“I’ve got the suspicion I have been here before”, zingt Keith Murray op Ambition, een van de tien nieuwe nummers die We Are Scientists de wereld in jagen op hun nieuwste plaat, Barbara. Gek genoeg is dat exact het gevoel dat wij bij de plaat hebben.
Op hun debuut, With Love & Squalor (2005) pakten We Are Scientists nog uit met stevige hooks en scherpe gitaren – haast dansbare indierock, heette dat toen. Op Brain Thrust Mastery (2008) gooiden ze dat al grotendeels overboord, door meer te focussen op melodische songs – jawel, daar hoort u reeds enig dédain. Op Barbara lijken We Are Scientists volledig te kiezen voor ambitieloze poprock.
Zonder pit
Met Nice Guys en afsluiter Central AC komen ze nog het meest in de buurt van hun debuut, met prominente gitaarriffs en een agressievere zangstijl. De andere nummers ontberen echter vooral de opgepompte drumsound die We Are Scientists vroeger kenmerkte – misschien zit de komst ex-Razorlightdrummer Andy Burrows daar voor iets tussen. Nummers als Pittsburgh, Foreign Kicks en You Should Learn laten zich vooral kenmerken door langgerekte klinkers en inspiratieloze arrangementen.
Barbara laat je achter met het gevoel dat je net een smoothie op hebt waar sporen van Phoenix, The Killers en Glasvegas in zaten. Maar dan een waar alle pitjes vakkundig uitgehaald zijn en die veel te veel sojamelk bevat. Light-sojamelk, dan nog. Niets dat we nog niet eerder hoorden.
