nootvandeleu

Jelle Temmerman: "Als het twee
of drie maand echt kalm blijft,
is het bij ons ook boeken toe."

INTERVIEW // Dossier: na de reality // Er is leven, er is leven na de show

Je staat op en er ligt een brief in de bus. “Proficiat, u bent geselecteerd!” Een golf van blijdschap gaat door je heen, want dit is je grote kans: hierna zal je leven nooit meer hetzelfde zijn. Maar na je deelname aan zo’n realityreeks kan de media-aandacht even vlug gaan als ze gekomen is. Jelle Temmerman, chef-kok van het Leuvense restaurant d’Hoogeschool en winnaar van de eerste reeks van Mijn Restaurant, vertelt over zijn reality-check. “De boekskes moeten ook hun pagina’s vullen, hé.”

“Mijn Restaurant bracht ontzettend veel media-aandacht met zich mee. Dat heeft natuurlijk zijn voordelen: er is een hype, en een massa volk. Maar je wordt ook constant onder de loep genomen. Bovendien werk je omgekeerd: je begint succesvol en je restaurant is elke dag goed gevuld, maar gestaag vermindert dat. Dan moet je de boel analyseren: moet ik mensen laten gaan? Hoe gaan we verder? In normale situaties is je basis steviger. Je krijgt de tijd om alles uit te werken, zodat je naar een vast cliënteel kan evolueren. Daar kunnen wij, nu de mediastorm gaan liggen is, eindelijk aan beginnen. Maar ik weet niet of ik het liever andersom had gedaan. Wij zijn tenminste schuldenvrij gestart.”

“Daarvoor hebben we natuurlijk opofferingen moeten maken. Zo konden we onze eigen visie niet doordrukken: wij hadden liever een klein restaurant, met maximum 25 couverts en weinig personeel. Nu bedienen we 80 man in de weekends. Ook over de inrichting hadden we niet veel zeggenschap – begrijpelijk, want de verfsponsor en de lichtsponsor wilden hun gamma tentoon spreiden. Maar het is uiteraard een kans die je nooit meer krijgt. Al bij al ben ik vrij tevreden. Alleen de ramen wil ik vervangen. Die zijn van enkel glas, met als gevolg dat het hier – zeker bij deze temperaturen – vaak ijskoud is. Je moet de hele dag stoken, dus het geld vliegt hier letterlijk langs ramen en deuren buiten.”

 Boeken toe 

“Ondertussen komen de andere zaken van Mijn Restaurant vaak negatief in het nieuws. Ook voor ons is dat niet aangenaam, want we weten dat zij even hard hun best doen als wij. Maar het is onvermijdelijk. In tijden van crisis blijkt horecabezoek het eerste waar mensen op bezuinigen. Als je dan een beginnend restaurant bent, zonder al te veel marge om je mindere periode te overbruggen, krijg je het gauw moeilijk. Ook wij moeten elke dag tellen om er te komen. En als het twee, drie maanden écht kalm blijft, is het bij ons eveneens boeken toe.”

"Als je bekend bent, zit iedereen te wachten tot je op je bek gaat"

“Het is soms alsof de pers daarop zit te wachten. Ze zeggen dan wel dat slechte publiciteit niet bestaat, maar het is allesbehalve plezant. Dan gaat er in Dag Allemaal staan dat we failliet zijn, en denken de mensen: “d’Hoogeschool had gewonnen, en ze dachten dat ze binnen waren”. Als je bekend bent, zit iedereen te wachten tot je op je bek gaat.”

 Baas van de bistro 

“En we hebben ook al tegenslag gekend. Tijdens de hype hadden we een spaarpot aangelegd, maar toen we investeerden in de opening van een bistro hebben we ons een beetje misrekend. Tja, we moeten daar door. Die bistro is wel aangenamer werken. De focus ligt veel minder op het gastronomische, we brengen meer volkse keuken. Intussen kreeg ik ook een muts van Gault Millau. Die professionele erkenning is leuk, maar het is niet mijn doel om sterren te halen. Simpel eten, met goeie producten, en met liefde bereid: daar draait het bij ons om.”

“Zonder het programma hadden we nooit het kapitaal gehad om zelf een etablissement op te starten, en dankzij de media-aandacht heb ik ook een kookboek, Het Vuur van Jelle, kunnen schrijven. Bovendien ben ik graag mijn eigen baas. Anders moet je luisteren, nu kan ik werken aan mijn eigen stijl. Dus neen, ik wil absoluut niet terug naar hoe het voor Mijn Restaurant was. Zelfs al wil dat zeggen dat ik altijd “Jelle van Mijn Restaurant” zal blijven. We hebben een beetje de lotto gewonnen, hé.”