 |
| Foto nj.com |
INTERVIEW // Ed Kowalczyk staat voor een nieuw begin // Alive and Kicking
In november 2009 zette de Amerikaanse band Live een punt achter twintig jaar poprock. Na een dispuut over geld werd frontman Ed Kowalczyk aan de deur gezet. Een halfjaar later is die evenwel terug met een nieuw album, en hij klinkt levendiger dan ooit.
Is dat waarom je de plaat Alive genoemd hebt?
Ed Kowalczyk: “Inderdaad. Twee jaar geleden verzeilde ik in een muzikale sleur – een vreemd gevoel, aangezien muziek al jaren mijn leven was. Anderzijds: ik deed ook al jaren hetzelfde. Dus begon ik na te denken over een soloproject, met nieuwe muzikanten en nieuwe producers, en de inspiratie stroomde weer als vanouds. Toen ik dan een titel moest bedenken, kwam ‘Alive’ steeds weer in me op, omdat ik me springlevend voelde, in tegenstelling tot die verdorde periode die ik voordien doormaakte.”
Dus het was geen woordspeling met je vorige groep in gedachten?
Kowalczyk: “Ik was er me van bewust dat veel mensen dat zouden denken, maar voor mij was het vooral persoonlijk. Nu zie ik het album meer als een brug van mijn periode bij Live naar iets nieuws. Mijn manier van zingen, de teksten en de muziek zijn nog altijd heel herkenbaar, maar het geheel heeft een nieuwe toets gekregen.”
Nieuwe sound
Hadden de nieuwe bandleden een grote invloed op de songs?
Kowalczyk: “In de productie hebben we hen wel veel vrijheid gegeven. Ik stuurde ze de akoestische versies van de nummers, en zij kregen praktisch carte blanche. Ramy (de drummer) begon bijvoorbeeld heel creatieve dance-rock drumlijnen te spelen, terwijl James (de gitarist) plots Michael Jackson-achtige discoriffs uit zijn gitaar toverde. En dat werkte allemaal! Ik trok de studio in omdat ik muziek achter mijn teksten wilde, en kwam eruit met een nieuwe sound.”
‘Ik trok de studio in omdat ik muziek wilde, en kwam eruit met een nieuwe sound’
Het is alsof je je stem teruggevonden hebt. Je klinkt ruwer en krachtiger dan op Live’s laatste langspeler, Songs From Black Mountain.
Kowalczyk: “Dat zeggen de fans ook! “You sound like you’re back, Ed, you’re full of energy again!” Door mijn leven op zo’n drastische manier om te gooien en een nieuwe uitdaging aan te gaan, voelde ik een drang om de beste muziek te maken die ik in me had. En die muziek vroeg dan weer een zekere intensiteit, en trok een soort… ‘rawr’ uit me. Ik heb die energie nog al gevoeld hoor, vooral in de jaren negentig. In de moeilijke periode die ik achter de rug heb, leek het alsof er een elastiek steeds meer aangespannen werd, en toen die losschoot, kwam deze nieuwe plaat er.”
Kort na de split van Live deed je een korte, akoestische solotour. Had dat een invloed op je nieuwe album?
Kowalczyk: “Ik denk van wel. Optreden in kleine zaaltjes met enkel een akoestische gitaar, dat creëert gewoon een bepaald gevoel van intimiteit, waardoor ik meer rechtstreeks in verbinding stond met de fans. Daarom is de boodschap in deze plaat ook veel directer en persoonlijker. Dat ga ik trouwens meer doen, tussen twee platen even de akoestische gitaar bovenhalen voor wat kleine shows – het was bijzonder inspirerend.”
Zoals U2
Live-cd’s als Secret Samadhi of Birds of Pray waren tekstueel geïnspireerd door je dochters of een boeddhistische guru. Wat was de bron voor Alive?
Kowalczyk: “Ik denk dat het vooral mijn christelijke overtuiging is die in deze plaat naar voor komt, zonder dat ik mensen probeer te bekeren of zo. Het draagt gewoon bij tot de diepgang van de teksten, een beetje zoals bij U2. De inspiratie, de beelden en metaforen zijn christelijk, maar iedereen mag meedoen en het op zijn manier interpreteren.”
Ik zag je in 2006 op Rock Werchter, toen je wat stemproblemen had. Plan je dat deze zomer recht te zetten?
Kowalczyk: “Dat zou ik graag doen! In september kom ik al naar Antwerpen, en ik denk dat mijn stem dan véél beter zal zijn. Ik kijk er wel naar uit om de nieuwe nummers live te brengen. Vooral The Great Beyond wordt leuk, daar zit zo’n dance-rock beat in. We hebben ook een nieuwe versie van Overcome, een Live-hit, die heel rustig begint, met een piano, en dan opbouwt naar een episch rockend einde. Heel cool, heel emotioneel.”
Hoe is het eigenlijk om oude Live-nummers te brengen met je nieuwe band?
Kowalczyk: “Aangezien ik vroeger alle teksten en melodieën schreef, voelt het heel natuurlijk aan. We blijven ook trouw aan de oude arrangementen, hoewel ik merk dat de nieuwe jongens subtiel hun eigen interpretaties binnensmokkelen. De reactie van de fans is ook positief, ze vinden dat het is alsof iemand op de refresh-knop heeft gedrukt.”
Facebook
Op je blog coverde je Use Somebody van Kings of Leon. Enkele jaren terug deed je al Walk The Line van Johnny Cash. Staan er nu ook covers op het menu?
 |
| Foto: Flickr.com |
Kowalczyk: “Ik zou er graag wat doen met de nieuwe band. We moeten er maar enkele uitwerken! Vooral Ramble On van Led Zeppelin zou ik graag doen. Dat is een van mijn favoriete nummers, met een geweldige melodie. Eigenlijk zou ik meteen de band moeten bellen en zeggen dat ze het moeten leren tegen deze zomer (lacht).”
Je zit al meer dan twintig jaar in de muziekbusiness en je hebt acht albums uit. Waar blijf je de creativiteit halen?
Kowalczyk: “Ik zing gewoon erg graag. Ook optreden is belangrijk: ik hou ervan mijn muziek met de mensen te delen. Via het internet, en vooral via Facebook, heb ik ook een directe verbinding met hen. Als ik me ongeïnspireerd voel, klik ik gewoon eens en zie ik een fan in Zuid-Afrika die vraagt wanneer mijn nieuwe album uitkomt. Ze uiten niet alleen hun waardering voor de muziek, maar ze maken ook duidelijk dat ze er een zekere nood aan hebben. Dan voel ik me als een muzikale chef-kok, als de fans zeggen ‘We consumeren jouw muziek, we houden van de manier waarop jij dit maakt.’”
‘Ik voel me als een muzikale chef-kok’
In ‘Drive’, de opener van je nieuwe plaat, zing je “I need something more”. Haal je nu iets meer uit je soloproject?
Kowalczyk: “Zeker! Die zin was zowat hoe ik me twee jaar geleden voelde. Ik had nood aan een nieuw hoofdstuk, en dat werd mijn soloproject. Het gekke is: gisteren, in Duitsland, kreeg ik het eerste exemplaar van mijn cd, en normaalgezien krijg je dan zo’n gevoel van “ja, het zit erop”, maar deze keer voelde het echt als een nieuw begin.”
