 |
| Foto: Schamper |
Politiek kan wreed zijn. Máánden bewoog Johan Vande Lanotte hemel en aarde om Vlamingen en Franstaligen dichter bij elkaar te brengen. Onderweg verloor hij ook zijn moeder. Maar nu De Wever en Di Rupo op het briljante idee zijn gekomen om het eens over een regering te hebben, dreigt SP.A uit de boot te vallen. Een openhartige Vande Lanotte legt het politieke schaakbord én een klein stukje van zijn ziel bloot.
Johan Vande Lanotte wandelt met stevige pas door de gangen van de Senaat. Rechte rug, koffertje met dossiers in de hand. Of hij het interview niet liever op een zonnig terras doet, in plaats van in zijn bureau? “Nee, want ik moet nog stapels begeleidende brieven tekenen voor mijn boekje (De Belgische Unie bestaat uit 4 deelstaten; red.). Maar ik zal ijsjes laten bestellen.” Daar zitten we dan: in het chique bureau van een staatsman, deftig in het pak, likkend en smikkelend aan een frisco, net als hij. Ondertussen ondertekent de Keizer van Oostende de imposante stapel brieven en ontvouwt hij zijn plan voor het toekomstige België: een unie met vier deelstaten (Vlaanderen, Wallonië, Brussel en de Duitstalige gemeenschap) die grotendeels op eigen benen staan. Wie zei ook alweer dat mannen maar één ding tegelijk konden?
Politiek pokeren
Het schijnt dat u met Caroline Gennez weddenschappen doet over de toekomst van het land. Hoe staat het daarmee?
VANDE LANOTTE: “Ik heb vorig jaar met haar gewed dat Alexander De Croo de regering niet zou laten vallen. En als hij het wel deed, dat hij er niet bij zou winnen. Caroline zei dat hij het wel ging doen en nog ging winnen ook. Het is 1-1 geworden.”
En waarvoor wedden socialisten dan? Geen Toscaanse villa’s, dure wijnen of topsigaren allicht?
VANDE LANOTTE: “Om de eer, hè. Voor mannen van stand is dat genoeg.” (lacht)
We zitten een jaar zonder actieve regering, maar De Croo zegt dat hij er geen spijt van heeft. Gelooft u hem?
VANDE LANOTTE: “Dat was onverstandig. De VLD voelde zich niet goed in die regering. Het resultaat is dat ze er een jaar later nog altijd in zitten. De Belgische kiezer apprecieert het nooit dat je de boel laat springen. Doe je dat toch, dan moet je het doen op je corebusiness. Voor de VLD: de begroting, het sociaal-economische. De Croo liet de regering vallen over Brussel-Halle-Vilvoorde, het thema van de N-VA. Zijn partij is er zwaar voor afgestraft én hij heeft er het pad mee geëffend voor N-VA. Voordien hadden die 15% in de peilingen. Een week nadien was dat 25%. Dat krijg je als je zegt dat het thema van een andere partij het belangrijkste is.”
Hoe kijkt u naar de huidige onderhandelingen?
VANDE LANOTTE: “De voorbije maanden was er duidelijk geen haast om een regering te maken.”
Dat is kras na een jaar van totale stilstand.
VANDE LANOTTE: “Als je ziet dat men nu al maanden geen millimeter vordert, is dat toch de enige conclusie? De meeste partijen zijn bezig met hun partijpolitieke positie en met de lokale verkiezingen van 2012. Waarom zegt CD&V dat het van z’n leven niet in een regering stapt zonder N-VA? Als dat is omdat ze zonder hen geen goed akkoord kunnen maken: ok. Maar als het is, omdat ze vrezen nog meer stemmen te gaan verliezen, heb ik daar moeite mee. De essentie van politiek is dat je dingen realiseert, wetende dat niet elke kiezer dat goed gaat vinden. Dat men nu geen vooruitgang boekt, heeft meer te maken met angst voor stemmenverlies dan met de inhoud.”
Sven Gatz zei dat Di Rupo en De Wever er allebei baat bij hebben om de boel te laten verrotten.
VANDE LANOTTE: “Dat geloof ik niet. Ook al staat het voor een Vlaamse socialist goed om dat te zeggen: ik denk niet dat De Wever wil dat het slechter gaat. Hij wil het wel helemaal veranderen. Maar hij is bang dat een akkoord – hoe goed het ook is – zijn partij gaat verdelen.”
Maar hij is God in die partij!
VANDE LANOTTE: “Hugo Schiltz heeft bijna het hele VU-programma verwezenlijkt. En toch werd elk compromis van hem als een verraad beschouwd, met als gevolg: een scheur in de VU en het ontstaan van het Vlaams Blok. De Wever beseft heel goed hoe radicaal een deel van zijn achterban is. Daarom zie ik hem geen akkoord maken voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2012.”
Durft u daar om wedden?
VANDE LANOTTE: (lacht) “Nee, maar het zal zeer moeilijk zijn voor hem. Die gemeenteraadsverkiezingen zijn het grote doel voor N-VA. Ze willen zich overal bestendigen. Ze zijn er niet voor eventjes. Federaal zijn ze de grootste partij, ze zitten in de Vlaamse regering en nu willen ze in de steden de dominantie van SP.A breken en een conservatief beleid gaan voeren. Dat is hun goed recht. Maar als De Wever door een communautair akkoord miserie krijgt in zijn partij, ondergraaft hij zijn eigen kansen.”
Pleit u daarom voor samenvallende verkiezingen?
VANDE LANOTTE: “Dat constante verkiezingsklimaat werkt verlammend. Als de verkiezingen samenvallen en maar om de 5 jaar plaatsvinden, krijgen partijen meer tijd om de vruchten te plukken van hun moeilijke beslissingen. Ik heb eens uitgerekend hoeveel tijd wij hebben om effectief te besturen. Met de politieke vakanties verlies je 2 à 3 maanden per jaar. Per verkiezingscampagne minstens een half jaar. Sinds 2003 hebben we 6 keer verkiezingen gehad. Ruw geschat hebben we van 2003 tot 2010 dus 5 jaar verloren en maar 2 à 3 jaar echt tijd gehad om beslissingen te nemen. In verkiezingsjaren zijn dat maar twee of drie maanden. En dan is men verwonderd dat we niet genoeg veranderen!”
De Wever leek vorige week toch gehaast om een regering te maken? Hij wil dat Di Rupo formateur wordt en is plots bereid om te praten over meer dan de staatshervorming.
VANDE LANOTTE: “De vraag is of hij haast heeft om een regering te maken…”
Denkt u dat hij erop gokt dat Di Rupo het niet wil doen en N-VA zo een excuus heeft om eruit te stappen?
VANDE LANOTTE: “Dat is te negatief gesteld. Er is vooral ongeduld om de opdracht van Wouter Beke te beëindigen. De Wevers analyse klopt: ofwel doet Di Rupo het, ofwel doet hij het zelf. Als dat allebei niet kan of mag, is het game over. Dit kan niet blijven duren.”
Waarom heeft Di Rupo geen haast? Hij mag premier worden!
VANDE LANOTTE: “Di Rupo weet niet meer wat hij moet doen. Op een bepaald moment zei N-VA’er Jan Jambon: ‘Als de Franstaligen fiscale autonomie aanvaarden, kunnen we beginnen’. Ruim een week later aanvaardt Di Rupo, op mijn aandringen, dat principe én zegt hij dat in de krant. Dan denkt een normaal mens: ‘Aha, we zijn vertrokken!’ Maar dat werd in Vlaanderen niet als een doorbraak gezien. De PS weet niet hoe ver ze moet gaan om een akkoord te krijgen. Niemand aan de onderhandelingstafel weet dat. Daarom is Di Rupo zo terughoudend.”
Sven Gatz vindt dat Di Rupo al maanden niet thuis geeft. “Een toekomstig premier onwaardig.”
VANDE LANOTTE: (twijfelt lang) “Ik worstel daar een beetje mee. Men zegt altijd dat Jean-Luc Dehaene in 1988 de Franstaligen heeft bedrogen bij de staatshervorming. Dat is niet juist, maar de Franstaligen hebben wel veel geld verloren. Als jong parlementslid zag Di Rupo hoe er daardoor zeer zwaar moest gesneden worden in het Franstalig onderwijs. Dat was voor de PS een traumatische periode. Di Rupo wil absoluut niet de geschiedenis ingaan als degene die zijn ziel verkocht om premier te worden. De Wever hoopt nog altijd dat Di Rupo welwillend zal zijn, omdat hij premier mag worden. No way!
“Maar ik vind wel dat de Franstaligen te veel aarzelen. Ze zeggen niet meer op alles nee, maar als wij zeggen dat we iets zelf willen doen, gaan zij er nog altijd vanuit dat dat negatief gaat zijn voor hen. Ik heb het onlangs nog in een Franstalige krant gezegd: als wij de werkgelegenheid regionaliseren, waarom zou dat nu in godsnaam negatief zijn voor Wallonië? Hun werkgelegenheid boert ieder jaar achteruit! Wie verdedigt nu een systeem waarmee hij continu achteruit gaat?”
U zegt dat veel partijen de zaak blokkeren omwille van partijbelangen. Net zoals de tradtionele partijen zoals SP.A geen nieuwe verkiezingen willen, omdat ze er in de peilingen slecht voor staan.
VANDE LANOTTE: “Dat is ongetwijfeld zo. Geen enkele partij zal dat graag doen. Maar de vraag is: is er een reden om wel verkiezingen te houden?”
Dat er al een jaar niks bougeert! Kan een nieuw verkiezingsresultaat geen nieuwe dynamiek geven?
VANDE LANOTTE: “Dezelfde mensen gaan aan tafel zitten om dezelfde knopen door te hakken.”
Als N-VA verliest, durven de andere partijen het misschien toch zonder hen te doen. En als N-VA wint, beseffen de Franstaligen dat ze geen eendagsvlieg zijn.
VANDE LANOTTE: “Dat beseffen ze al heel goed. De mensen met wie ik gesproken heb, weten dat het alleen maar moeilijker wordt als het nu niet lukt.”
Maar als niemand nieuwe verkiezingen wil, kan dit spelletje dus nog lang duren?
VANDE LANOTTE: “Er zijn er die nu al spreken van overzomeren. Laat ons dan gewoon afspreken dat iedereen in de zomer naar de Kust gaat en daar overzomert. Iemand laten overzomeren om zich wat bezig te houden, dat is té cynisch. We zitten heel dicht bij het einde van de onderhandelingen. Maar tegelijk is er op dit moment niks zó dringend dat je echt een regering nodig hebt. Schijn natuurlijk! Wij profiteren mee van de goed boerende Duitse economie, zonder de negatieve impact te voelen. Want die Duitsers hebben al zware besparingen doorgevoerd. Wij nog niet. Maar de problemen van de toekomst zullen straks ijskoud in onze nek vallen. Het budgettaire, de hervorming van de ziekteverzekering, de asielproblemen, de vergrijzing,… Het water lijkt vlak, maar onder de oppervlakte komt de tsunami eraan. Da’s het drama. Niet voor de politici, maar voor de bevolking.”
Midden juni dreigt het ratingbureau Standard & Poor’s ons een ferme tik te geven door ons kredietniveau te verlagen. Dat zal ons allemaal veel geld kosten. Je zou denken dat dat reden genoeg is om haast te maken.
VANDE LANOTTE: “In mijn periode als bemiddelaar is die druk van de financiële markten één keer acuut geweest. De sfeer veranderde meteen. Niemand wil verantwoordelijk zijn voor een ramp, hè. Toen was onze rente 1% hoger dan die van Duitsland. Grote paniek! Vandaag ligt ze 1,5% hoger en niemand heeft nog haast. Raar, hè?”
Bij de koning
Als het op miraculeuze wijze plots toch vooruit zou gaan, dreigt SP.A uit de boot te vallen. U heeft als bemiddelaar maanden aan de kar getrokken. Voelt u zich bedrogen?
VANDE LANOTTE: “Nee. Ik heb mijn werk gedaan, maar SP.A hoeft daar niet voor beloond te worden. Elke coalitie die tot een oplossing komt, is goed. We moeten niet zuur doen als we er niet bij zijn. Maar de andere partijen moeten wel correct zijn. Nu zeggen ze voor de schermen dat SP.A nog welkom is, terwijl ze achter de schermen zeggen dat dat niet zo is. Dat is niet correct.
“Ik had al wel in de gaten dat men zonder ons bezig was. Wij hebben aan Wouter Beke voorgesteld om samen met de Vlamingen eindelijk eens een gezamenlijk standpunt te bepalen. Maar N-VA wilde niet met ons aan tafel. Dan weet je: ze zijn ons er aan het afrijden.”
Moet SP.A in dat geval ook uit de Vlaamse regering?
VANDE LANOTTE: “Daar zijn we absoluut niet mee bezig. Wij hebben een goed regeerakkoord afgesloten en willen dat samen met N-VA en CD&V uitvoeren.”
Op 1 mei haalde Caroline Gennez hard uit naar de Nieuw-Vlaamse Arrogantie. Was dat niet dom? Zo gaf ze N-VA nog een reden extra om SP.A te dumpen.
VANDE LANOTTE: “Of dat verstandig was, is voor discussie vatbaar. Maar het is triest dat je over N-VA echt niks negatief meer mag zeggen. Dat is een trend aan het worden. Als Frank Vandenbroucke in het parlement zegt dat hij het niet eens is met sommige Europese standpunten van N-VA schreeuwen ze ook moord en brand. Ik dacht dat het in een democratie normaal was dat je soms dingen zegt die een tegenstander niet graag hoort.”
Wat heeft u bij het begin van uw opdracht tegen die twee hoofdrolspelers gezegd? Want De Wever wilde u om te beginnen eigenlijk al niet.
VANDE LANOTTE: “Tegen Di Rupo heb ik gezegd dat men ervan uitging dat hij niet met N-VA wilde regeren. Ik heb hem gevraagd om daar eerlijk over te zijn. Ik zei: ‘Als u dat bevestigt, dan maak ik gewoon wat berekeningen en zeg ik na 2 weken dat het niet gaat. Maar als u zegt dat het niet zo is, dan vertel ik dat ook aan De Wever’. Hij zei dat hij geen regering wilde zonder N-VA. Tegen De Wever heb ik gezegd: ‘De mensen gaan ervan uit dat ge liever nieuwe verkiezingen hebt. Ik ken u niet goed. Maar als ge nu zegt: ik ga in deze periode niet bezig zijn met verkiezingen, dan neem ik dat van u aan. U kan mij nu wel bedriegen, maar dat pakt maar één keer’. Hij heeft gezegd: ‘Ik weet dat velen dat denken, ook in mijn partij, maar ik wil geen verkiezingen’. Zo heb ik ze samen gekregen. En toen zei ik tegen allebei: ‘Ik heb geen enkele persoonlijke ambitie, de macht ligt bij u. En als één van u twee zegt dat het gedaan moet zijn, stop ik morgen’. Op basis van die afspraken, zijn we begonnen.”
Hoe gaan ze met mekaar om? Roepen en schelden?
VANDE LANOTTE: “Roepen doen ze haast nooit. Zo zijn ze niet. Ze komen redelijk goed overeen. Ik heb ook wederzijds respect gevoeld. Alleen zijn ze met niks akkoord. De Wever heeft Di Rupo eens verteld over Michael Collins. Dat was de revolutionaire held van de Ieren, die met de Britse regering mocht gaan onderhandelen. Hij kwam terug met een akkoord over de Ierse onafhankelijkheid. Ze kregen een eigen regering en een eigen parlement, maar ze moesten wel nog trouw zweren aan de Britse koningin. De Ierse nationalisten hebben hem doodgeschoten. Dat verhaal is verfilmd. Di Rupo heeft die film nog dezelfde dag bekeken. Daarna zei hij: ‘Die nationalisten doden toch nogal veel, hè Bart’?”
Hoe zit het met de kleine menselijke kantjes? Van De Wever is geweten dat hij ambetant wordt als er niet snel genoeg eten op tafel staat. Di Rupo heeft een enorme trots. Speelde u daarop in als bemiddelaar?
VANDE LANOTTE: “Weinig. Mijn manier was: correct en eerlijk zijn tegen iedereen. Ik hield afstand van de pers en als partijen mij amendementen gaven die enkel voor mij bestemd waren, gaf ik die niet door. Ik hou niet van valse spelletjes.”
Hoe was het om voor de 32e keer naar de koning te rijden en te zeggen dat het mislukt is?
VANDE LANOTTE: “Dat is lastiger voor hem dan voor mij.”
Hoe moedeloos is die mens eigenlijk?
VANDE LANOTTE: “Oh, ik monterde hem altijd op.” (lacht)
Bracht u dan ook ijsjes mee?
VANDE LANOTTE: “Geen ijsjes, maar ik ben daar altijd zeer gemoedelijk mee omgegaan. Ik ben eens toegekomen in een kostuumbroek en een ander vest. Ik had mijn kleren meegegeven met de droogkuis en ik kreeg op het Paleis plots een sms ‘Verkeerde vest’? Ik zag het meteen. Ik zeg tegen de koning: ‘Sire, ik denk dat ik vestimentair niet helemaal in orde ben’. Hij lachte: ‘Ik had het gezien, maar ik dacht ‘och, het zijn moderne tijden…’ De keer daarna zei hij: ‘Ik ben toch al blij dat ge nu de juiste vest bij de juiste broek aanhebt’.”
Is hij op u wel eens kwaad geweest, omdat het niet lukte?
VANDE LANOTTE: “Daar was geen reden voor. Maar toen ik mijn ontslag de eerste keer aanbood had hij al een nota voorbereid waarin stond dat hij dat weigerde. Ik zei: ‘Sire, ik denk dat het niet meer nuttig is en u kan mij niet verplichten voort te doen’. Hij antwoordde: “Da’s waar, maar u kan mij ook niet verplichten uw ontslag te aanvaarden’. Dat was zeer lucide van hem. Hij heeft het dan in beraad gehouden: ik kreeg 4 dagen om een oplossing te zoeken voor een volgende stap. Dat vond ik eerbaar.
“Boudewijn was heel anders dan Albert. Bij hem ben ik ook eens op audiëntie geweest. De ernst droop daar vanaf, dat was le roi triste. Hij noteerde alles en was altijd zeer ernstig. Albert is veel jovialer. Maar hij kent de situatie heel goed en zit er natuurlijk wel mee.”
De toekomst van België
U pleit voor een Belgische unie met vier deelstaten. Waarom kwam u pas met dat plan ná uw opdracht?
VANDE LANOTTE: “In de teksten die ik aan alle partijen heb voorgesteld, zat de filosofie van dat plan ook al verwerkt. In de gesprekken heb ik ook altijd gezegd dat ons systeem van gewesten en gemeenschappen achterhaald is. Nu zijn de gemeenschappen bevoegd voor ‘persoongebonden materies’: cultuur, onderwijs, media. Maar onder die noemer zit ook een stuk sociale zekerheid. Daarvoor gelden Europese regels. En die verhinderen dat je in Brussel een onderscheid maakt tussen Nederlandstaligen en Franstaligen. Voor onderwijs kan je perfect een onderscheid maken tussen Nederlandstalig en Franstalig onderwijs. Voor cultuur ook. Maar niet voor de kinderbijslag en de werkloosheidsvergoedingen.”
Omdat de bedragen dan kunnen verschillen?
VANDE LANOTTE: “Inderdaad. Als je de kinderbijslag splitst, riskeer je dat een Nederlandstalig kind in Brussel een hoger bedrag krijgt dan een Franstalig kind in Brussel. Juridisch is dat discriminatie. Daarom is mijn voorstel: deel België op in vier deelstaten. Wil je de kinderbijslag splitsen? Goed, maar dan moet je consequent zijn en die in Brussel toewijzen aan de Brusselse overheid. Het succes van de Vlaamse beweging is dat de staatshervorming almaar verder gaat, maar dan moet ze wel nieuwe structuren aanvaarden. Als men toch een staatshervorming wil maken volgens de huidige structuren, zal dat geen jaar standhouden. We zullen Europeesrechtelijk onmiddellijk terecht gewezen worden.”
CD&V en N-VA willen geen volwaardige Brusselse deelstaat, omdat de invloed van de Vlamingen dan te klein is. Kan Brussel wel op zichzelf bestaan?
VANDE LANOTTE: “Als Brussel alle middelen die het voortbrengt zelf mag houden: onmiddellijk! Er werken honderdduizenden Vlamingen in Brussel, pendelaars. Als iedereen die daar werkt zijn belasting in Brussel betaalt, hebben ze daar geld over. Maar in België betalen mensen hun belasting op de plaats waar ze wonen, niet op de plaats waar ze werken. En dat willen we zo houden. Er zijn ook nergens meer bedrijven gevestigd dan in Brussel. Het is het rijkste gewest qua vennootschapsbelasting. Alleen krijgen ze daar niks van. Als ze dat geld mogen houden, zijn ze rijker dan Vlaanderen! Ik pleit daar niet voor. Maar de vraag of Brussel alleen kan overleven, hangt af van de afspraken die je maakt over hoeveel geld Brussel krijgt. Wij denken altijd: ‘Die arme Brusselaars willen altijd maar uit onze hand eten, wat denken die wel’?! Maar dat komt dus omdat we hen arm máken via onze staatstructuren! Wallonië is arm, Brussel niet, maar Brussel krijgt niet de inkomsten die het zelf genereert.”
Een van de paradepaardjes van N-VA is de splitsing van de RVA, zodat Vlaanderen zelf de werkloosheidsuitkeringen kan bepalen. U bent daar tegen.
VANDE LANOTTE: “Vroeger was ik daar wel voor, maar het is praktisch heel moeilijk uitvoerbaar. Als je dat splitst, moet je aan elk gewest geld geven om die uitkeringen te betalen. Maar hoe bepaal je wie hoeveel krijgt? Bij de kinderbijslag is dat simpel, omdat je het aantal kinderen per gewest kent. Zo kan geen enkel gewest klagen dat het te weinig geld krijgt. Maar hoe bepaal je hoeveel werklozen een bepaalde regio mag hebben? Het enige wat je kan doen, is elke regio wat te veel geld geven, om zeker te zijn dat niemand tekorten heeft. Maar in deze besparingstijden gaat dat niet meer. De hervormingen die nodig zijn, ga je federaal moeten doen. Er zijn dingen die we dringend moeten aanpassen. Nu krijgen afgestudeerde jongeren na 6 maanden een wachtuitkering als ze nog geen werk hebben. Je zou kunnen zeggen dat ze daar wel iets voor mogen doen. Een stage lopen of een opleiding volgen. Maar dan wel veel vroeger, niet pas na 6 maanden. En heeft iemand die al heel lang werkt niet langer recht op een vergoeding dan iemand die nog niet zo lang heeft gewerkt? En wat is een passende betrekking? Sommige Polen reizen 2.000 kilometer om hier te komen werken, maar er zijn Belgen die een jobaanbieding afwijzen omdat het 30 kilometer van huis is. Kan dat wel? Dat zijn discussies die we op federaal niveau moeten gaan voeren. Onze bevolking vergrijst en er zullen minder mensen zijn om al die gepensioneerden te onderhouden. Daardoor zullen we ons werkloosheidstelsel moeten herzien. Daar is geen ontkomen aan. Maar dat los je niet op door te regionaliseren. Dat horen ze bij N-VA niet graag. Maar je kan beter de waarheid zeggen.”
SP.A krijgt soms het verwijt dat het op communautair vlak nogal rap goed is. Stelt u zich gematigd op om de PS te paaien?
VANDE LANOTTE: “Wij willen tenminste nog praten! Andere partijen moeten tegenwoordig op voorhand al weten of ze genoeg gaan binnenhalen. Men wil pas gaan onderhandelen als men vooraf het resultaat al kent. Dat heb ik nog nóóit meegemaakt. Het maakt alles veel moeilijker.
“Inhoudelijk hebben wij nooit achter de PS aangehold. Wij beïnvloeden hen meer dan andersom. En wanneer wij zeggen dat er stappen in de staatshervorming nodig zijn, is het voor de PS veel moeilijker om nee te zeggen dan wanneer N-VA iets vraagt. Want wij zijn de zusterpartij. De eerste vraag voor de regionalisering van werkgelegenheid kwam van ons, niet van N-VA of CD&V. Toen vond de PS dat te ver gaan. Vandaag is dat zowat het enige thema waar men het over eens is. Zo is het ook gegaan met fiscale autonomie. Onze voorstellen zijn dus niet zo gematigd. Maar wij hebben wel de gewoonte om te bekijken of iets wel werkt. De technische en praktische haalbaarheid van voorstellen is belangrijk voor ons. Dat is niet zo sexy als luide slogans, het heeft ons misschien al veel stemmen gekost. Maar het levert tenminste resultaten op.”
Nieuw leven
Terwijl u bemiddelaar was, verloor u ook uw moeder. U reed van haar sterfbed naar het politieke toneel. Heeft u de weerbots al gehad van die zware periode?
VANDE LANOTTE: “Ik heb daar een weerbots van gehad, ja. zelfs fysiek. Maar we leven nog. Het is moeilijk geweest, maar het gaat beter nu. Op 1 maart is mijn kleinzoon geboren. Dat heeft veel deugd gedaan. Ik had al twee kleinkinderen, maar toen die kleine van mijn dochter geboren werd, net in die periode… Dat gaf het gevoel: oké, we kunnen voort. Mijn moeder had die graag geboren zien worden, maar ze wist dat ze niet lang meer zou leven. Dat was jammer, maar toch had het een enorme impact. Je zit niet meer alleen met dat verlies, maar ook weer met iets heel schoon. Zijn voornaam is Korneel. In mijn geboortedorp heten alle kinderen Korneel met hun laatste naam. Korneel was de heilige van de kinderen in de Westhoek. Mijn dochter wist dat niet. Op de begrafenis van mijn moeder spraken we daarover. Ze heeft toen niets gezegd, maar ze besliste daar om hem Korneel te noemen. Dat geeft zo’n speciale band. Ik ben apetrots. Mijn andere kleinzoon wou er al mee spelen, maar hij zal nog een beetje moeten wachten.
“Maar voordien had ik het zwaar. Enkele weken na de dood van mijn moeder heb ik twee dagen interviews gedaan. Ohlala! Ik kreeg iedere keer mijn gemoed vol. Je beleeft dat allemaal opnieuw, hè. Dat had ik echt onderschat. Het weekend daarop was ik echt niet goed. Maar met de geboorte van Korneel is het leven herbegonnen.”
Interview i.s.m. Raf Liekens
