 |
| (Foto: Straitstimes) |
U beschouwt uzelf als een culinair avonturier? Een
fijnproever die er prat op gaat dat hij bij de Chinees álle nummertjes een keer
probeert, of er nu kat en hond tussen zit of niet? Dan bent u misschien toe aan
een volgende stap, en kan u kiezen voor iets met meer risico.
 |
| (Foto: ytimg) |
Als u in Japan of Zuid-Korea Odori-don, bestelt, bijvoorbeeld, krijgt u een kommetje met
sushirijst, zalmkuit en een rauwe, onthoofde inktvis voorgeschoteld. Het is eens wat anders dan calamares a la
plancha, maar de schotel wordt pas echt spectaculair wanneer de ober de inktvis
overgiet met sojasaus. De chef onthoofdt de inktvis immers vlak voor hij
opgediend wordt, waardoor zoals bij een kip zonder kop de zenuwen en spieren
nog actief zijn. Een chemische reactie met het zout in de sojasaus zorgt er dan
ook voor dat de tentakels van de inktvis onophoudelijk wriemelen, alsof Lord of
the Dance zich op uw bord afspeelt.
Meer dan de smaak - die is volgens kenners nogal flauw -
zijn het trouwens de krioelende tentakels die het gerecht de moeite waard
maken. Al is het maar zeer de vraag of u die ervaring zal kunnen navertellen:
de krachtige zuignappen op de octopustentakels zijn ook nog actief wanneer u ze
binnenwerkt, en u zou de eerste niet zijn bij wie zo'n arm zich vastklampt aan
de binnenkant van uw keel.
 |
| (Foto: culinaryschools) |
Verkiest u uw eten dood en opgewarmd? Dan moet u de vleerhondensoep proberen in Guam, een
eiland ten noorden van Australië. De soep wordt bereid door vleerhonden - grote
vleermuizen met een spanwijdte tussen 24 en 180 centimeter - af te spoelen en
met wat groenten te koken in kokosmelk. Als het u ook opgevallen was dat 'de
vleerhond villen' niet in het recept staat: de vacht wordt mee opgegeten, samen
met de ogen, vleugels en ingewanden.
Vleerhond smaakt naar wild, maar als u de lekkerij wil
voorschotelen aan uw gasten met Nieuwjaar, denkt u beter twee keer na.
Vleerhonden eten immers palmvarens, zaadplanten die een stof bevatten die het
Guamsyndroom veroorzaakt bij mensen, een cocktail van Parkinson, Alzheimer en
spierziekte ALS. Waardoor u elke keer u een vleermuis met onbestemde maaginhoud
in uw stoofpot gooit, eigenlijk deelneemt aan de Russische Roulette van de
culinaire wereld.
 |
| (Foto: Farm5) |
Als u liever wat uitgebreider tafelt, moet u echter naar
Vietnam. In Le Mat, dichtbij Hanoi, kan u een zevengangenmenu van cobra bestellen. De slangen worden daar
in restaurants bewaard zoals kreeften bij ons, in mooi verlichte aquaria. Kiest
u voor een menu, dan zal een ober met stalen kloten een levende cobra uit de
tank vissen en hem voor uw ogen de kop afsnijden, waarna hij het cobrabloed in
een glas rijstwijn laat sijpelen. Dat wordt dan opgediend met het levende, nog
steeds kloppende hart van de cobra als vernuftig parasolletje.
Vervolgens wacht u een delicatessenmenu van gefrituurde
slangenhuid, gegrilde slangenfilet (die qua smaak valt te vergelijken met
kikkerbilletjes), wervelsoep en cobraloempia's. Het traditionele dessert -
sneetjes sinaasappel - is nogal mak na zoveel slang, maar het digestief steelt
de show. Daarvoor wordt de galblaas van de slang geleegd in een shotglas
whisky, en aangelengd met… het cobragif. Dat is volkomen veilig: slangengif kan
enkel schade aanrichten als het in uw bloedbaan belandt, en wordt perfect
afgebroken door uw maag. Tenzij u wondjes in uw mond heeft, natuurlijk - in dat
geval staat u een vreselijke dood te wachten. Maar dan heeft u tenminste echt
álles geprobeerd.
