 |
| Foto: Rolling Stone |
Toen de dertienjarige Kirsten Ostrenga met haar familie van het kille Chicago naar het zuiden van Florida verhuisde, verwachtte ze palmbomen en zonneschijn. Maar wat haar te wachten stond waren doodsbedreigingen, vandalisme en een verkrachting. En het begon allemaal met… een kapsel.
Toen vader Scott in 2005 een mooie job in het zonnige Florida aangeboden kreeg, pakten de Ostrenga’s meteen hun biezen. Hun drie kinderen belandden in de plaatselijke middelbare school, maar vooral voor de dertienjarige Kirsten werd dat een tegenvaller. In een school die gedomineerd werd door latina’s en zwarte meisjes was namelijk geen plaats voor een mager, bleek meisje uit de voorsteden van Chicago.
Kirsten werd dan ook al snel gepest. Maar ze cultiveerde haar outsiderstatus door zichzelf om te scholen tot scene queen. U heeft ze ongetwijfeld al aan bushaltes en schoolpoorten zien staan: jonge meisjes eruit zien alsof ze via de verkleedkoffer van Alice Cooper (dikke make-up, piercings) in een geflipte mangafilm (levendige kleuren, héél veel Hello Kitty) beland zijn, en vooral naar aandacht snakken. In het geval van Kirsten leverde dat platinablond haar met horizontale zwarte strepen op. Een coupe wasbeer, quoi.
Dat bleek koren op de molen van Kirstens belaagsters, die haar nu ook fysiek begonnen lastig te vallen. De directie liet betijen, dus grepen de Ostrenga’s naar drastische middelen: ze haalden Kirsten van school.
Hijgtelefoons
Maar Kirsten begon zich eenzaam te voelen. Met de toestemming van haar ouders maakte Kirsten een profiel aan op MySpace, de voorloper van Facebook die rond die tijd zijn absolute hoogdagen kende. Ze doopte zich prompt ‘Kiki Kannibal’, en online transformeerde de tengere, schuchtere Kirsten in een androgyn moordwijf die haar MySpace volpleurde met sexy foto’s waarop zware make-up en gewaagde kledij haar jeugdigheid verborgen, en vooral haar kapsel heel veel aandacht trok.
In drie maand stroomden 25.000 vriendschapsverzoeken binnen. Kiki was door het dolle heen, zegt ze nu in een interview met het Britse blad Rolling Stone. “Ik was erg gevleid en accepteerde alle vriendschapsverzoeken. Het was zoals een videospel: ik zag ze niet als echte mensen, maar als nummers.”
Maar die populariteit had een keerzijde. Steeds vaker stootte ze op MySpaces waar anderen haar bekritiseerden en uitlachten. Om haar haast anorectische dunheid, om haar ijdelheid, om het feit dat ze een platinablond kapsel had met horizontale zwarte strepen. Het begon kinderachtig, met een ‘ik haat Kiki’-club, maar al gauw werd ze uitgescholden voor hoer en wensten andere tieners de dertienjarige een gruwelijke dood toe. Haar echte naam en haar telefoonnummer lekten uit, ze kreeg hijgtelefoons, auto’s vol tieners reden ’s nachts langs haar huis en schreeuwden haar naam, ze werd aangevallen in concertzalen. En op haar digitale muur stond een opvallend bericht geprikt: “Ik ga je vermoorden, klein meisje.”
MySpace-administrators en politie stonden machteloos: de cyberpesters waren anoniem en bleven buiten schot. Kirstens ouders probeerden haar te overtuigen MySpace te laten voor wat het was, maar Kiki bleef strijdvaardig: dat zou betekenen dat de pesters winnen. Maar er was nog iets. Iets dat stoer was, zwart haar, lippiercings en een vleermuizentattoo had. O, en een lul.
Testosterongranaat
Danny Cespedes was 18 toen hij de 13-jarige Kiki Kannibal benaderde op MySpace. Hij stuurde haar lieve berichtjes, en werd haar rustpunt in een internetjungle van beledigingen en bedreigingen. Hij deed haar voelen alsof iemand haar echt graag had, en ze viel als een blok voor zijn charme.
Na lang aandringen van beide partijen – Danny belde Cathy zelfs om te zeggen dat hij “enkel vrienden wou zijn met haar dochter” – kwam het tot een eerste afspraakje in een winkelcentrum, op Kirsten’s veertiende verjaardag. Cathy, die erbij was, raakte onder de indruk van Danny’s beleefdheid. Al gauw werd Danny kind aan huis bij de Ostrenga's. Bij die bezoekjes praatte hij met elk lid van de familie, zelfs met Kyler, Kirstens autistische oudere broer - waardoor Cathy's hart helemaal smolt. En dus mochten Kiki en Danny alleen afspraakjes maken, wat steevast resulteerde in tongworstelsessies in Danny’s auto.
Als het aan Kirsten lag, bleef het daar ook bij. Ze deed de 18-jarige testosterongranaat zelfs beloven dat ze zouden wachten met seks. Maar op een avond viel Danny flauw bij de Ostrenga’s. Normaalgezien bleef Danny nooit slapen, maar deze keer maakten Cathy en Tom een uitzondering. ’s Nachts bleek Danny’s appelflauwte echter verdwenen als sneeuw voor de zon, sloop hij naar Kiki’s kamer en kroop bij haar in bed.
Kirsten stribbelde tegen, maar haar vijf jaar oudere vriendje bleef maar aandringen en ging uiteindelijk zijn gang met haar. Kiki voelde zich verraden, maar wou Danny niet kwijt. Dus bleef ze hem zien – en bleef ze seks ondergaan.
Inmiddels werd Danny’s obsessie enkel groter: hij was niet uit het huis van de Ostrenga’s weg te slaan, hij liet een Hello Kitty met een ballon met daarop ‘Kirsten’ op zijn enkel tattoeëren, ‘KIKI’ op zijn buik en – houd u vast – Kiki’s gezicht, coupe wasbeer incluis, op zijn schouder. Als hij dan toch eens naar huis ging, was dat met eyeliner, nagellak en gekleurd haar – allemaal het werk van Kiki. Rosa, Danny’s zus die pas was vrijgekomen na acht jaar cel voor een gewapende overval – vond dat de Ostrenga’s een slechte invloed uitoefenden op haar kleine broertje, en bedreigde Cathy via de telefoon: “Als Danny niet gauw naar huis komt, zullen jij en je dochter hier niet lang meer rondlopen.”
Alles achter laten
De Ostrenga’s – zelfs Kiki – waren het drama beu, maar toen ze Danny dumpte slikte hij een bijna fatale dosis pijnstillers. Kiki werd bang om met hem te breken, en bleef hem zien achter de rug van haar ouders. Ze wilde het gewicht van zijn dood niet op haar schouders. Bovendien: ze was gevleid dat iemand zo ver ging voor haar.
Maar plots verhuisde Danny naar een andere staat, en kreeg Kiki een rist mails waaruit bleek dat zij slechts één van de achttien meisjes tussen 13 en 15 was die Danny had verleid – allemaal via MySpace. Toen besefte ze dat ze gebruikt was. Ze stopte met eten en kwijnde weg tot een schamele 32 kilo, alvorens ze haar moeder eindelijk kon vertellen wat er gebeurd was, en er een politieonderzoek opgestart werd.
Terwijl het leven van Kirsten Ostrenga langzaam uiteenviel, bleef Kiki Kannibal posten alsof er nooit iets was gebeurd. Het hele internet – Kiki’s hele wereld – leek verdeeld tussen fans die haar adoreerden en critici die haar haatten. Enkele dagen nadat Buzznet, een populaire website over popcultuur, haar vroeg om voor hen te bloggen, spoten vandalen met graffiti ‘SLET’ op haar garagepoort. Op een rockconcert wilden enkele twintigers met haar op de foto, maar net voor de camera klikte, gaf een jongen haar een vuistslag.
Intussen raakte Cathy bezorgd om wat er zou gebeuren als Danny opgepakt werd, want de bedreiging van Rosa zinderde nog na. Toen ze een rechercheur vroeg wat er zou gebeuren, antwoordde die: “Als iemand jullie wil vermoorden, zal die daar waarschijnlijk in slagen.” Dat was het sein voor de Ostrenga’s om alles achter te laten en te verhuizen naar hun oma, die op drie uur van Coral Springs woonde. Scott moest een nieuwe job zoeken – en een serieuze loonsverlaging slikken.
Internetlolita
Kiki bleef drie weken noodgedwongen offline, maar wanneer ze terug aanlogde, was de storm nog niet gaan liggen. Ze werd van MySpace geband, maar was vastberaden om zich nog meer te profileren op het web, “om te tonen wie Kiki écht is.” Teruggaan naar Kirsten Ostrenga, het getraumatiseerde meisje zonder vrienden dat verdronk in schuldgevoel, was geen optie.
In juli 2007 maakte de nog steeds veertienjarige Kiki haar opwachting op Stickam, een videochatroom. Getooid in een kattenpakje en een veel te kort jurkje danste ze op de culthit Mr Roboto van Styx, terwijl ze haar slipje uittrok en haar bh zichtbaar werd. De immens positieve respons gaf Kiki, nog steeds een kind op zoek naar bevestiging, de boost van zelfvertrouwen die ze nodig had. En zo werd ze een moderne Lolita die fluisterde naar de camera en veel te veel bloot toonde. In geen tijd werd ze een van de populairste Stickamgebruikers - tienduizenden mensen volgden haar webcamsessies. Haar ouders zagen er geen graten in: ze vonden het een schattige manier om haar creativiteit te uiten.
Intussen sloot het net zich om Danny. De politie vond hem in een winkelcentrum, omringd door minderjarige meisjes, met cocaïne en pillen in zijn rugzak, en wou hem arresteren op verdenking van zeven verkrachtingen. Maar Danny sprong van het dak van het winkelcentrum, kwam verkeerd neer, en belandde in een coma. Twee maanden later was Kirstens verkrachter – en haar eerste liefde – dood.
Rond die tijd plaatste een anonieme bezoeker in Kiki’s chatroom een link naar Stickydrama.com, een site die gewijd was aan het afkraken van populaire Stickamgebruikers – en dan vooral haar. Maar deze website had ook advertenties van pornosites, en was professioneler dan al wat Kirsten tot dusver al gezien had. Stickydrama was dan ook geen spielerei van een dolgedraaide tiener, maar een volwaardige internetonderneming van een volwassen man.
Kaka op Kiki
Chris Stone had met Stickydrama het gat in de markt gevonden. Hij verzamelde er alle bezwarend materiaal van internetcelebrities: roddel,s naaktfoto’s, filmpjes van masturberende tieners, en zelfs een filmpje van een jongen die een bewusteloos meisje verkrachtte. Als een van de populairste Stickamgebruikers mocht Kiki niet in zijn trofeeënkast ontbreken - en Stone investeerde dan ook heel veel energie in haar.
In 2008 plaatste hij een foto van Danny Cespedes, opgebaard in zijn kist, op Stickydrama. In het begeleidende artikel werd het verhaal van Danny’s dood uit de doeken gedaan, met de pikante toevoeging dat Kiki zou samengezworen hebben met de politie, uit wraak omdat Danny haar dumpte. Stone verklaarde haar zelfs “verantwoordelijk voor Danny’s dood.”
De reactie van de onlinewereld was furieus. Iemand postte het adres en telefoonnummer van Kirstens grootmoeder, en haar stalkers gingen in overdrive. Haar gsm en Stickam-account werden gehackt. Ze kreeg een bericht: “ik weet waar je woont, en ik ga je kat afmaken.” Vlak daarna verdween het beest spoorloos. Kiki durfde het huis niet meer uit, en dacht stilaan aan zelfmoord.
Stone probeerde haar zelf een uitweg aan te bieden. Onder de noemer ‘Stickyhouse’ had hij van zijn eigen appartement in LA een soort Big Brotherhuis gemaakt, waarbij internetgebruikers via een live-webcam en een blog de lotgevallen van de bewoners konden volgen – al waren die niet bepaald vergelijkbaar met die van Betty of Frank Molnar.
Stone deelde het huis vooral met jonge, vaak minderjarige jongens. Die mochten er gratis inwonen, als hij ze maar mocht inwijden in de Griekse beginselen. Of zoals Stone het zelf uitdrukte op zijn blog: “Ik neuk vanavond een hetero tiener in de kont – dat, of hij wordt dakloos. LOL!”
Hij bestookte Kiki met vriendelijke mails, waarin hij beschreef hoe vreselijk haar moeder wel niet was, en dat ze zich aan haar klauwen moest ontrukken om bij hem te komen wonen. Intussen zorgde hij ervoor dat de interesse in haar bleef bestaan, en betaalde hij een ex-vriendje van Kiki 700 euro om op een foto van Kiki te kakken.
Bankroet
Hoe hard de Ostrenga’s ook aandrongen, de politie liet Stone en Stickydrama ongemoeid. Uiteindelijk was het Stone zelf die in juni 2010 de boeken sloot, nadat de gossipblog Gawker hem had ontmaskerd als brein achter de site die talloze internetcelebrities het leven zuur maakte. Maar net voor hij al zijn sporen uitwiste, vuurde hij nog één bedreigende tweet af naar Kiki: “als ik je niet kan hebben, zal ik je vernietigen.”
Daarna bleef het stil rond Stone, tot enkele weken geleden, toen hij plots een foto van Danny Cespedes’ overlijdensakte en de eerste pagina van Kiki’s aangifte van verkrachting op Twitter zwierde. Een tweet die voldoende was om het fragiele emotionele evenwicht dat de Ostrenga’s intussen opgebouwd hadden, helemaal op zijn kop te zetten.
Want vijf jaar nadat Kirsten een MySpaceprofiel aanmaakte, is het leven van de Ostrenga’s een grote puinhoop. Hun huis in Coral Springs raakte nooit verkocht, Danny Cespedes’ moeder klaagt hen aan als verantwoordelijken voor de dood van hun zoon, ze hebben het bankroet aangevraagd, en na drie jaar bijeengepakt te zitten onder het dak van oma Ostrenga, te bang om het huis te verlaten, zijn ze ook op mekaar uitgekeken.
Eenzaamheid
Cathy en Scott beseffen dat ze fouten gemaakt hebben. Ook Kiki zou sommige dingen liever anders aangepakt hebben, vertelt ze in Rolling Stone. “Toen ik jonger was, was ik zo naïef. Ik wist niet dat mensen dingen met zichzelf deden terwijl ze naar me keken.” Maar hoewel Kirsten genoeg meegemaakt heeft om voor de rest van haar leven angstig over haar schouder te kijken, weigert ze het Internet af te zweren. Dat is deels om praktische redenen: de juwelen die ze samen met haar jongere zus maakt, verkoopt ze online. Maar het is ook een existentiële keuze.
Kiki Kannibal is Kirsten Ostrenga ver overstegen. Het is niet louter een alter ego meer, maar de belichaming van 'oversharing', te veel delen met de wereld - een ziekte van het digitale tijdperk. Want al gedraagt ze zich nu minder opvallend, kleedt ze zich zediger en heeft ze het niet meer om de haverklap over haar regels, op het internet is Kirsten nog steeds Kiki Kannibal. Een regelrechte internetberoemdheid, met 450.000 Youtubeviews op haar Mr Roboto-filmpje, twee miljoen kijkers op haar Stickam, en 14.000 volgers op Twitter. Ze heeft zelfs 530 Facebookprofielen - al is geen enkel van haar.
Maar op haar blog, haar Tumblr en haar Twitter schreeuwt ze het regelmatig uit: "ik ben eenzaam." Buiten de beschermende zeepbel die haar familie biedt, zijn haar meest betekenisvolle relaties elektronisch. Zonder het internet, verdwijnt haar link met de wereld. In het echte leven, is ze verloren.
