hele lichaam. En wanneer het lichaam extra
zuurstof opneemt door te geeuwen, wordt het effect zelfs zodanig versterkt dat
het helemaal tot de receptoren in de genitaliën strekt, om daar een aantal
zenuwuiteinden een flirterige aai over de bol te geven. Dat leidt dan weer tot
spiersamentrekkingen, die verdacht veel weg hebben van orgasmes.
Maar behalve de getrouwde vrouw die er maar geen genoeg van
kreeg, vonden de patiënten in de studie het bijverschijnsel een ware
nachtmerrie. De man in de studie zag zich zelfs genoodzaakt om ten allen tijde
een condoom te dragen, om genante situaties met bevlekte broeken te voorkomen.
De patiënten werden er zowaar nog depressiever van, en lieten de drug al snel
links liggen.
Als u clomipramine een kans wil geven, mag u zich spoorslags
naar de dichtstbijzijnde apotheek begeven: het middel wordt nog steeds voor
bepaalde psychologische aandoeningen voorgeschreven. Maar het is allesbehalve
altijd prijs, altijd gewonnen: orgastisch geeuwen treedt als bijverschijnsel maar
op bij zo'n 5% van de gebruikers. Het overgrote merendeel blijft achter met
hoofdpijn, duizeligheid, hartritmestoornissen, allergische reacties,
constipatie en allerlei andere leuke cadeautjes. Maar dat lijkt ons een kleine
prijs om eindelijk eens van die stoffige Geert Hoste-dvd te kunnen genieten.
3. Het voet-gasme
Ideaal voor:
Voetfetisjisten en de dames van de 4x100 meter sprint.
Hallelujah!
Als u zich op een blauwe Nieuwjaarsdag al eens voorgenomen
hebt om meer aan lichaamsbeweging te doen, keek u vast verlekkerd uit naar de
runners high waarvan fitnessgoeroes als Evy Gruyaert de mond vol hadden. Dat
euforische gevoel treedt op wanneer mensen hun lichaam zo uitputten dat hun
endorfinespiegel - een natuurlijke pijnstillende stof - door het dak gaat.
Helaas: om dat gelukzalige niveau te bereiken, moet u uzelf al flink gaan
afjakkeren. En daar heeft natuurlijk niemand de tijd, goesting of conditie voor.
Dan had Nederlandse A. meer geluk. Vorig jaar berichtte het
Journal of Sexual Medicine over de 55-jarige vrouw die vijf tot zes keer per
dag klaarkwam via… haar voet. Dat had niets te maken met een bijzonder
uitgesproken voetfetisj: ze kwam gewoon willekeurig klaar wanneer ze lange tijd
rechtop stond of wandelingen maakte. De tintelingen begonnen in haar
linkervoet, en kropen langs haar been omhoog naar haar flamoes, die sneller
overstroomde dan de Dendervallei bij springtij. Waardoor elke flaneerpartij
door de winkelstraten er al gauw uitzag als een choreografie van Stromae: vol
vreemde gelaatsuitdrukkingen en schokkerige, onnatuurlijke bewegingen.
Nee, bedankt!
A.'s aandoening stak de kop op nadat chirurgen bij een
operatie aan haar galblaas per abuis een zenuw raakten. De zenuwen van de voet
en de vagina komen namelijk op bijna hetzelfde punt samen in de wervelkolom,
met als gevolg dat A.'s hersenen druk op haar linkervoet nu als seksuele
stimulatie interpreteren. Een beetje zoals het verschil vergeten tussen de kast
waar de loopschoenen staan en die waar je de vibrators in bewaart. Maar missen
is menselijk, ook voor een wervelkolom.
A.'s aandoening ging zelfs nog verder: ook wanneer ze de
horizontale samba danste met haar echtgenoot, ging haar linkervoet
onophoudelijk aan het tintelen. Toen dat echt de spuigaten uit liep, overwon A.
haar schroom en stapte - of beter: waggelde - ze naar neuropsychiater Marcel
Waldinger van de universiteit van Utrecht. Die vogelde uit dat hij A. zelfs kon
doen klaarkomen door een elektrische lading op haar linkervoet te zetten - bij
haar rechter was er geen effect.
Uiteindelijk spoot Waldinger de stoute zenuw plat met een
verdovend middel, waarna er een abrupt einde kwam aan de wandelgasmes. A.
blijft voorlopig een uniek geval, maar Waldinger richtte intussen een website
(foot-orgasm-syndrome.com) op waar hij getuigenissen wil verzamelen. Hij maakt
zich immers sterk dat A. onmogelijk de enige voetgasmepatiënt kan zijn. Dus als
u Bart De Wever of Kris Peeters nog eens extatisch juichend en met een
verwrongen gelaat over de streep ziet hobbelen tijdens de Antwerp 10 Miles: u
weet waaraan het ligt.
4. Het altijd-gasme
Ideaal voor:
Eeuwige zuurpruimen en vrouwen die met drilboren werken.
Hallelujah!
Terwijl mannen doorgaans niet meer nodig hebben dan een
glimp van een décolleté en een flirterige knipoog om eens flink in hun broek te
juichen, loopt de wereld vol vrouwen die nauwelijks weten hoe een orgasme voelt
- fijn dat u er ook weer bij bent, Mia Doornaert. Maar ook het andere uiterste
bestaat: dames die op haast elk uur van de dag op het punt staan hun
persoonlijke Mount Everest te beklimmen.
Vrouwen met Persistent Sexual Arousal Syndrome (PSAS)
verkeren in een permanente staat van verhoogde bloedtoevoer naar de
seksorganen, waardoor ze daar quasi voortdurend genitale sensaties ervaren. Het
syndroom werd in 2001 voor het eerst beschreven in de medische literatuur, maar
tot dusver zijn er slechts 22 gevallen bekend.
De Britse Sarah Carmen (24), die tot 200 orgasmes per dag
kan beleven zonder dat daar handen, tongen of penissen bij komen kijken, is één
van hen. Ze heeft genoeg aan het gezoem van een GSM in haar broekzak, de
trillingen van een haardroger in haar hand, het gerommel van voorbijrijdende
trein in de verte: zelfs de lichtste vibraties blijken te volstaan om Carmen in
hogere sferen te brengen. "Mijn vriendinnen vinden het geweldig,"
zegt de Britse daarover. "Ik heb meer orgasmes in één dag dan zij op een
heel jaar."
Nee, bedankt!
Maar net als met alcohol, suiker en de kont van Kim
Kardashian geldt ook hier: trop is te veel. Er bestaat namelijk zo goed als geen
verlichting voor vrouwen met PSAS: seksueel contact leidt niet tot ontlading,
maar net tot een verergering van de klachten. Daar kwam Carmen, die het
syndroom op haar 19e ontwikkelde, op de harde manier achter.
"Plots duurden sekssessies urenlang, en bleef ik maar klaarkomen. Alsof ik
plots onverzadigbaar was! Tot overmaat van ramp doen de mannen waarmee ik slaap
nu niet meer zo veel moeite, omdat ik toch zo gemakkelijk kom."
Carmen wordt er ook buiten de slaapkamer door overvallen. "Op
mijn werkplek staat het vol zoemende en trillende apparaten. Als ik dan plots
naar de WC ren, weten mijn collega's dat ze mijn klant een tijdschrift of een
kopje koffie mogen aanbieden - dan moet ik eerst even bekomen. Op café gaan is
onmogelijk: bij het minste basgeluid is er geen houden meer aan. Zeker
aangezien ik nóg gemakkelijker klaarkom als ik een beetje gedronken heb."
Het blijkt een recept voor depressies: veel patiënten staan
onder constante psychologische stress, en kampen met schaamtegevoelens. De
precieze oorzaak van de ziekte blijft voorlopig ook een mysterie voor
onderzoekers. In sommige gevallen lijkt de ziekte te wijten aan een ontstoken
zenuw die in verbinding staat met de clitoris, bij anderen stak het syndroom de
kop op nadat ze bepaalde antidepressiva of cholesterolverlagende middelen
begonnen te gebruiken. In die laatste gevallen hielp het om over te schakelen
op andere medicatie. Waardoor ook die vrouwen hun orgasmes weer kunnen beleven
zoals Onze Lieve Heer ze in bedoeld heeft: zelden, met mate, en in het donker.
