RECENSIE // Flatlife // Het leven zoals het is: burenoverlast
Heden kennen wij hem vooral van een agressieve kabouter die niets liever wil dan “op u muil slaan”, maar in 2004 trad Jonas Geirnaert voor het eerst in het voetlicht. Toen sleepte hij op het filmfestival van Cannes de prijs van de jury in de wacht met de kortfilm Flatlife, zijn afstudeerproject aan het Gentse KASK.
In deze animatiefilm volgen we de lotgevallen van vier mensen die gescheiden in dezelfde flat wonen, maar verbonden zijn door elke actie die ze ondernemen. Een domino-effect van vallende kaders, ontploffende wasmachines, instortende kaartenhuizen en ontvlammende tv’s, maar Geirnaert weet ze allemaal naadloos aan mekaar te breien.
Panda-alarm
Zes jaar na Cannes komt Flatlife op dvd uit, en meteen blijkt dat de film een fijnzinnig soort humor bevat die ook binnen twintig jaar nog zal aanslaan. Waar de Cannesjury het nog met een grotendeels stille film moest doen (enkel de eerste minuut was van geluid voorzien), krijgt de kijker nu een uitgekiende drumbeat te horen. Een riedeltje dat de ritmiek van de film uitstekend benadrukt, en dat je nog uren na de film lustig natrommelt.
Met zijn onverwachte wendingen en absurde panda-interventies kan Flatlife gezien worden als de voorbode van Geirnaerts latere werk. In zekere mate is de kortfilm zelfs de oorzaak ervan: Geirnaert tekende twee jaar intensief aan deze animatie, en ontwikkelde Kabouter Wesley als ontspanning.
Toch zou het jammer zijn indien de jonge regisseur/acteur/cabaratier zich in de toekomst minder op dit werk zou richten. Waar Kabouter Wesley, Neveneffecten en vooral Willy’s en Marjetten het moesten hebben van vakkundig achter platitudes verborgen dubbele bodems, is Flatlife immers opgetrokken uit subtiliteit. Een film die je mondhoeken naar boven krult, in de traditie van de beste Belgische animatiefilms.
