Labels

(Foto: upcoming.nl)

Het anders zo progressieve Nederland was de voorbije weken in de ban van een homoburgemeester. Onno Hoes, de burgervader van Maastricht, stond ter discussie omdat uitlekte dat hij er een ietwat losbandig liefdesleven op na hield, maar mocht uiteindelijk zijn job behouden. Terecht, want vergeleken met sommige van zijn collega's is Hoes saaier dan groeiend gras.

Het spel zat op de wagen toen roddelbladen een foto in handen kregen waarop de 52-jarige Onno Hoes, die al jaren getrouwd is met tv-presentator Albert Verlinde, zat te amandelhockeyen met een jongeman van 24 in de lobby van een hotel. Er was geen ontkennen aan, dus nam Hoes zijn toevlucht tot excuses: de dood van zijn vader en te veel drank zouden hem in de war gebracht hebben.

Voor het slippertje konden de lokale politici nog begrip opbrengen, maar dat de burgemeester aan de fles zat was volgens de Maastrichtse gemeenteraadsleden 'schadelijk voor het stadsbestuur' en 'ronduit onverstandig'. Het hek ging helemaal van de dam toen een andere 25-jarige man in de roddelpers breed uitsmeerde dat hij Hoes geregeld zijn bruine dreef liet bezoeken. Tot overmaat van ramp dook ook de halfnaakte profielfoto van Hoes op Grindr, een dating-app voor homoseksuelen, op.

Even werd om Hoes' ontslag gevraagd, maar uiteindelijk besloot de gemeenteraad hem een nieuwe kans te vragen. Al moest hij wel beloven in de toekomst datingsites te vermijden, en tonen 'dat hij zich als een burgemeester kan gedragen'. Maar dan moet Hoes wel een voorbeeld nemen aan de juiste collega's.

 De stripper 

(Foto: Playboy)
En dus niet aan pakweg Koleen Brooks, tot nader order de koningin van het onbetamelijk gedrag onder burgemeesters. In 2001 schopte ze het als 36-jarige tot burgemeester van Georgetown, Colorado (1.100 inwoners). Een straffe prestatie voor iemand wier carrière zich vooral in lokale striptent 'Shotgun Willie's' afspeelde.

Brooks moest het saaie stadje van spanning en sensatie voorzien. Bovendien vielen haar voorstellen in de smaak: terwijl de traditionele partijen meer kerstverlichting en een strijkkwartet in het park beloofden, eiste de ex-stripper een lunapark, een bowlingzaal en een skateboardzone.

Het leverde Brooks de burgemeesterssjerp op, al bleek die niet zo strak te zitten. Amper enkele weken na haar aanstelling stond het anders zo rustige Georgetown in rep en roer toen de eerbiedwaardige burgemeester in een vol café haar tieten liet zien. En daar hield het niet op: Brooks stak regelmatig joints op tijdens interviews, en schakelde bendeleden in om een lokale agent die het niet eens was met haar drugsbeleid af te rossen.

Het rijk van de Hot Marijke van de Amerikaanse politiek liep na minder dan een jaar ten einde, toen bleek dat Brooks een aanslag op zichzelf in scène had gezet. Ze beweerde dat ze op een avond aangevallen was door een kwieke vijftiger met een mes, maar de politie vond haar wonden te oppervlakkig. Er werd prompt een nieuwe verkiezing georganiseerd, die Brooks grandioos verloor. Maar ze bleef niet bij de pakken zitten: twee dagen later lag ze al op een antiek bureau te kronkelen voor een Playboyfotograaf. En nu gij, Bart De Wever.

 De verslaafde 

(Foto: policymic)
Ook Canada was recent in de ban van een burgemeester. In mei doken hardnekkige geruchten over een video waarop Rob Ford, de burgemeester van Toronto (2,5 miljoen inwoners) crack rookte met een aantal bendeleden.

Ford ontkende hardnekkig, maar de burgervader van de vierde grootste stad van Noord-Amerika had er al niet het meest elegante parcours op zitten. Al tijdens de campagne in 2010 moest hij toegeven dat hij tien jaar eerder opgepakt werd voor drugsbezit. En ook met zijn sjerp om bleef Ford brokken maken als een kruising tussen Michel Daerden en Iron Mike Verstraeten: tot twee keer toe moest hij dronken afgevoerd worden op een hockeywedstrijd, en in 2012 zette hij op Saint Patrick's Day een nachtclub op stelten door een robbertje te vechten met andere zatlappen.

Ford heeft ook de perceptie tegen: als de kolos van 140 kilo al eens flatteus op een foto staat, is het doorgaans met zijn arm rond een neo-nazi, of sms'end achter het stuur. En dat een vrouwelijke assistente beweerde dat hij haar had voorgesteld 'haar poesje te eten' - wat hij weerlegde met 'ik heb thuis genoeg te eten' - deed zijn reputatie ook geen deugd.

Er restte Ford dus nog weinig credibiliteit toen hij na een halfjaar ontkennen begin november toegaf dat hij te veel drinkt en vroeger crack rookte, al gebeurde dat volgens hem altijd 'in een dronken roes'. Toch blijft hij aan als burgemeester - Toronto heeft namelijk geen mechanismen om zijn hem af te zetten.

Ondanks alles blijft de eenmansmisdaadgolf populair. Ford snoeide namelijk flink in de budgetten van de stad, verzette zich tegen belastingverhogingen, en betaalde zijn onkosten uit eigen zak. Bovendien slaagde hij erin de werkloosheid terug te dringen van 9,6 naar 7,8%. Een ideale springplank naar Fords volgende doel: het Canadese premierschap.

 De jedi-meester 

(Foto: themarysue)
Als burgemeester van Reykyavik (120.000 inwoners) mag Jon Gnarr zich gerust de belangrijkste persoon van IJsland na Björk noemen. Een status die hij graag kracht bijzet door in Jedi-gewaden (bij de parlementsverkiezingen) of in een roze jurk (bij de Gay Parade) door de hoofdstad te flaneren.

In 2009 richtte hij de Best Party op als satirische protestpartij, en beloofde hij gratis handdoeken bij openbare zwembaden, meer ijsberen in de zoo en een drugsvrij parlement tegen 2020. Hij klaagde ook de verdoken corruptie van de traditionele partijen aan, en beloofde zelf openlijk corrupt te zijn.

Tot Gnarrs eigen verbazing werd de Best Party in 2010 de grootste in de gemeenteraad van Reykyavik, met 35% van de stemmen - een succes dat toegeschreven werd aan de financiële crisis in IJsland. In een overwinningstoespraak (die vooraf gegaan werd door Tina Turners 'Simply the Best', Gnarrs lijflied) stelde de kersverse burgemeester meteen iedereen gerust: "niemand moet bang zijn van de Best Party, want het is de beste partij. Als dat niet zo was, zou ze de 'Worst Party' of 'Bad Party' heten. Met zo'n partij zouden wij nooit samenwerken".

Sindsdien neemt de burgervader zijn taken wel serieus, en voert hij een centrum-links beleid. Gnarr, in een vorig leven een komiek die in een punkband zong, is zelfs nog steeds de populairste politicus van het land met een voorsprong van 10 procentpunten op de premier. Als Alex Agnew daar maar geen voorbeeld aan neemt.

 Het politieke beest 

(Foto: intelligenttravel)
In 1997 hadden de burgers van Talkeetna (800 inwoners) in Alaska het niet zo begrepen op hun kandidaat-burgemeesters. Ze waren wél allemaal wild van de nieuwe kat van Lauri Stec, een winkeluitbaatster. Omdat die geen staart had, noemde ze hem Stubbs - Stompje.

Het onvermijdelijke gebeurde: Stubbs werd voorgedragen voor het burgemeesterschap, en behaalde een overweldigende overwinning. Zestien jaar later is de rosse kater net als zijn grote voorbeeld uit Aalter, rosse poedel Pieter De Crem, nog steeds burgemeester. Tot grote tevredenheid van de burgers, want Stubbs verhoogt de belastingen nooit, en is doodeerlijk. Dat Talkeetna een historisch district is en de burgemeester dus eerder een symbolische functie heeft, kan de pret niet drukken. Integendeel: Stubbs zorgt jaarlijks net voor honderden toeristen, een welkome injectie in de economie van Talkeetna.

Toen in september een aanslag gepleegd werd op Stubbs - hij werd bij nachte aangevallen door een zwerfhond - zweefde Talkeetna wekenlang tussen hoop en vrees. De kater hield een doorboorde long, gekneusde heupen en een open wonde over aan de aanvaring, maar kwam er na 2.000 dollar aan operaties weer bovenop. Al liet zijn woordvoerder in een persbericht weten dat hij om extra bescherming gevraagd had. "Kwestie van Stubbs resterende acht levens te vrijwaren."